براساس گفته های متخصصان پزشکی ورزشی 70 درصد از همه ی دونده ها در زمان هایی از زندگی شان از ناحیه زانو دچار آسیب دیدگی شده اند. چون در فصل بهار، بیشتر دونده ها شروع به تمرین می کنند، دراین موقع از سال بیشتر آسیب دیدگی ها اتفاق می افتد. دلیل این آسیب دیدگی ها این نیست که دونده ها در شیوه ی دویدن خود دچار اشتباه می شوند بلکه به این خاطر است که آنها از این که بالا خره فصل گرما فرا رسیده است و آنها می توانند بیرون و در هوای آزاد به دویدن بپردازند، هیجان زده می شوند و یادشان می رود یک سری احتیاط های لازم جهت جلوگیری از آسیب دیدگی را رعایت کنند.
آسیب های زانو برای هر دونده ای از هر سنی، خواه 20 ساله یا 60 ساله ممکن است اتفاق بیفتد. معمول ترین آسیب هایی که برای مفصل زانو اتفاق می افتد عبارتند از درد پاتلو فمورال (که به نام زانوی دونده هم معروف است) و مشکل نوار ایلیوتیبیال (ITB) (نواری که از استخوان لگن تا زانو کشیده شده است)، است. مشکل زانوی دونده وقتی رخ می دهد که کاسه ی زانو بر روی استخوان ران سائیده می شود. این حرکت موجب التهاب می شود و ممکن است موجب ساییدگی غضروف اطراف کاسه زانو گردد. مشکل ITB وقتی رخ می دهد که تاندون بر لبه خارجی استخوان ران سائیده شود و ملتهب گردد. این به علت بیش از حد سائیده شدن بر روی قسمت خارجی زانو رخ می دهد.

اگر چه این آسیب ها شایع هستند، به راحتی قابل پیشگیری هستند و می توان به راحتی آثار آن ها را کاهش داد . همین که شما دونده هستید به این معنی نیست که شما نهایتاً به سندرم زانوی دونده و یا ITB یا دیگر آسیب های زانو دچار خواهید شد. مشکل هایی مثل این نتیجه ی استفاده ی بیش از حد یا نا میزان و غیر هم محور بودن مفصل است و این مشکل ها با عادت های غلط در دویدن تشدید می شود. که همه ی این عادت ها قابل پیشگیری است. در زیر چند راهکار برای جلوگیری از آسیب های زانو آمده است:

کفش های خوب بخرید:

شما در مورد یک کفش به راحتی به وسیله ی مارک آن، قیمت آن یا چیزهایی که یک نفر کارشناس درباره ی آن کفش بگوید، می توانید قضاوت کنید ضربه گیری و استحکام طرح مهم هستند ولی از این ها مهم تر این است که کفش باید با اندازه ی پای شما مطابقت داشته باشد. اگر طالب عقیده ی متخصصین باشید، یک پزشک یا کارشناس در مشکلات پا می توانند به شما در انتخاب یک کفش مناسب پایتان کمک کنید. برخی افراد پاهایی باریک یا پهن دارند که سایزهایی خاص نیاز دارند. متاسفانه خیلی از کفش هایی که امروزه ادعا می شود جزء کفش های مخصوص دو هستند، چندان هم قابل تایید نیستند. بیشتر آنها دارای کفی داخلی ای هستند که برای پشتیبانی از پا و گرفتن ضربه استفاده شده اند اما بهترین کار این است که شما کفی های داخلی معمولی کفش را بردارید و کفی های سفت تری بخرید.

قبل از شدید شدن تمرین، خود را گرم کنید:

قبل از هر گونه دویدن، حالا دویدن در محیط محله ی شما باشد یا شرکت در دوی ماراتن بوستون، لازم است که به کشش ماهیچه های خود بپردازید. کشش عضلات نه تنها بهترین راه برای به جریان انداختن و نرمش دادن ماهیچه ها قبل از درگیر کردن آنها در تمرین است بلکه می تواند به پیشگیری از درد ساق پا، آسیب دیدگی مفصل ران و گرفتگی عضلانی قسمت مچ پا و پایین تر از آن کمک کند. انجام حرکت کششی در هوای سرد که ماهیچه ها کندتر نرم می شوند، مهم تر است.

ترکیبی کار کنید:

خیلی از دونده ها ترجیح می دهند که فقط بر روی یک نوع تمرین ورزشی متمرکزشوند و آنهم دویدن است. اما این کار متوازن نگه داشتن بدن شما را سخت می کند.دونده هایی که فقط می دوند ماهیچه های پشت ران خیلی قوی ای خواهند داشت در حالی که ماهیچه های چهار سر آنها (روی ران) تقویت نمی شود. اضافه کردن تمریناتی که سیستم های ماهیچه ای بدن را تقویت می کنند موجب تقویت پشت و جلوی ران به صورت همزمان می شوند. به علاوه ماهیچه های باسن و مفصل ران را نیز تقویت می کنند.

