براساس گفته هاي متخصصان پزشكي ورزشي 70 درصد از همه ي دونده ها در زمان هايي از زندگي شان از ناحيه زانو دچار آسيب ديدگي شده اند. چون در فصل بهار، بيشتر دونده ها شروع به تمرين مي كنند، دراين موقع از سال بيشتر آسيب ديدگي ها اتفاق مي افتد. دليل اين آسيب ديدگي ها اين نيست كه دونده ها در شيوه ي دويدن خود دچار اشتباه مي شوند بلكه به اين خاطر است كه آنها از اين كه بالا خره فصل گرما فرا رسيده است و آنها مي توانند بيرون و در هواي آزاد به دويدن بپردازند، هيجان زده مي شوند و يادشان مي رود يك سري احتياط هاي لازم جهت جلوگيري از آسيب ديدگي را رعايت كنند.
آسيب هاي زانو براي هر دونده اي از هر سني، خواه 20 ساله يا 60 ساله ممكن است اتفاق بيفتد. معمول ترين آسيب هايي كه براي مفصل زانو اتفاق مي افتد عبارتند از درد پاتلو فمورال (كه به نام زانوي دونده هم معروف است) و مشكل نوار ايليوتيبيال (ITB) (نواري كه از استخوان لگن تا زانو كشيده شده است)، است. مشكل زانوي دونده وقتي رخ مي دهد كه كاسه ي زانو بر روي استخوان ران سائيده مي شود. اين حركت موجب التهاب مي شود و ممكن است موجب ساييدگي غضروف اطراف كاسه زانو گردد. مشكل ITB وقتي رخ مي دهد كه تاندون بر لبه خارجي استخوان ران سائيده شود و ملتهب گردد. اين به علت بيش از حد سائيده شدن بر روي قسمت خارجي زانو رخ مي دهد.

اگر چه اين آسيب ها شايع هستند، به راحتي قابل پيشگيري هستند و مي توان به راحتي آثار آن ها را كاهش داد . همين كه شما دونده هستيد به اين معني نيست كه شما نهايتاً به سندرم زانوي دونده و يا ITB يا ديگر آسيب هاي زانو دچار خواهيد شد. مشكل هايي مثل اين نتيجه ي استفاده ي بيش از حد يا نا ميزان و غير هم محور بودن مفصل است و اين مشكل ها با عادت هاي غلط در دويدن تشديد مي شود. كه همه ي اين عادت ها قابل پيشگيري است. در زير چند راهكار براي جلوگيري از آسيب هاي زانو آمده است:

كفش هاي خوب بخريد:

شما در مورد يك كفش به راحتي به وسيله ي مارك آن، قيمت آن يا چيزهايي كه يك نفر كارشناس درباره ي آن كفش بگويد، مي توانيد قضاوت كنيد ضربه گيري و استحكام طرح مهم هستند ولي از اين ها مهم تر اين است كه كفش بايد با اندازه ي پاي شما مطابقت داشته باشد. اگر طالب عقيده ي متخصصين باشيد، يك پزشك يا كارشناس در مشكلات پا مي توانند به شما در انتخاب يك كفش مناسب پايتان كمك كنيد. برخي افراد پاهايي باريك يا پهن دارند كه سايزهايي خاص نياز دارند. متاسفانه خيلي از كفش هايي كه امروزه ادعا مي شود جزء كفش هاي مخصوص دو هستند، چندان هم قابل تاييد نيستند. بيشتر آنها داراي كفي داخلي اي هستند كه براي پشتيباني از پا و گرفتن ضربه استفاده شده اند اما بهترين كار اين است كه شما كفي هاي داخلي معمولي كفش را برداريد و كفي هاي سفت تري بخريد.

قبل از شديد شدن تمرين، خود را گرم كنيد:

قبل از هر گونه دويدن، حالا دويدن در محيط محله ي شما باشد يا شركت در دوي ماراتن بوستون، لازم است كه به كشش ماهيچه هاي خود بپردازيد. كشش عضلات نه تنها بهترين راه براي به جريان انداختن و نرمش دادن ماهيچه ها قبل از درگير كردن آنها در تمرين است بلكه مي تواند به پيشگيري از درد ساق پا، آسيب ديدگي مفصل ران و گرفتگي عضلاني قسمت مچ پا و پايين تر از آن كمك كند. انجام حركت كششي در هواي سرد كه ماهيچه ها كندتر نرم مي شوند، مهم تر است.

تركيبي كار كنيد:

خيلي از دونده ها ترجيح مي دهند كه فقط بر روي يك نوع تمرين ورزشي متمركزشوند و آنهم دويدن است. اما اين كار متوازن نگه داشتن بدن شما را سخت مي كند.دونده هايي كه فقط مي دوند ماهيچه هاي پشت ران خيلي قوي اي خواهند داشت در حالي كه ماهيچه هاي چهار سر آنها (روي ران) تقويت نمي شود. اضافه كردن تمريناتي كه سيستم هاي ماهيچه اي بدن را تقويت مي كنند موجب تقويت پشت و جلوي ران به صورت همزمان مي شوند. به علاوه ماهيچه هاي باسن و مفصل ران را نيز تقويت مي كنند.

درست بخوريد:

دونده ها براي حفظ سلامتي مفاصل خود بايد به مواد غذايي اي كه مي خورند، توجه كنند. مثلاً متخصصان توصيه مي كنند كه افراد بالغ هر روز حداقل 1000 ميلي گرم كلسيم حالا چه از طريق خوردن مكمل هاي غذايي باشد يا خوردن لبنيات و سبزي هاي داراي رنگ سبز تيره، مصرف كنند. خيلي از دونده ها از مكمل هاي chondroisin و گلوكوزامين هم استفاده مي كنند. اگرچه تحقيقات نتيجه بخش بودن تركيب كردن اين تركيب هاي شيميايي را نشان داده است، اين مواد مي توانند براي افرادي كه از مشكل التهاب مفاصل رنج مي برند مفيد باشد و اين مواد نسبتاً بي خطرهستند.

تا آخرين نفس تلاش نكنيد:

دونده ها دوست دارند به محض اين كه فصل بهار رسيد، دويدن درمسافت هاي طولاني را شروع كنند. اما زيادي مطمئن و هيجان زده بودن براي به پايان رساندن مسافت پيست مي تواند موجب تحميل كردن يك تمرين سنگين خيلي زودتر از موعد عادي آن شود. از آن جا كه دونده ها در فصل زمستان كم تحرك تر هستند، لازم است كه كمي آهسته تر كارشان را شروع كنند و روند خود براي دستيابي به مسافت هاي طولاني كه در تابستان يا پاييز گذشته طي مي كرده اند را آرام تر پي بگيرند.
دويدن راه خيلي خوبي براي استفاده از هواي تازه، دستيابي به گردش خون بيشتر و دستيابي به فرم بدني مناسب است و يك ريال هم خرج ندارد. اما اگر براي آماده كردن بدن و ذهن خود، تحقيق براي پيدا كردن كفش مناسب و تمرين ورزشي صحيح و رعايت رژيم غذايي سالم و نحوه ي خواب صحيح وقت نگذاريد، به قيمت آسيب ديدگي غيرقابل جبران زانوي شما تمام مي شود.
موفق باشيد


ادامه مطلب

 

براساس گفته هاي متخصصان پزشكي ورزشي 70 درصد از همه ي دونده ها در زمان هايي از زندگي شان از ناحيه زانو دچار آسيب ديدگي شده اند. چون در فصل بهار، بيشتر دونده ها شروع به تمرين مي كنند، دراين موقع از سال بيشتر آسيب ديدگي ها اتفاق مي افتد. دليل اين آسيب ديدگي ها اين نيست كه دونده ها در شيوه ي دويدن خود دچار اشتباه مي شوند بلكه به اين خاطر است كه آنها از اين كه بالا خره فصل گرما فرا رسيده است و آنها مي توانند بيرون و در هواي آزاد به دويدن بپردازند، هيجان زده مي شوند و يادشان مي رود يك سري احتياط هاي لازم جهت جلوگيري از آسيب ديدگي را رعايت كنند.
آسيب هاي زانو براي هر دونده اي از هر سني، خواه 20 ساله يا 60 ساله ممكن است اتفاق بيفتد. معمول ترين آسيب هايي كه براي مفصل زانو اتفاق مي افتد عبارتند از درد پاتلو فمورال (كه به نام زانوي دونده هم معروف است) و مشكل نوار ايليوتيبيال (ITB) (نواري كه از استخوان لگن تا زانو كشيده شده است)، است. مشكل زانوي دونده وقتي رخ مي دهد كه كاسه ي زانو بر روي استخوان ران سائيده مي شود. اين حركت موجب التهاب مي شود و ممكن است موجب ساييدگي غضروف اطراف كاسه زانو گردد. مشكل ITB وقتي رخ مي دهد كه تاندون بر لبه خارجي استخوان ران سائيده شود و ملتهب گردد. اين به علت بيش از حد سائيده شدن بر روي قسمت خارجي زانو رخ مي دهد.

اگر چه اين آسيب ها شايع هستند، به راحتي قابل پيشگيري هستند و مي توان به راحتي آثار آن ها را كاهش داد . همين كه شما دونده هستيد به اين معني نيست كه شما نهايتاً به سندرم زانوي دونده و يا ITB يا ديگر آسيب هاي زانو دچار خواهيد شد. مشكل هايي مثل اين نتيجه ي استفاده ي بيش از حد يا نا ميزان و غير هم محور بودن مفصل است و اين مشكل ها با عادت هاي غلط در دويدن تشديد مي شود. كه همه ي اين عادت ها قابل پيشگيري است. در زير چند راهكار براي جلوگيري از آسيب هاي زانو آمده است:

كفش هاي خوب بخريد:

شما در مورد يك كفش به راحتي به وسيله ي مارك آن، قيمت آن يا چيزهايي كه يك نفر كارشناس درباره ي آن كفش بگويد، مي توانيد قضاوت كنيد ضربه گيري و استحكام طرح مهم هستند ولي از اين ها مهم تر اين است كه كفش بايد با اندازه ي پاي شما مطابقت داشته باشد. اگر طالب عقيده ي متخصصين باشيد، يك پزشك يا كارشناس در مشكلات پا مي توانند به شما در انتخاب يك كفش مناسب پايتان كمك كنيد. برخي افراد پاهايي باريك يا پهن دارند كه سايزهايي خاص نياز دارند. متاسفانه خيلي از كفش هايي كه امروزه ادعا مي شود جزء كفش هاي مخصوص دو هستند، چندان هم قابل تاييد نيستند. بيشتر آنها داراي كفي داخلي اي هستند كه براي پشتيباني از پا و گرفتن ضربه استفاده شده اند اما بهترين كار اين است كه شما كفي هاي داخلي معمولي كفش را برداريد و كفي هاي سفت تري بخريد.

قبل از شديد شدن تمرين، خود را گرم كنيد:

قبل از هر گونه دويدن، حالا دويدن در محيط محله ي شما باشد يا شركت در دوي ماراتن بوستون، لازم است كه به كشش ماهيچه هاي خود بپردازيد. كشش عضلات نه تنها بهترين راه براي به جريان انداختن و نرمش دادن ماهيچه ها قبل از درگير كردن آنها در تمرين است بلكه مي تواند به پيشگيري از درد ساق پا، آسيب ديدگي مفصل ران و گرفتگي عضلاني قسمت مچ پا و پايين تر از آن كمك كند. انجام حركت كششي در هواي سرد كه ماهيچه ها كندتر نرم مي شوند، مهم تر است.

تركيبي كار كنيد:

خيلي از دونده ها ترجيح مي دهند كه فقط بر روي يك نوع تمرين ورزشي متمركزشوند و آنهم دويدن است. اما اين كار متوازن نگه داشتن بدن شما را سخت مي كند.دونده هايي كه فقط مي دوند ماهيچه هاي پشت ران خيلي قوي اي خواهند داشت در حالي كه ماهيچه هاي چهار سر آنها (روي ران) تقويت نمي شود. اضافه كردن تمريناتي كه سيستم هاي ماهيچه اي بدن را تقويت مي كنند موجب تقويت پشت و جلوي ران به صورت همزمان مي شوند. به علاوه ماهيچه هاي باسن و مفصل ران را نيز تقويت مي كنند.

درست بخوريد:

دونده ها براي حفظ سلامتي مفاصل خود بايد به مواد غذايي اي كه مي خورند، توجه كنند. مثلاً متخصصان توصيه مي كنند كه افراد بالغ هر روز حداقل 1000 ميلي گرم كلسيم حالا چه از طريق خوردن مكمل هاي غذايي باشد يا خوردن لبنيات و سبزي هاي داراي رنگ سبز تيره، مصرف كنند. خيلي از دونده ها از مكمل هاي chondroisin و گلوكوزامين هم استفاده مي كنند. اگرچه تحقيقات نتيجه بخش بودن تركيب كردن اين تركيب هاي شيميايي را نشان داده است، اين مواد مي توانند براي افرادي كه از مشكل التهاب مفاصل رنج مي برند مفيد باشد و اين مواد نسبتاً بي خطرهستند.

تا آخرين نفس تلاش نكنيد:

دونده ها دوست دارند به محض اين كه فصل بهار رسيد، دويدن درمسافت هاي طولاني را شروع كنند. اما زيادي مطمئن و هيجان زده بودن براي به پايان رساندن مسافت پيست مي تواند موجب تحميل كردن يك تمرين سنگين خيلي زودتر از موعد عادي آن شود. از آن جا كه دونده ها در فصل زمستان كم تحرك تر هستند، لازم است كه كمي آهسته تر كارشان را شروع كنند و روند خود براي دستيابي به مسافت هاي طولاني كه در تابستان يا پاييز گذشته طي مي كرده اند را آرام تر پي بگيرند.
دويدن راه خيلي خوبي براي استفاده از هواي تازه، دستيابي به گردش خون بيشتر و دستيابي به فرم بدني مناسب است و يك ريال هم خرج ندارد. اما اگر براي آماده كردن بدن و ذهن خود، تحقيق براي پيدا كردن كفش مناسب و تمرين ورزشي صحيح و رعايت رژيم غذايي سالم و نحوه ي خواب صحيح وقت نگذاريد، به قيمت آسيب ديدگي غيرقابل جبران زانوي شما تمام مي شود.
موفق باشيد


ادامه مطلب

 



همه‌ساله حدود 4 درصد از ورزشكاران به دليل يك آسيب ورزشي به مراكز درماني مراجعه مي‌كنند. اين موضوع بسيار طبيعي است زيرا هر نوع فعاليت بدني حتي پياده‌روي نيز اگر درست انجام نشود، در طولاني‌مدت به ماهيچه‌ها و مفاصل آسيب مي‌رساند. از سوي ديگر احتمال بروز آسيب در ماهيچه‌ و تاندون‌ها و حتي در موارد نادر، شكستگي استخوان نيز در ورزشكاران بيش از مردم عادي است. پس، چه بهتر كه هنگام ورزش، احتياط‌هاي لازم را به عمل آوريد تا احتمال بروز آسيب‌هاي فيزيكي‌ به حداقل برسد. در اين نوشته، با برخي از خطرات بالقوه‌اي كه ورزشكاران را تهديد مي‌كند، آشنا مي‌شويم...

آسيب‌هاي عمومي

ساختاربدن هر انساني متفاوت از ديگري است و در برخي ساختارها نقاط ضعيفي وجود دارد كه مي‌تواند آماده پذيرش آسيب‌هاي ورزشي باشد. به عنوان مثال آسيب‌ديدگي اعضاي پاييني مي‌تواند به دليل داشتن كف پاي صاف، بلندي يا كوتاهي كم قد در مقايسه با قد نرمال و زانوهاي پرانتزي باشد اما دليل اصلي اين آسيب‌ها بد آماده كردن خود براي ورزش كردن است. براي انجام تمامي فعاليت‌هاي ورزشي بايد ابتدا خود را گرم كنيم تا ماهيچه‌ها نرم شوند. حركات كششي عملكرد ماهيچه‌ها را بهبود مي‌بخشد و بهترين حركت براي پايان ورزش و آرام كردن بدن است.
وقتي ورزش را آغاز مي‌كنيد، نبايد اعتماد بيش از حد به خود داشته باشيد و با حركات سنگين شروع كنيد. لازم نيست همان ابتدا ركوردها را بشكنيد. ورزش بايد به تدريج و با بالا رفتن استقامت بدني سنگين شود. وقتي روزه‌ايد، ورزش نكنيد. در طول ورزش بايد مرتبا آب نوشيد. آب‌رساني به بدن به جريان خون درون فيبرهاي ماهيچه‌اي كمك مي‌كند.
نكته مهم‌تر اينكه هميشه از وسايل و تجهيزات مناسب خود بهره‌ ببريد. مثلا كفش‌هاي مناسب ورزش انتخابي‌تان را به پا كنيد و قبل از آغاز هر ورزشي به دوره آموزشي آن برويد تا حركات صحيح به شما آموزش داده شود. فكر نكنيد ذاتا تنيس‌باز يا گلف‌باز به دنيا آمده‌ايد.در اينجا قصد داريم شما را با برخي آسيب‌هاي ورزشي آشنا كنيم.

كوفتگي

در پي انجام حركات ماهيچه‌اي طولاني و شديد روي ماهيچه‌اي كه به خوبي آماده نشده يا آب‌رساني به آن كم بوده پيش مي‌‌آيد. كوفتگي التهاب ماهيچه در پي ترشح بيش از حد اسيدلاكتيك در آن است. معمولا درد ناشي از كوفتگي پس از اتمام ورزش حس مي‌شود و به شكلي نوعي هشدار است. چند روز استراحت، يك حمام گرم، ماساژ و حركات كششي آرام سبب رفع كوفتگي خواهد شد.

گرفتگي عضلات

گرفتگي عضلات گاهي در حين ورزش يا پس از آن عارض مي‌شود. دليل اين آسيب نيز آماده نبودن و گرم نشدن به اندازه‌ ماهيچه‌ قبل از آغاز ورزش يا استفاده بيش از حد از آن است. گرفتگي عضلات در اكثر موارد نشانه خستگي مفرط است. گرم كردن ماهيچه‌ و استراحت چند روزه، ماساژ و انجام حركات كششي پس از ساكت شدن درد مي‌تواند از جمله درمان‌هاي پايه‌اي باشد.