درست بخورید:

دونده ها برای حفظ سلامتی مفاصل خود باید به مواد غذایی ای که می خورند، توجه کنند. مثلاً متخصصان توصیه می کنند که افراد بالغ هر روز حداقل 1000 میلی گرم کلسیم حالا چه از طریق خوردن مکمل های غذایی باشد یا خوردن لبنیات و سبزی های دارای رنگ سبز تیره، مصرف کنند. خیلی از دونده ها از مکمل های chondroisin و گلوکوزامین هم استفاده می کنند. اگرچه تحقیقات نتیجه بخش بودن ترکیب کردن این ترکیب های شیمیایی را نشان داده است، این مواد می توانند برای افرادی که از مشکل التهاب مفاصل رنج می برند مفید باشد و این مواد نسبتاً بی خطرهستند.

تا آخرین نفس تلاش نکنید:

دونده ها دوست دارند به محض این که فصل بهار رسید، دویدن درمسافت های طولانی را شروع کنند. اما زیادی مطمئن و هیجان زده بودن برای به پایان رساندن مسافت پیست می تواند موجب تحمیل کردن یک تمرین سنگین خیلی زودتر از موعد عادی آن شود. از آن جا که دونده ها در فصل زمستان کم تحرک تر هستند، لازم است که کمی آهسته تر کارشان را شروع کنند و روند خود برای دستیابی به مسافت های طولانی که در تابستان یا پاییز گذشته طی می کرده اند را آرام تر پی بگیرند.
دویدن راه خیلی خوبی برای استفاده از هوای تازه، دستیابی به گردش خون بیشتر و دستیابی به فرم بدنی مناسب است و یک ریال هم خرج ندارد. اما اگر برای آماده کردن بدن و ذهن خود، تحقیق برای پیدا کردن کفش مناسب و تمرین ورزشی صحیح و رعایت رژیم غذایی سالم و نحوه ی خواب صحیح وقت نگذارید، به قیمت آسیب دیدگی غیرقابل جبران زانوی شما تمام می شود.
موفق باشید


ادامه مطلب

 

براساس گفته های متخصصان پزشکی ورزشی 70 درصد از همه ی دونده ها در زمان هایی از زندگی شان از ناحیه زانو دچار آسیب دیدگی شده اند. چون در فصل بهار، بیشتر دونده ها شروع به تمرین می کنند، دراین موقع از سال بیشتر آسیب دیدگی ها اتفاق می افتد. دلیل این آسیب دیدگی ها این نیست که دونده ها در شیوه ی دویدن خود دچار اشتباه می شوند بلکه به این خاطر است که آنها از این که بالا خره فصل گرما فرا رسیده است و آنها می توانند بیرون و در هوای آزاد به دویدن بپردازند، هیجان زده می شوند و یادشان می رود یک سری احتیاط های لازم جهت جلوگیری از آسیب دیدگی را رعایت کنند.
آسیب های زانو برای هر دونده ای از هر سنی، خواه 20 ساله یا 60 ساله ممکن است اتفاق بیفتد. معمول ترین آسیب هایی که برای مفصل زانو اتفاق می افتد عبارتند از درد پاتلو فمورال (که به نام زانوی دونده هم معروف است) و مشکل نوار ایلیوتیبیال (ITB) (نواری که از استخوان لگن تا زانو کشیده شده است)، است. مشکل زانوی دونده وقتی رخ می دهد که کاسه ی زانو بر روی استخوان ران سائیده می شود. این حرکت موجب التهاب می شود و ممکن است موجب ساییدگی غضروف اطراف کاسه زانو گردد. مشکل ITB وقتی رخ می دهد که تاندون بر لبه خارجی استخوان ران سائیده شود و ملتهب گردد. این به علت بیش از حد سائیده شدن بر روی قسمت خارجی زانو رخ می دهد.