كبودي

كبودي در پي شوك مستقيم بر ماهيچه منقبض شده به وجود مي‌آيد. درد و ورم از جمله عوارض كبودي است. درحقيقت پارگي رگ‌هاي خوني سبب پخش مقداري خون زير پوست مي‌شود، برحسب ميزان كبودي، دوران بهبودي از چند روز تا چند هفته متغير است. وقتي نقطه‌اي از بدن كبود مي‌شود نبايد به هيچ عنوان آن را كشيد يا ماساژ داد يا گرم كرد. بهترين راه‌حل براي برطرف كردن كبودي گذاشتن يخ روي محل و استراحت دو تا سه روزه است. در موارد شديدتر بايد به پزشك مراجعه كرد.

كشيدگي عضلات

اين آسيب به زماني گفته مي‌شود كه ماهيچه بيش از حد توان كشيده شده و در نتيجه دچار التهاب شده است. برخلاف كوفتگي، درد ناشي از كشيدگي عضلات در حين تمرين شروع مي‌شود. يخ و استراحت كامل براي چند روز درمان كشيدگي عضله است.

پارگي ماهيچه

وقتي ماهيچه بيش از حد توان كشيده شود، ممكن است برخي از فيبرهاي آن پاره شده و فرد دچار پارگي ماهيچه شود. بهتر است در اين شرايط به پزشك مراجعه كنيد.

چگونه درد را ساكت كنيم؟

درمان آسيب‌هاي ورزشي در چهار كلمه «استراحت»، «يخ»، «كمپرس» خلاصه مي‌شود. استراحت به شما كمك مي‌كند دچار آسيب‌ جديد و خون‌ريزي نشويد. يخ سبب فروكش كردن التهاب مي‌شود و درد را ساكت مي‌كند. كمپرس هم مانع از كبودي مي‌شود.
يخ تنها مي‌تواند براي 10 دقيقه رگ‌هاي خوني را سفت كند اما بعد از اين مدت محل آسيب ورم مي‌كند. بهتر است ابتدا براي 10 دقيقه يخ را روي محل بگذاريد. بعد 10 دقيقه به آن استراحت دهيد و بعد مجددا براي يك تا دو ساعت اين كار را تكرار كنيد. درنهايت به كمك باند كمپرس محل را ببنديد تا خون در نواحي اطراف پخش نشود. در روزهاي بعد براي جلوگيري از خون‌مردگي و ورم استفاده از يخ را ادامه دهيد اما مي‌توانيد به جاي هر 10 دقيقه مدت آن را 30 دقيقه كنيد.


ادامه مطلب

مرگ ناگهاني در ورزشكاران

 

مرگ ناگهاني معمولا به عنوان يك مرگ غيرمترقبه و غيرمنتظره كه فوري و در عرض چند ثانيه به خاطر تغيير ناگهاني حالت باليني قبلي فرد عارض مي گردد، تعريف مي شود. پديده مرگ ناگهاني هميشه تراژدي دردناكي است. اما وقوع آن براي يك ورزشكار كه در آمادگي كامل به سر مي برد و به ويژه ورزشكاران جوان همگان را متاثر مي كند و به انديشه وا مي دارد. مرگ ناگهاني در يك ورزشكار ممكن است در جريان تمرين ورزش عارض شود و يا ممكن است ارتباط مستقيم به حالت فيزيكي نداشته باشد. بهتر است در ابتدا به شناخت علل مرگ ناگهاني و احتمال وقوع آن در گروه هاي سني مختلف بپردازيم و سپس به شناسايي افرادي كه در معرض اين خطر هستند اهتمام ورزيم.

اختلالات گوناگون ساختماني و الكتروفيزيولوژيك

ناهنجاري هايي كه گمان مي رود از عمده ترين علل مرگ ناگهاني در ورزشكاران هستند به اجمال در زيل دسته بندي شده اند.
1- كارديوميوپاتي هيپرتروفيك: از علل ميوكاردي (مشكلات عضله اي قلب) مرگ ناگهاني است. كارديوميوپاتي هيپرتروفيك از رايج ترين اختلال قلبي در بين ورزشكاران جواني است كه در حين ورزش شديد، ناگهاني مي ميرند كه مشخصه اش افزايش حجم (هيپرتروفي) بطن چپ است كه به اضافه بار فشاري مربوط نمي باشد. (يعني همراه با فشار خون يا تنگي آئورت نمي باشد) .
2- علل مربوط به كرونر قلب
الف) بيماري هاي تصلب شرائين كرونر قلب
ب) ناهنجاري هاي شرائين كرونر
ج) انقباض عروق كرونر
- ناهنجاري هاي مادرزادي شرائين كرونر كه به عنوان علت مرگ ناگهاني گزارش شده اند عبارتند از: جدا شدن شريان اصلي كرونر چپ از سينوس والسالواي طرف راست، سرچشمه گرفتن شريان كرونر چپ از تنه شريان ريوي.
- انقباض ناگهاني (اسپاسم) شريان كرونر هم به عنوان علت مرگ ناگهاني منظور شده ولي فعلا فقط به عنوان علت فرض مي شود، چرا كه اثبات آن مشكل است.
به نظر مي رسد كه مكانيزم مرگ ناگهاني به علت بيماري عروق كرونر، ايجاد فيبريلاسيون بطني ناشي از كم خوني عضله قلب (ميوكارد) است. در مواردي كه عروق كرونر به طور غيرطبيعي سرچشمه گرفته باشند، تصور مي شود كه با ورزش و اتساع شريان ريوي و آئورت، شريان كرونر، به صورت ناهماهنگي تحت فشار قرار مي گيرد و يا خم شدگي آن زياد مي شود، لذا كاهش جريان خون و در نتيجه كاهش اكسيژن عضله قلب رخ مي دهد.
3- علل دريچه اي: پرولاپس دريچه ميترال (MVP) به عنوان يكي از عمده مرگ هاي غيره منتظره در نزد ورزشكاران جوان است. همچنين اختلالاتي هم كه تنها علت همه يا بعضي از مرگ هاي غيرمنتظره است، در اين بيماران وجود دارد. همچنين با اينكه شيوع پرولاپس دريچه ميترال عموميت دارد (حدود 5 درصد) و با توجه به اينكه شيوع آن در ورزشكاراني كه دچار مرگ ناگهاني مي شوند، زياد نيست، به نظر نمي رسد كه پرولاپس دريچه ميترال يك عامل مهم در مرگ هاي ناگهاني در ورزشكاران باشد. به طور كلي اين بيماري عموما خوش خيم است. پرولاپس دريچه ميترال تا 5 درصد كل جمعيت و 17درصد زنان و دختران جوان را درگير مي كند . MVP به معني جابه جايي غيرعادي لت هاي دريچه ميترال به سمت بالا و عقب از بطن چپ به درون دهليز چپ در هنگام سيستول مي باشد. MVP هر دو جنس را درگير مي كند، اما بيش از 60 درصد بالغين مبتلا را زنان تشكيل مي دهند.
ميزان شيوع MVP در ورزشكاران مشخص نيست. مبتلايان به سندرم MVP داراي مجموعه اي از علائم سيستميك هستند. سير بروز اين علائم به خوبي شناخته نشده است اما چند علتي به نظر مي رسد. اين بيماري اغلب به علت حجم داخل عروقي كم، دچار فشار ناشي از ورزش قرار مي گيرد. از ديگر علائم مي توان به درد قفسه صدري، عدم تحمل ورزش، سر درد، اضطراب، اختلال خواب، سندرم روده تحريك پذير و علائم عروقي مانند اندام هاي سرد و فلاشينگ (گرگرفتگي) اشاره كرد.
4- علل آئورتي: پاره شدن آئورت سينه اي به دليل ضعيف بودن ديواره آئورت كه از كاهش تعداد فيبرهاي الاستيك داخل آن، ناشي مي شود نيز ممكن است اتفاق بيفتد. بيماراني كه سندرم مارفان يا همان اختلال منتشر بافت همبند دارند ممكن است دچار مشكلات آئورت و يا حتي دچار پارگي آئورت شوند.
5- اختلالات سيستم هدايت قلب: جيمز و همكارانش نيز اين اختلالات را در ورزشكاران جوان كه دچار مرگ ناگهاني شده اند، گزارش كرده اند. در دو مورد كه افراد مبتلا به تنگي شريان گره سينوسي بوده اند و تغييرات ديگر مرضي در گره سينوس ديده شده اند. گره دهليزي بطني و دسته ي هيس نيز اختلالاتي داشتند كه اين اختلالات ممكن است موجب آريتمي هاي (اختلال ريتم قلب) كشنده شوند . مواردي از مرگ در ورزشكاران وجود دارد در حالي كه هيچ اختلال قلبي عروقي كه دليل مرگ آنها باشد، وجود نداشته است.
ضربانات زودرس بطني يا PVC در بين مردم بسيار شايع است كه از جمله مواردي مي باشد كه در مرگ هاي ناگهاني مطرح مي باشد. اين حالت به صورتي است كه قلب در فاصله بين دو سيستول يك بار ديگر نيز منقبض مي شود كه با ايجاد حالت ناخوشايندي در ورزشكار همراه مي باشد.
روش هاي بررسي: تست ها و روش هاي آزمايشگاهي شناخته شده در زمينه پيشگيري از مرگ هاي ناگهاني، مكانيزم هاي پيگيري كننده براي تشخيص اختلالات قلب و عروق كه ورزشكاران را به مرگ ناگهاني دچار مي كند و ارزيابي شدت اين اختلالات از مهم ترين اجزاء معاينات است. نوع بررسي بستگي به سن (بررسي دقيق عروق كرونر در سنين بالاي 30 سال) و وجود يا عدم وجود اختلالات مادرزادي قلب به خصوص در ورزشكاران جوان دارد.
موارد منع فعاليت ورزشي: موارد منع در انجام فعاليت هاي ورزشي شديد براي كساني كه به شدت در معرض مرگ ناگهاني قرار دارند و مبتلا به يك يا چند مورد از موارد زيرند:
1- كارديوميوپاتي هيپرتروفيك
2- افزايش حجم (هيپروتروفي) بطن چپ با علت نامعلوم
3- سندرم مارفان يا آئورت متسع
4- بيماري هاي عروق كرونر قلب
5- نارسايي احتقاني قلب
6- ناهنجاري هاي مادرزادي عروق كرونر
7- بي نظمي هاي ريتم بطني كنترل شده
8- بيماري هاي شديد دريچه اي (شامل تنگي آئورت و شريان ريوي)
9- كوركتاسيون آئورت
10- ميوكارديت حاد (التهاب بافت قلب)
11- كارديوميوپاتي اتساعي (بزرگ شدن قلب)
12- بيماري هاي مادرزادي سيانوتيك قلب (سياه كننده)
13- افزايش فشار خون ريوي
مواردي كه به طور نسبي و بالقوه مي توانند خطرات جدي به همراه داشته باشند و يا نياز به درمان قبل از انجام فعاليت هاي فيزيكي دارند عبارتند از:
1- فشار خون متغير
2- بي نظمي هاي ريتم دهليزي يا بطني كنترل شده
3- بيماري هاي دريچه اي مهم شامل: نارسايي آئورت، تنگي دريچه ميترال و يا نارسايي ميترال
در ضمن سوابق عمومي طبي شامل: تب رماتيسمي، فشار خون، بيماري هاي قلب و عروق و ديابت نيز از اهميت برخوردارند .