اگر چه این آسیب ها شایع هستند، به راحتی قابل پیشگیری هستند و می توان به راحتی آثار آن ها را کاهش داد . همین که شما دونده هستید به این معنی نیست که شما نهایتاً به سندرم زانوی دونده و یا ITB یا دیگر آسیب های زانو دچار خواهید شد. مشکل هایی مثل این نتیجه ی استفاده ی بیش از حد یا نا میزان و غیر هم محور بودن مفصل است و این مشکل ها با عادت های غلط در دویدن تشدید می شود. که همه ی این عادت ها قابل پیشگیری است. در زیر چند راهکار برای جلوگیری از آسیب های زانو آمده است:

کفش های خوب بخرید:

شما در مورد یک کفش به راحتی به وسیله ی مارک آن، قیمت آن یا چیزهایی که یک نفر کارشناس درباره ی آن کفش بگوید، می توانید قضاوت کنید ضربه گیری و استحکام طرح مهم هستند ولی از این ها مهم تر این است که کفش باید با اندازه ی پای شما مطابقت داشته باشد. اگر طالب عقیده ی متخصصین باشید، یک پزشک یا کارشناس در مشکلات پا می توانند به شما در انتخاب یک کفش مناسب پایتان کمک کنید. برخی افراد پاهایی باریک یا پهن دارند که سایزهایی خاص نیاز دارند. متاسفانه خیلی از کفش هایی که امروزه ادعا می شود جزء کفش های مخصوص دو هستند، چندان هم قابل تایید نیستند. بیشتر آنها دارای کفی داخلی ای هستند که برای پشتیبانی از پا و گرفتن ضربه استفاده شده اند اما بهترین کار این است که شما کفی های داخلی معمولی کفش را بردارید و کفی های سفت تری بخرید.

قبل از شدید شدن تمرین، خود را گرم کنید:

قبل از هر گونه دویدن، حالا دویدن در محیط محله ی شما باشد یا شرکت در دوی ماراتن بوستون، لازم است که به کشش ماهیچه های خود بپردازید. کشش عضلات نه تنها بهترین راه برای به جریان انداختن و نرمش دادن ماهیچه ها قبل از درگیر کردن آنها در تمرین است بلکه می تواند به پیشگیری از درد ساق پا، آسیب دیدگی مفصل ران و گرفتگی عضلانی قسمت مچ پا و پایین تر از آن کمک کند. انجام حرکت کششی در هوای سرد که ماهیچه ها کندتر نرم می شوند، مهم تر است.

ترکیبی کار کنید:

خیلی از دونده ها ترجیح می دهند که فقط بر روی یک نوع تمرین ورزشی متمرکزشوند و آنهم دویدن است. اما این کار متوازن نگه داشتن بدن شما را سخت می کند.دونده هایی که فقط می دوند ماهیچه های پشت ران خیلی قوی ای خواهند داشت در حالی که ماهیچه های چهار سر آنها (روی ران) تقویت نمی شود. اضافه کردن تمریناتی که سیستم های ماهیچه ای بدن را تقویت می کنند موجب تقویت پشت و جلوی ران به صورت همزمان می شوند. به علاوه ماهیچه های باسن و مفصل ران را نیز تقویت می کنند.

درست بخورید:

دونده ها برای حفظ سلامتی مفاصل خود باید به مواد غذایی ای که می خورند، توجه کنند. مثلاً متخصصان توصیه می کنند که افراد بالغ هر روز حداقل 1000 میلی گرم کلسیم حالا چه از طریق خوردن مکمل های غذایی باشد یا خوردن لبنیات و سبزی های دارای رنگ سبز تیره، مصرف کنند. خیلی از دونده ها از مکمل های chondroisin و گلوکوزامین هم استفاده می کنند. اگرچه تحقیقات نتیجه بخش بودن ترکیب کردن این ترکیب های شیمیایی را نشان داده است، این مواد می توانند برای افرادی که از مشکل التهاب مفاصل رنج می برند مفید باشد و این مواد نسبتاً بی خطرهستند.

تا آخرین نفس تلاش نکنید:

دونده ها دوست دارند به محض این که فصل بهار رسید، دویدن درمسافت های طولانی را شروع کنند. اما زیادی مطمئن و هیجان زده بودن برای به پایان رساندن مسافت پیست می تواند موجب تحمیل کردن یک تمرین سنگین خیلی زودتر از موعد عادی آن شود. از آن جا که دونده ها در فصل زمستان کم تحرک تر هستند، لازم است که کمی آهسته تر کارشان را شروع کنند و روند خود برای دستیابی به مسافت های طولانی که در تابستان یا پاییز گذشته طی می کرده اند را آرام تر پی بگیرند.
دویدن راه خیلی خوبی برای استفاده از هوای تازه، دستیابی به گردش خون بیشتر و دستیابی به فرم بدنی مناسب است و یک ریال هم خرج ندارد. اما اگر برای آماده کردن بدن و ذهن خود، تحقیق برای پیدا کردن کفش مناسب و تمرین ورزشی صحیح و رعایت رژیم غذایی سالم و نحوه ی خواب صحیح وقت نگذارید، به قیمت آسیب دیدگی غیرقابل جبران زانوی شما تمام می شود.
موفق باشید


ادامه مطلب

 