پيشگيري از مرگ ناگهاني:

پيشگيري از مرگ ناگهاني در ورزشكاران در درجه اول نياز به فهم دقيق مساله و شرايط طبي كه ورزشكاران در معرض خطر آنها هستند، دارد و در درجه دوم به توجه كافي نسبت به تكامل مكانيسم هايي كه ورزشكاران را دچار مرگ ناگهاني مي كند، نياز دارد. استراتژي پيشگيري نياز به فهم دقيق موضوع دارد. مرگ ناگهاني كه بارها در سال رخ مي دهد بستگي به شاخص هايي دارد كه از آنها ناشي مي شود. چون تعداد مرگ ها به نسبت تعداد زياد ورزشكاران، ناچيز است. اغلب به صورت نسبت بيان نمي شود. استراتژي پيشگيري از مرگ ناگهاني شامل هدايت صحيح جلسات تمريني و ارزيابي دقيق ورزشكاران مي باشد. بررسي بيماراني كه مشكوك به بيماري هاي زير هستند به وسيله معاينات اختصاصي مناسب قابل انجام است.
به دليل شيوع و اهميت پرولاپس دريچه ميترال و گزارش آن از سوي مربيان به توصيه هايي پيرامون برخورد با اين موضوع مي پردازيم . حدود 3 - 5 درصد مرگ هاي ناگهاني مرتبط با قلب و در حين ورزش به دليل وجود MVP است.

درمان

با توجه به شدت پرولاپس دريچه ميترال برنامه درمان براي بيمار طراحي مي شود به هر حال در فرم شديد پرولاپس دريچه ميترال گاهي تعويض دريچه نيز لازم مي شود.
البته براساس تحقيقات فقط بيماراني كه مبتلا به پرولاپس دريچه ميترال و يكي از شرايط ذيل باشند بايد از ورزش محروم شوند:
1- سابقه سنكوب
2- سابقه خانوادگي مرگ ناگهاني ناشي از پرولاپس دريچه ميترال
3- درد قفسه صدري كه با ورزش تشديد شود
4- افزايش ضربان قلب (تاكيكاردي هاي فوق بطني) به خصوص اگر با ورزش تشديد شوند
5- نارسايي متوسط يا شديد دريچه ميترال
6- همراه بودن با مواردي نظير اتساع آئورت صعودي و با سندرم مارفان


ادامه مطلب

 
 
يكي از عواملي كه در تمرين تيم‌هاي ورزشي در سطح قهرماني و همچنين در تمرين ورزشكاران مبتدي و گاهي هم در زمان مسابقه، موجب ناراحتي و درد، و در نتيجه فقدان كارايي مطلوب ورزشكار در انجام مهارت مي‌شود، گرفتگي عضلات متفاوت بدن است. اغلب همواره مي‌پرسند:
علل گرفتگي چيست؟
راه‌هاي مبارزه با آن كدامند؟
آيا مي‌توان از اين درد نامطلوب پيشگيري كرد؟
گرفتگي عضلات چند دليل دارد. از مهم‌ترين دلايل آن، كمبود آب، كمبود پتاسيم و كلسيم موجود در خون، و خستگي ناشي از تمرين‌هاي بيش از حد توان است. براي پي بردن به علت اصلي گرفتگي عضله پيشنهاد مي‌شود، خود را از جنبه‌هاي گوناگون امتحان كنيد.
بيش از 2/3 وزن بدن آب است. انسان با از دست دادن 20 درصد از آن، در معرض خطر مرگ قرار مي‌گيرد. ورزشكاران، بر اثر تمرين‌هاي زياد و گاهي سخت و تعريق بيش از حد از طريق پوست، به خاطر ايجاد تعادل درجه‌ي حرارت دروني بدن كه در نتيجه باعث از دست رفتن مقدار زيادي آب و املاح آن مي‌شود، در معرض خطر كمبود آب قرار مي‌گيرند. اين، يكي از عمده‌ترين مشكلات تغذيه‌اي ورزشكاران است كه در اغلب آنان نيز ديده مي‌شود.
در اين زمينه، شناگران آسيب پذيرترين قشر ورزشكاران هستند، زيرا تمرين‌هاي آنان در آب انجام مي‌شود و مقدار آبي كه از طريق پوست تبخير مي‌شود، مانند ساير رشته‌هاي ورزشي، آشكارا مشخص نمي‌شود. بنابراين، شناگران متوجه نمي‌شوند كه آب بدنشان در حال خارج شدن است و معمولاً به خاطر دماي آب و محيط اطرافش، احساس تشنگي هم نمي‌كنند. پس آب از دست رفته را نيز جبران نمي‌كنند و در نتيجه، دچار صدمات بعدي خواهند شد.
در تحقيقات كاملي كه دكتر كاستيل و هيگدان، از دانشگاه ايالتي بال آمريكا انجام داده‌اند، ثابت شده است، انسان داراي غريزه‌ي طبيعي رفع كامل خستگي نيست. در نتيجه، شناگر در تمرين‌هاي ورزشي، دو تا سه ليتر از آب بدنش را از دست مي‌دهد، اما بعد از خوردن دو ليوان متوسط آب، فكر مي‌كند كه آب از دست رفته جايگزين شده است. بايد توجه داشت كه دو ليوان آب، فقط500 گرم آب از دست رفته‌ي بدن را تأمين مي‌كند كه آن هم بسيار كم است.
در تحقيقات مشابهي براي تعيين غريزه‌ي طبيعي حيوانات، اسبي را مدت زيادي دواندند، طوري كه حدود 20 ليتر از آب بدنش را از دست داد. اما در مدت پنج تا شش ساعت، به تدريج و با تناوب، كل اين مقدار از دست رفته را دوباره نوشيد و جايگرين كرد. يكي از راه‌هاي كنترل كمبود آب، تعيين وزن بدن، قبل از شروع تمرين و بعد از آن است. براي هر 500 گرم كم شدن وزن، حتماً دو ليوان پر از مايعات بنوشيد. اين عمل را به مرور و به صورت هر 15 دقيقه يك ليوان، انجام دهيد. روده‌ي انسان مي‌تواند، در عرض يك ساعت، چهار ليوان 250 گرمي آب را جذب كند و به جريان خون بدن برساند. پس هيچ‌گاه آب را يكباره، به مقدار زياد و خيلي سرد ميل نكنيد؛ چون اضافي آن در روده به انتظار جذب مي‌ماند و باعث نفخ و دردهاي شكمي مي‌شود.
راه ديگر تشخيص كم‌آبي، كنترل رنگ و بوي ادرار بعد از مسابقه و تمرين است. انسان در حالت طبيعي و سلامت كامل بايد داراي ادراري با رنگ زرد كمرنگ (به رنگ آبليمو) و بدون بوي خيلي تند و زننده باشد. معمولاً اگر دقت كنيد، پس از هر تمرين يا مسابقه، رنگ ادراري پررنگ‌تر و بوي آن تند مي‌شود. اين نشانه‌ي كمبود آب است و بايد به تدريج بر حجم مايعات بدن افزود.
نوشيدن 8 تا 12 ليوان آب در روز، به‌ويژه در فصل تابستان و بعد از هر تمرين ورزشي، واجب و ضروري است . رنگ ادرار در بعضي موارد خاص نمي‌تواند ملاك خوبي باشد؛ مانند زماني كه شخص از بعضي از ويتانين‌ها استفاده مي‌كند. در اين صورت، ادرار بدرنگ و بسيار تند مي‌شود و حتي به رنگ قهوه‌اي و يا قرمز در مي‌آيد. اما اين حالت‌ها ارتباطي به كمبود آب بدن ندارند.
پس از انجام دو مرحله وزن كردن بدن و بررسي رنگ ادرار، اگر باز در عضلات خود، به ويژه در قسمت ساق پا و ران، احساس انقباض و گرفتگي كرديد، حتماً با مراجعه به پزشك و گرفتن آزمايش خون، بدن خود را از نظر مقدار لازم كلسيم و پتاسيم آزمايش كنيد. مقدار مصرف لازم و كافي پتاسيم به منظور سالم نگه داشتن اعمال حياتي بدن، از 1/875 تا 5/625 ميلي گرم در روز است. پتاسيم در اغلب غذاها مانند شير، گوشت، بعضي از سبزي‌ها و ميوه‌ها يافت مي‌شود. بنابراين، خوردن انواع گوناگون و كافي از اين موارد، مقدار كافي پتاسيم مورد احتياج بدن را تأمين مي‌كند. در فهرست زير با مقدار كلسيم و پتاسيم موجود در بعضي از غذاها و ميوه‌ها آشنا مي‌شويد:
«لبنيات كم چربي- آلوخشك- لوبيا- هويج- پرتقال- تخمه آفتابگردان- طالبي» كمبود كلسيم نيز باعث گرفتگي عضلاني مي‌شود. مقدار لازم آن در 11 تا 18 سالگي، 1200 ميلي گرم و در بزرگسالان 1200 تا1500 ميلي گرم است. با خوردن لبنيات، بستني، اسفناج، هويج، سيب زميني، گوجه‌فرنگي و زردآلو، ديگر هيچ كمبود مواد معدني و ويتاميني در بدن شخص ايجاد نمي‌شود. پس مربيان و ورزشكاران بايد روي رژيم غذايي خود دقت كافي داشته باشند و در صورت داشتن گرفتگي عضلاني، با متخصص تغذيه مشورت كنند تا با بررسي كيفيت و ارزش خوراكي رژيم غذايي خود، تغذيه‌ي صحيح و مناسبي را پيش گيرند.


ادامه مطلب

 

پيش زمينه
در خلال فعاليتهاي شديد شكمي مثل ژيمناستيك، وزنه برداري، پاروزدن، كشتي و پرش از روي مانع امكان دارد عضلات شكم دچار كشيدگي يا پارگي شوند همچنين اصابت ضربه مستقيم به شكم هم امكان دارد منجر به آن شود.

علائم و نشانه ها

• حساسيت در لمس ناحيه دچار كشيدگي عضله
• التهاب و تورم ناحيه دچار كشيدگي عضله
• در صورت پارگي عضله يك درد تيز تيركشنده بدنبال آسيب رخ مي دهد.
• در موارد كشيدگي عضله درد آن با انقباض عضله تشديد مي شود مثل انجام حركت كرانچ (در حال نشسته روي صندلي پاها را جلو بياوريم (
• در موارد پارگي عضله امكان بروز فتق شكم وجود دارد.

آنچه بايد ورزشكار انجام دهد

• استراحت تا زمان برطرف شدن درد
• يخ درماني در 4-3 روز اول به تعداد 4-3 بار در روز و هر بار به مدت 30-20 دقيقه
• گرمادرماني با استفاده از كيسه آب گرم بعد از 48 ساعت اول.

آنچه پزشك مي تواند انجام دهد

• تجويز داروهاي ضد التهابي غير استروئيدي
• استفاده از ليزريا امواج فراصوت براي ايجاد گرماي عمقي در بافت.
• تزريق كورتون در صورت ادامه يافتن التهاب بعد از 2 هفته استراحت.
• جراحي در صورت پارگي كامل عضله جلو شكم يا بروز فتق شكمي.
• توصيه به انجام يك دوره توانبخشي براي جلوگيري از عود آسيب.

مدت طول كشيدن علائم

كشيدگي هاي شديد چند ماه طول مي كشند تا بهبودي كامل يابند در حالي كه كشيدگي هاي خفيف طي چند هفته بهبود مي يابند بديهي است در صرت پارگي و اقدام به جراحي زمان بهبودي بر حسب نوع جراحي متفاوت است.

بازگشت به فعاليت

هدف از درمان بازگشت سالم به فعاليت نرمال است. زمان بازگشت به فعاليت زماني است كه بتوانيد از حالت خم شده به جلو در حالت ايستاده به حالت كاملاً ايستاده درائيد و درد نداشته باشيد و در انقباض عضلات شكم دردي نداشته باشيد.

پيشگيري

با گرم كردن عضلات شكم قبل از ورزش و فعاليت هاي شديد مي توان از اين آسيب پيشگيري نمود. مي توان با نشستن روي صندلي و بالا آوردن پاها بصورت باز شدن كامل زانو و بالا آوردن پا در سطحي بالاتر از صندلي عضلات شكم را منقبض و گرم كرد.


ادامه مطلب

 
پيش زمينه
شايع ترين علت درد قسمت تحتاني كمر در ورزشكاران كشيدگي و اسپاسم عضلاني و يا پارگي رباطها عمدتاً در ناحيه لومبوساكرال مي باشد . 13-7% از كل آسيبهاي ورزشي را جراحات ناحيه تحتاني پشت تشكيل مي دهند . كه شايعترين جراحت پشت كشيدگي عضلاني (60% ) و بعد از آن آسيب هاي ديسك كمر مي باشد ( 7% ) .

آناتومي كاربردي

Sprain يا كشيدگي و پارگي تاندونها عمدتاً از انقباض ناگهاني شديد و يا چرخش ناگهاني و يا مقاومت شديد در برابر يك نيروي جلوكشنده ايجاد مي شود. همه رباطها و ليگامانهاي اصلي ستون مهره مثل رباط طولي قدامي, رباط طولي خلفي ، رباط زرد ، رباط بين زوائد خاري و رباط فوق خاري مي توانند دچار پارگي جزئي يا كامل شوند . اما به هر حال رباط طولي خلفي بيش از بقيه مستعد به sprain مي باشد . اين رباط بزرگترين و بلندترين رباط اين ناحيه بوده و نسبت به نوع قدامي كمتر تكامل يافته است.
Strain به كشيدگي و پارگي كامل يا ناكامل واحد عضله _ تاندون مي گويند و عمدتاً ناشي از يك مقاومت شديد و يك انقباض شديد عضلاني مي باشد . اين امر مي تواند در عضلات خلفي ستون مهره در هر جايي و از جمله در كمر اتفاق بيفتد. عضلاتي كه چند مفصل را مي پوشانند بيشتر در معرض اين آسيب قرار دارند .

بيومكانيك ورزش

مهره هاي كمر تمام وزن نيمه فوقاني بدن را تحمل نموده بعلاوه ساير نيروها مثلا در برداشتن اشياء و ... نيز به آنها وارد مي گردد . مهره هاي كمر و مفصل ران مسئول حركات تنه مي باشند . مهره هاي تحتاني كمر بيشترين وزن را متحمل و مسئول بيشترين حركات نيز هستند لذا اين ناحيه بيشترين آسيبها از نظر كشيدگي عضلاني يا پارگي رباط را متحمل مي شود .
بيشترين آسيبها در هنگام انجام حركات تركيبي حادث مي شود مثل خم شدن به طرفين و نيز خم شدن همزمان به جلو يا عقب . و يا چرخش به يك سمت همراه با خم شدن به طرفين .
استخوانهاي ستون مهره و رباطهاي آن جزء ساختاري ستون مهره و عضلات و تاندونها جزء ديناميك ستون مهره را شكل مي دهند . لذا استخوانها و رباطها عامل حفظ ستون مهره و پايداري آن عمدتاً در زمان استراحت بوده و عضلات در زمان انجام حركات نقش مهم در پايداري ستون مهره را بازي مي كند . چنانچه يك عضله آسيب ببيند اگر ساير عضلات كار آن را جبران نكنند ناپايداري ستون مهره را خواهيم داشت . در مورد رباطها ، رباطهايي كه نزديك به مفاصل مورد حركت قرار دارند بيشترين اثر را در پايداري مفصل و در كل ستون مهره خواهند داشت تا آنهايي كه بزرگترند و چند مفصل را مي پوشانند . وقتي عضلات و رباطها آسيب مي بينند حس عمقي كه در تاندون عضلات رفلكس نخاعي وجود دارد آسيب ديده و كنترل وضعيت و تعادل دچار اختلال ميشود . همين اختلال مي تواند ستون مهره را به صدمات بعدي مستعد كند و يك سيكل معيوب ايجاد كند . آسيب عضلات و تاندون ها عمدتاً در هنگام حركات تركيبي غير معمول ورزشي و يا در هنگام تمرين و بلندكردن اشياء ورزشي روي مي دهد . يك سري عوامل شانس ايجاد آسيب را افزايش مي دهند كه از همه مهمتر اختلالات بدشكلي هاي ستون مهره قبلي است و ديگر عدم تعادل توده عضلاني و يا ضعف عضلات شكمي و يا عضلات خلفي ستون مهره مي باشد .

شرح حال

• مكانيسم دقيق آسيب ديدگي كه چگونه و طي انجام چه حركتي و در چه وضعيتي از بدن رخ داده است.
• پرسيدن محل دقيق درد و مدت آن.
• آيا درد به جايي هم تير مي كشد يا خير.
• چه حركاتي درد را تشديد و چه حركاتي آن را تسكين مي دهند.
• درد حاصل از كشيدگي هاي تاندوني _ رباطي عمدتاً دردي همراه با اسپاسم عضلات ستون مهره اي است و در امتداد ستون مهره حس مي شود.
• حركات ستون مهره به خصوص در خم شدن به جلو دردناك و كاهش يافته است.
• هيچ گونه علائمي دال بر آسيب عصبي همراه ( مثل درد تير كشنده به پا ) يا آسيب هاي ساختماني ستون مهره ( مثل قوز پشت ) نبايد وجود داشته باشد .

معاينه

• فرد را در وضعيت ايستاده قرار داده بايد امتداد مهره هاي كمر ، حساسيت عضلات در لمس و اختلالات احتمالي ساختار ستون مهره بررسي شود.
• بايد ميزان حركات ستون مهره به طرفين و جلو و عقب بررسي شود ( با اين معاينه مي تواند به وجود اسپاسم عضلاني و در نتيجه كاهش حركات پي برد)
• بايد لمس عضلات ناحيه اي كه درد مي كند را در وضعيت خوابيده به شكم انجام داد و محدوده آسيب ( كه اسپاسم دارد ) و محل دقيق آن مشخص گردد.
• يك معاينه عصبي كامل در اندام تحتاني از نظر معاينه حركتي، حسي و بررسي رفلكس هاي زانو و مچ پا لازم است صورت گيرد. همچنين بايد سلامت ديسك هاي كمر را با انجام تستهاي اختصاصي بررسي نمود.

تشخيصي هاي افتراقي

آسيب ديسك
راديكولوپاني هاي كمري خاجي
آسيب استخواني به ستون مهره ( شكستگي _ اسپونديلوز)
آسيب مفصل ساكروايلياك

تصويربرداري

راديوگرافي : اگر چه sprain و strain بافت نرم را درگير مي كند ولي جهت رد ساير علل بايد يك عكس راديوگرافي AP و lateral از بيمار گرفته شود .
MRI يا CT : چنانچه بيمار به درمان حمايتي پاسخ ندهد يا علائم نورولوژيك در وي ايجاد گردد بر حسب تشخيص احتمالي ضرورت دارند .

برخورد با آسيب

فاز حاد:
سرما درماني ( تا 48 ساعت اول ) : التهاب موضعي را كاهش مي دهد .
در صورت لزوم تحريك الكتريكي همراه با يخ درماني .
حفظ پوسچر(حالت) طبيعي ناحيه آسيب ديده با فعاليت خفيف روي آن ناحيه .
درمان پزشكي: استراحت در بستر ( 48 ساعت اول)
حفظ مقدار كمي تحرك مثل بلند شدن از تخت و دوباره خوابيدن.
NSAID يا داروهاي شل كننده عضلاني براي كاهش درد و التهاب مفيدند .
مي توان از طبي طي اين فاز براي كاهش اسپاسم استفاده نمود كه بلافاصله بعد از رفع اسپاسم بايد برداشته شود .
نبايد در اين فاز ماساژ درماني انجام گيرد .
فاز بهبودي:
درمان فيزيكال : هدف رسيدن به بهبودي با يك برنامه سبك كششي _ قدرتي است كه بايد روي عضلات شكمي و ستون مهره صورت گيرد .
مي توان درمانهاي رايج فيزيوتراپي مثل ماساژ _ تحريك الكتريكي را نيز بكار برد.

بازگشت به رقابت

علائم معمولاً بعد از سه روز كاهش مي يابد و طي يك الي شش هفته بهبود مي يابند. زمان بازگشت وقتي است كه فرد احساس درد يا ناراحتي نداشته باشد. بايد از رفتارهاي منجر به آسيب قبلي پرهيز كند و هرگز زماني كه هنوز درد دارد شروع به ورزش نكند.

پيش آگهي

نود درصد اين آسيب ها طي شش هفته بهبود مي يابند ولي 10% دچار درد مزمن كمر خواهند شد


ادامه مطلب

 

پيش زمينه

• در رفتگي آرنج شايعترين در رفتگي در اطفال و دومين در رفتگي در بالغين بعد از شانه است.
• پايداري مفصل آرنج بر خلاف ساير مفاصل بدن توسط يك قاب استخواني و كمتر توسط رباطها تامين مي گردد.
• نيروي لازم براي ايجاد اين آسيب آرنج بايد قابل توجه باشد تا آنرا ايجاد كند.
• ورزش عامل 50% از در رفتگي هاي آرنج است كه عمدتاً‌ در نوجوانان و جوانان ورزشكار ايجاد مي شود.
• دو نوع در رفتگي آرنج داريم : در رفتگي به عقب كه در 90% موارد مشاهده مي شود و در رفتگي به جلو كه در 10% موارد رخ مي دهد
• در اطفال علت عمده در رفتگي آرنج لغزندگي سر استخوان زند زبرين است.

فركانس

• 100000 / 13-6 در طول عمر
• مردان < زنان
• 50% ناشي از ورزش و صدمات ورزشي
• 90% از نوع در رفتگي به عقب

آناتومي كاربردي

• آرنج مفصلي با حركات باز و بسته شدن مي باشد كه دامنه حركات آن از زاويه صفر درجه تا 150 درجه مي تواند تغيير كند.
• مفصل آرنج را دو استخوان بازو و زند زيرين شكل مي دهند كه مفصلي با يك ساختار استخواني قوي مي باشد و توسط سر استخوان زند زبرين و زائده منقاري حمايت مي گردد و لذا به همين خاطراست كه در رفتگي آن نياز به نيروهاي شديد دارد.
• پايداري رباطي مفصل را دو رباط جانبي داخلي و جانبي خارجي تامين مي كنند. اين رباطها آرنج را در برابر نيروهايي كه از جوانب به آرنج وارد مي شود حمايت مي كنند.
• از آنجا كه در رفتگي به عقب شايعتر است آسيبهاي بافت نرم ( عصب, عضله , عروق ) هم شايعتر است چرا كه اغلب در نوع در رفتگي به عقب آسيب بافت نرم همراه داريم.

بيومكانيك ورزشي

بصورت تئوريكال ورزشهايي مثل دوچرخه سواري و ژيمناستيك ريسك در رفتگي و درد آرنج را افزايش مي دهند اما هنوز قطعا ثابت نشده است.

شرح حال

در رفتگي خلفي:
• فرد اغلب سابقه اي از افتادن روي دست را بيان مي كند ( سقوط از روي دوچرخه )
• وضعيت دست هنگام سقوط در حالتي بوده كه بازو دور از بدن و آرنج بازبوده است.
• مي تواند در رفتگي در وضعيتهاي رخ دهد كه آرنج بيش از حد در مقابل فشاري باز شود. ( وزنه برداري )
در رفتگي قدامي:
• عمدتاً‌ ناشي از ضربه مستقيم به پشت آرنج و اغلب شكستگي همزمان استخواني داريم.

معاينه باليني

• درد شديد در لمس ناحيه آرنج
• تورم و محدوديت حركات آرنج
• تغيير شكل واضح در شكل مفصل
• بررسي آسيب همراه در رباطهاي جانبي آرنج در زاويه 20 درجه خم شده آرنج
• در صورت وجود شكستگي همراه احتمال دارد قطعه شكسته در لمس آرنج زير دست حس گردد.
• بررسي حس در پائين آرنج
• بررسي حركت عضلات در پائين آرنج
• بررسي نبض و خونرساني در ناحيه پائين آرنج

علل در رفتگي

• بر خلاف در رفتگي شانه در رفتگي قبلي آرنج يك عامل مستعد كننده براي آسيب مجدد نيست.
• عمدتاً ناشي از سقوط بر روي دست است.
• لغزندگي سر استخوان زند زبرين در اطفال علت مهمي است.

تصويربرداري

• قبل از جا انداختن بايد يك عكس AP و lat راديوگرافي گرفته شود.
• بعد از جا انداختن هم بايد راديوگرافي صورت گيرد و وضعيت بررسي گردد.
• CT اسكن مي تواند در ارزيابي كامل و گسترده شكستگي هاي همراه با در رفتگي مفيد باشد.
• MRI كاربرد كمي دارد.

درمان

فاز حاد
• جا انداختن سريع و بدون درنگ همراه با بررسي بعد از جا انداختن بوسيله راديوگرافي است.
• بايد هر چه سريعتر بعد از جا انداختن حركات آهسته مفصلي صورت گيرد. در مطالعات ديده شده كه بي حركت 3 هفته اي بعد از جا انداختن مي تواند منجر به قفل شدن مفصل گردد. لذا هر چه سريعتر بايد حركت مفصلي بصورت باز و بسته كردن آرنج صورت گيرد.
• در صورت وجود علائم عصبي – عروقي نياز به جراحي وجود دارد.
فاز بهبودي
• افرادي كه در پيگيري آسيب قبلي دچار كاهش دامنه حركات مفصلي شده اند نياز به يك دامنه فيزيوتراپي شديد دارند تا دامنه حركات بهبود يابد. در اين فاز بايد تقويت عضلات موثر روي مفصل هم صورت گيرد.
بازگشت به رقابت
• اغلب افراد 3 هفته بعد از آسيب ديدگي مي توانند به فعاليت ورزشي باز گردند.
• در صورت عمل جراحي اين زمان بيشتر خواهد شد.
• قبل از بازگشت به تمرين بايد معاينه كامل از نظر قدرت عضلاني, دامنه حركات و وضعيت عصبي- عروقي توسط متخصص پزشكي ورزشي صورت گيرد.

پيشگيري

• در ورزشهاي با ريسك بالا مي توان از محافظهاي آرنج استفاده نمود.
• در كودكان نبايد آنها را از ساعد يا مچ دست بطرف خود كشيد يا بلند كرد.

پيش آگهي

• 50% از افراد دچار در رفتگي بهبودي كامل و دامنه حركات طبيعي مفصلي پيدا مي كنند.
• 35% از افراد دچار در رفتگي دچار درجاتي از كاهش دامنه حركت مفصلي مي شوند.


ادامه مطلب

پيشگيري از آسيب هاي ورزشي

 
برنامه تمرينات ورزشي پيشگيري كننده از آسيب ، شش جزء اصلي دارد كه عبارتند از :
۱- انعطاف پذيري ( flexibility )
۲ - تمرينات قدرتي ( strength training )
۳ - تمرينات هوازي ( Aerobic training )
۴- آناليز عملكرد زنجيره حركتي
۵ - مهارتهاي اختصاصي ورزشي
۶- برنامه عملي تمرينات
در زير به طور مختصر به تشريح هر يك از اجزاء مي پردازيم :

۱ - انعطاف پذيري

براي حفظ انعطاف پذيري نياز به تمرينات كششي ( Stretching ) داريم . در اينجا بايد به موارد عدم تقارن ( Asymetry ) توجه نموده و با كشش مناسب آن را برطرف نمود . چرا كه يكي از مهمترين زمينه هاي آسيب در آينده ، ، وجود تاريخچه آسيب قبلي و وجود هر گونه انعطاف ناپذيري و عدم تقارن است كه ريسك آسيب هاي اسكلتي - عضلاني را بالا مي برد .
كشش از نظر فيزيولوژيك كمك شاياني به پيشگيري از آسيب ، از طريق برطرف نمودن اثر مهاري عضلات انعطاف ناپذير بر گروه عضلات آنتاگو نيست و علاوه بر اين افزايش دماي تاندون كه از طريق افزايش توان كششي ( tensile ) عضله اثر محافظتي اعمال مي نمايد ، مي كند .
تكنيك درست كشش بسيار مهم است ، چرا كه وضعيت بدن در هنگام كشش و نيز مدت زمان ادامه آن در به حداكثر رساندن اثرات كشش ، مؤثرند . زمان توصيه شده برابر حداقل سي (۳۰ ) ثانيه است . ايده آل آنست كه كشش قبل و بعد از مسابقه يا تمرين انجام شود اما اگر تنها يكبار انجام مي شود ، بهتر است كه پس از ورزش باشد ، چرا كه درصد افزايش طول تاندون ، هنگامي كه دماي تاندون بالاتر باشد ؛ بيشتر است . حتي دويدن براي مدت كوتاه دماي بافت را بالا برده و كشش را تسهيل مي نمايد .
در ضمن بايد نكات خاصي را در رابطه با سن و نوع ورزش جهت كشش در نظر گرفت . مثلاً سفتي عضلاني خاص ( مثل سفتي عضله چهار سر ران ، در نوجواني مي تواند باعث مشكلات اسكلتي - عضلاني مربوط به رشد ، همچون بيماري Osgood - Schlatter بشود . بنابراين در اين مرحله تمركز بيشتر روي عضلات دو مفصلي مثل هامسترينگ ( خلف ران ) ، فلكسورهاي هيپ ( قدام ران )‌ و ركتوس فموريس ( قدام ران ) ، مهم است . افراد بزرگسالتر مشكلات انعطاف پذيري در رابطه با وضعيت گيري بدن و بيومكانيك آن دارند . با افزايش سن حفظ انعطاف پذيري عضلات هامسترينگ و فلكسورهاي هيپ اهميت پيدا مي كند .
از طرفي كشش اختصاصي براي بيومكانيك و حركت شناسي هر ورزش مهم است . مخصوصاً در صورتي كه فرد در چندين رشته ورزشي فعال باشد . مثلاً يك دوچرخه سوار ممكن است در تابستان دچار سفتي ركتوس فموريس ( قدام ران ) شده ، كه اين مسئله بر فعاليت هايش در پاييز مثل واليبال و دو( Cross - Country running ) اثر مي گذارد .

۲ - تمرينات قدرتي :

نقش تمرينات قدرتي در پيشگيري از آسيب به دو مكانيسم بستگي دارد . اول آنكه عضله قويتر قادر به جذب نيرو و بار كششي بيشتر در خود عضله يا اتصال تاندون - عضله مي باشد .
دوم آنكه از نظر كلينيكي پيدا كردن هر گونه ضعف نسبي عضله ،‌عدم تقارن يا عدم تعادل با اهميت است . مثلاً ضعف فيبرهاي مايل عضله ( vastus medialis ) ( قدام ران ) باعث دردهاي ناحيه كشكك و ران مي شود . ضعف عضلات تثبت كننده كتف ، باعث درد و اختلال عملكرد شانه مي شود و ضعف عضلات شكم باعث مشكلات كمر و اندام تحتاني مي گردد .

۳ - تمرينات هوازي :

تمرينات هوازي جزء كليدي برنامه تمرينات اسكلتي - عضلاني پيشگيري كننده است . اثرات محافظت كننده قلبي - عروقي اين نوع تمرينات به خوبي شناخته شده و براي ورزشكاران استقامتي به منظور بهبود حداكثر جذب اكسيژن ( Vo2max) ضروري است .
اثرات تمرينات هوازي بر سيستم اسكلتي - عضلاني كمتر شناخته شده و آثار اثبات شده عبارتند از :
۱ - افزايش تراكم مويرگ ها
۲- افزايش تعداد ميتوكندري ها و آنزيم هاي اكسيداتيو آنها
۳ - بهبود استفاده از اسيدهاي چرب آزاد
۴ - افزايش درصد فيبرهاي عضلاني تيپ A
كه مجموعه اين عوامل باعث تجمع ديرهنگام ترلاكتات در خون و كاهش خستگي عضله و نيز بهبود عملكرد سيستم اسكلتي عضلاني مي گردد . مشاهده شده كه بيشترين آسيب اسكي ، در اواخر هفته اسكي يا آخر روز اسكي ايجاد مي شوند و احتمالاً مربوط به خستگي عضله بعلت تحليل ذخائر گليكوژن مي باشند ، بنابراين تمرينات هوازي مي تواند جزء اصلي تمرينات جهت پيشگيري از خستگي زودرس اسكلتي - عضلاني باشد ، كه مي تواند به پيشگيري از آسيب كمك نمايد .
تمرينات قدرتي مي تواند برخي آثار مفيد افزايش تراكم مويرگي را خنثي نمايد و يك جزء آئروبيك منظم ، مي تواند به ايجاد تعادل در اين مورد كمك نمايد .
به طور كلي سيستم هاي انرژي در بدن بر سه نوعند :

۱ - سيستم انرژي ( ATP - Phosphocreatinine ) :

كه انرژي لازم نيروهاي انفجاري را تأمين كرده و بسيار كوتاه مدت است ( ۵ تا ۱۰ ثانيه ) تمرين در اين سيستم باعث افزايش سرعت و چابكي مي گردد . تمرينات با وزنه سبك تر و تكرار بيشتر كه بر سرعت و ناگهاني بودن حركت تأكيد دارند ، به تقويت اين سيستم انرژي كمك مي كنند .

۲ - سيستم انرژي آنائروبيك ( بي هوازي ) :

اين سيستم نيرو با مدت زمان متوسط ( ۶۰ تا ۹۰ ثانيه ) ، انرژي را از راه گليكوليز تأمين مي كند تقويت اين سيستم امكان فعاليت هاي سريع و شديد را بطور مداوم ، براي دوره هاي زماني كوتاه ، فراهم مي نمايد .

۳ - سيستم انرژي آئروبيك ( هوازي ) :

تقويت اين سيستم امكان ورزش هاي مداوم با شدت بيشتر و بازگشت ( Recovery ) سريعترين جلسات تمرين را فراهم مي كند . در افراد با تناسب بدني ، انتقال اكسيژن به بافت ها و عضلات كارآمدتر بوده و بازگشت به وضعيت عادي پس از يك روز ورزش و تمرين سخت ، سريعتر است .
مسلماً تمرينات اختصاصي براي هر ورزش ، بيشترين كار انجام شده را متوجه سيستم انرژي اصلي كه مورد نياز آن ورزش خاص است ، مي نمايد .

۴ - عملكرد زنجيره حركتي :

توجه تنها به موضع درد و درمان آن ،‌ به طور قابل توجهي باعث تداوم علائم مي شود . مثلاً در بيماري « آرنج تنيس باز » كه با دردناك شدن بخش خارجي آرنج مشخص مي شود ،‌مي توان درمان موضعي با يخ و داروهاي ضد التهابي انجام داد ، اما اگر نقائص بيومكانيك قدرت يا مكانيك قدرت يا مكانيك نامتناسب مچ و شانه برطرف نشوند ، يا اشكالات تجيهزات ورزشي در نظر گرفته نشوند ،‌مشكل ادامه پيدا خواهد كرد .
در مورد آسيب هاي اسكلتي - عضلاني در اثر استفاده بيش از توان از آنها يا ضربه ، بايد قبل از بازگشت به ورزش يا فعاليتي كه ايجاد مشكل نموده ،‌ مداخله درماني براي « تغيير دادن بيماري » صورت گيرد . بايد بافت آسيب ديده را به گونه اي اصلاح نمود كه بطور مؤثرتري با نيروهاي وارده كنار آمده و با پيشبرد عاقلانه تمرينات اختصاصي آن ورزش فعاليت انجام شده را دوباره با زنجيره حركتي عملكردي يكپارچه نمود .
اين تمرينات از گروههاي عضلاني به شكل هماهنگ و نه مجزا ، استفاده مي كنند و كشش ها در يك زنجيره حركتي انجام مي گيرد .
كشش هاي ايزوله مي تواند به بهبود و اصلاح بافت در محل آسيب كمك نمايد ، اما كشش عملكردي واقعي تنها وقتي صورت مي گيرد كه بافت بطور يكپارچه و هماهنگ با زنجيره حركتي عمل نمايد .

۵ - مهارتهاي اختصاصي ورزشي :

قبل از آنكه فرد آسيب ديده به فعاليت هاي ورزشي بازگردد ، يا قبل از شروع رشته ورزشي خاص ،‌ بدست آوردن مهارتهاي اختصاصي آن موقعيت يا ورزش ، براي اطمينان از آنكه مهارتهاي وابسته به آن رشته ، با چيره دستي و سهولت انجام مي شوند ، الزامي است .
يعني ابتدا بايد آمادگي لازم را ايجاد نمود و بعد ورزش را شروع كرد ، نه اينكه براي حصول آمادگي ورزش اختصاصي نمود .

۶ - تركيب اجزاء بصورت برنامه عملي تمرينات :

هيچ يك از اجزاء ذكر شده در بالا مؤثر نخواهند بود ، مگر آنكه بصورت يك برنامه تمريني تركيبي شخصي يا گروهي ، بكار گرفته شوند .
در اين مورد آموزش نقش بنيادي داشته و در سه سطح اعمال مي شود .
۱- خود شخص از پزشك ، فيزيوتراپيست ، مربي و ... اطلاعات مي گيرد .
۲ - در سطح منطقه اي و ناحيه اي ،‌ برنامه هاي ورزشي دانشكده و دبيرستان ، در بكارگيري اين اجزاء در برنامه ورزشي نقش قابل توجهي دارند .
۳ - در سطح ملي ،‌ از برنامه هايي كه توسط سازمان هاي وابسته به ورزش تدوين مي گردند ، آموزش مي گيرند .


ادامه مطلب

چربي هاي پا و انـدام پايتان را آب كنيد

به نظر مي رسد كه اين موضوع اين روز ها محبوبيت زيادي پيدا كرده است . مخصوصاً خانم ها اين روز ها خيلي نگران شكل باسن خود هستند و هر لباسي كه تن مي كنند نگرانند كه باسن شان در آن بزرگ جلوه نكند . در اين مقاله مي خواهيم چند راه بسيار موثر براي شكل دادن و لاغر كردن باسن هاي چاق عنوان كنيم .
نام علمي باسن ، عضلات سريني بزرگ مي باشد . اين عضلات همان عضلات گرد بالاي مفصل ران است كه در همه حركات پا ها شركت دارند .
عضلات باسن از عضلات مختلفي تشكيل شده است كه عضلات سريني خوانده مي شوند كه قوي ترين آنها عضله سريتي بزرگ است . همين عضله است كه براي ساختن يك باسن سفت و شكل گرفته بايد روي آن كار كنيم .
كار كردن روي عضله باسن
تمرين كردن روي عضله باسن آنقدر ها هم كه فكر مي كنيد سخت نيست . تقريباً هر زماني كه از پا هايان استفاده مي كنيد روي اين عضله كار مي شود اما براي شكل دادن به عضله بايد همه آن كار ها را كمي سخت تر و شديدتر از معمول انجام دهيد .
حركات و تمرينات زير به خوبي روي عضلات باسن كار مي كنند :
• پله نوردي
• دويدن در كوه
• دوچرخه سواري
• دو سرعت
• لانگز
• اسكات
اما با انجام اسكات هاي ساده و معمولي نمي توانيم به عضلات باسن خود شكل بدهيم ، با بالا رفتن عادي از چند پله هم همين طور . در مورد اين عضله هم درست مثل همه عضلات ديگر براي رشد بايد با اضافه كردن وزنه و شدت به تمرينات خود استقامت را بالا ببريد . يكي از بهترين نمونه ها حمل كردن يك ساك سنگين حيت پله نوردي به مدت نيم ساعت است . اين حركت به حدي روي عضلات باسنتان كار مي كند كه فرداي آن حتماً پا درد خواهيد داشت .
اما اين هم كمكي افراطي است . بهترين و قديمي ترين راه براي شكل دادن به عضلات باسن همان انجام تمرينات بدنسازي و كار با وزنه در باشگاه است .
ساختن يك باسن شكل گرفته و زيبا كاري كاملاً احساسي است . مدت زمان زيادي مي برد و نتيجه هم خيلي كند عايدتان مي شود . اما ، با اطلاعاتي كه در اين مقاله در اختيارتان قرار مي دهيم ، آب كردن چربي هاي اضافه باسن و شكل دادن به عضلات آن بسيار ساده خواهد بود . براي از بين بردن چربي هاي باسن به سرعت هرچه تمامتر بايد به موارد زير دقت كنيد :

1 . كاهش وزن عمومي بدن
 

بله ، احتمالاً حدس مي زديد . اگر مي خواهيد باسني خوش فرم و زيبا داشته باشيد ، بايد چربي هايي كه احاطه اش كرده است را از بين ببريد . اين هم مثل هر ماهيچه ديگر بدن است . اگر مي خواهيد تفكيك و شكل آن مشخص شود بايد لايه چربي روي آن را آب كنيد .
اينجا نمي خواهيم به بررسي اين بپردازيم كه اصلاً باسن بزرگ زيباست يا كوچك . هر دو آنها زيبايي خودشان را دارند . اين مقاله مربوط به خانم هايي است كه مي خواهند چربي باسنشان را آب كنند و ما فقط روي اين تمركز مي كنيم .
نكته اي كه بايد مثل هميشه متذكر شويم اين است كه شما نمي توانيد فقط چربي يك قسمت خاص از بدنتان را آب كنيد . اگر مي خواهيد باسني خوش فرم داشته باشيد بايد چربي همه بدنتان را پايين بياوريد .
براي كاهش سريع چربي به سه چيز نياز داريد :
1 . رژيم غذايي
2 . تمرينات بدنسازي
3 . تمرينات ايروبيك يا هوازي
در اين مقاله هر سه آنها را به اختصار بررسي مي كنيم . براي كاهش وزن بايد ن بيشتر از آنچه كه مصرف مي كنيد ، كالري بسوزانيد . اين را با بالا بردن متابوليسم تان با خوردن غذا اي مناسب و انجام صحيح تمرينات هوازي مي توانيد تقويت كنيد .

2 . تمرينات شديد كارديو ( هوازي )
 

تا به حال يك فوتباليست يا دونده را ديده ايد كه باسن زشت و چاق داشته باشد ؟ مطمئناً اين طور نيست . اين افراد آنقدر مي دوند و حركات مخصوص باسن انجام مي دهند كه ديگر چربي روي باسنشان نمي ماند . اگر شما هم مي خواهيد باسنتان را شكل دهيد بايد همان كارها را انجام دهيد .
بهترين نوع تمرينات هوازي مناسب براي باسن ، نوع هوازي شديد است . دويدن روي كوه ، حركات لانگز ، اسكات با پرش و امثال آن . مي بينيد وقتي شيل سطح را افزايش مي دهيد يا ورزش هوازي مي كنيد كه باعث مي شود بيشتر از حد معمول خم شويد ، از عضلات باسنتان استفاده بيشتري مي شود . پس اگر مي خواهيد باسنتان را شكل دهيد بايد سخت ترين نوع تمرينات هوازي را انتخاب كنيد .

3 . تمرينات بدنسازي
 

تمرينات بدنسازي براي باسن آنقدر ها هم سخت نيست اما ضروري است . تمرينات بدنسازي نه تنها به عضلات باسن تان فرم مي دهد بلكه متابوليسم بدن تان را هم بالا مي برد و در نتيجه كالري و چربي بيشتري مي سوزانيد و در طول روز كالري كمتري جذب مي كنيد . همه اينها براي شكل دادن به عضله مورد نظرتان عالي است .
بهترين تمرينات بدنسازي مخصوص باسن :
همانطور كه گفتيم ، اضافه كردن استقامت به حركات عادي بهترين ايده ممكن است .
در زير به بهترين تمرينات بدنسازي مخصوص باسن اشاره مي كنيم :
1 . اسكات پرشي : اين حركت آنچنان روي پايين تنه تان كار مي كند كه حسابي به درد و سوزش مي افتد . اين حركت خيلي سريع نتيجه مي دهد .
2 . لانگز با وزنه : اگر زانو درد داريد اين حركت را انجام ندهيد ، در غير اينصورت حركتي بسيار عالي براي شكل دادن به عضلات باسن است .
3 . استپ با وزنه : ابتدا با وزنه سبك شروع كرده و كم كم آنرا سنگين تر كنيد .
4 . دويدن روي كوه : يكي از بهترين و محبوب ترين حركات است .
5 . دستگاه پرس پا : اين دستگاه بدنسازي اغلب كمتر توسط خانم ها در باشگاه استفاده مي شود . با كمك اين دستگاه و با استفاده از وزنه هاي سنگين مي توانيد خيلي خوب روي عضلات باسنتان كار كنيد .
اينها نمونه هايي از بهترين حركات بدنسازي مخصوص باسن بودند كه برايتان عنوان كرديم . اگر همين پنج حركت را هم به خوبي انجام دهيد مطمئن باشيد كه نتيجه عالي نصيبتان خواهد شد .

ادامه مطلب