همه‌ساله حدود 4 درصد از ورزشکاران به دلیل یک آسیب ورزشی به مراکز درمانی مراجعه می‌کنند. این موضوع بسیار طبیعی است زیرا هر نوع فعالیت بدنی حتی پیاده‌روی نیز اگر درست انجام نشود، در طولانی‌مدت به ماهیچه‌ها و مفاصل آسیب می‌رساند. از سوی دیگر احتمال بروز آسیب در ماهیچه‌ و تاندون‌ها و حتی در موارد نادر، شکستگی استخوان نیز در ورزشکاران بیش از مردم عادی است. پس، چه بهتر که هنگام ورزش، احتیاط‌های لازم را به عمل آورید تا احتمال بروز آسیب‌های فیزیکی‌ به حداقل برسد. در این نوشته، با برخی از خطرات بالقوه‌ای که ورزشکاران را تهدید می‌کند، آشنا می‌شویم...

آسیب‌های عمومی

ساختاربدن هر انسانی متفاوت از دیگری است و در برخی ساختارها نقاط ضعیفی وجود دارد که می‌تواند آماده پذیرش آسیب‌های ورزشی باشد. به عنوان مثال آسیب‌دیدگی اعضای پایینی می‌تواند به دلیل داشتن کف پای صاف، بلندی یا کوتاهی کم قد در مقایسه با قد نرمال و زانوهای پرانتزی باشد اما دلیل اصلی این آسیب‌ها بد آماده کردن خود برای ورزش کردن است. برای انجام تمامی فعالیت‌های ورزشی باید ابتدا خود را گرم کنیم تا ماهیچه‌ها نرم شوند. حرکات کششی عملکرد ماهیچه‌ها را بهبود می‌بخشد و بهترین حرکت برای پایان ورزش و آرام کردن بدن است.
وقتی ورزش را آغاز می‌کنید، نباید اعتماد بیش از حد به خود داشته باشید و با حرکات سنگین شروع کنید. لازم نیست همان ابتدا رکوردها را بشکنید. ورزش باید به تدریج و با بالا رفتن استقامت بدنی سنگین شود. وقتی روزه‌اید، ورزش نکنید. در طول ورزش باید مرتبا آب نوشید. آب‌رسانی به بدن به جریان خون درون فیبرهای ماهیچه‌ای کمک می‌کند.
نکته مهم‌تر اینکه همیشه از وسایل و تجهیزات مناسب خود بهره‌ ببرید. مثلا کفش‌های مناسب ورزش انتخابی‌تان را به پا کنید و قبل از آغاز هر ورزشی به دوره آموزشی آن بروید تا حرکات صحیح به شما آموزش داده شود. فکر نکنید ذاتا تنیس‌باز یا گلف‌باز به دنیا آمده‌اید.در اینجا قصد داریم شما را با برخی آسیب‌های ورزشی آشنا کنیم.

کوفتگی

در پی انجام حرکات ماهیچه‌ای طولانی و شدید روی ماهیچه‌ای که به خوبی آماده نشده یا آب‌رسانی به آن کم بوده پیش می‌‌آید. کوفتگی التهاب ماهیچه در پی ترشح بیش از حد اسیدلاکتیک در آن است. معمولا درد ناشی از کوفتگی پس از اتمام ورزش حس می‌شود و به شکلی نوعی هشدار است. چند روز استراحت، یک حمام گرم، ماساژ و حرکات کششی آرام سبب رفع کوفتگی خواهد شد.

گرفتگی عضلات

گرفتگی عضلات گاهی در حین ورزش یا پس از آن عارض می‌شود. دلیل این آسیب نیز آماده نبودن و گرم نشدن به اندازه‌ ماهیچه‌ قبل از آغاز ورزش یا استفاده بیش از حد از آن است. گرفتگی عضلات در اکثر موارد نشانه خستگی مفرط است. گرم کردن ماهیچه‌ و استراحت چند روزه، ماساژ و انجام حرکات کششی پس از ساکت شدن درد می‌تواند از جمله درمان‌های پایه‌ای باشد.

کبودی

کبودی در پی شوک مستقیم بر ماهیچه منقبض شده به وجود می‌آید. درد و ورم از جمله عوارض کبودی است. درحقیقت پارگی رگ‌های خونی سبب پخش مقداری خون زیر پوست می‌شود، برحسب میزان کبودی، دوران بهبودی از چند روز تا چند هفته متغیر است. وقتی نقطه‌ای از بدن کبود می‌شود نباید به هیچ عنوان آن را کشید یا ماساژ داد یا گرم کرد. بهترین راه‌حل برای برطرف کردن کبودی گذاشتن یخ روی محل و استراحت دو تا سه روزه است. در موارد شدیدتر باید به پزشک مراجعه کرد.

کشیدگی عضلات

این آسیب به زمانی گفته می‌شود که ماهیچه بیش از حد توان کشیده شده و در نتیجه دچار التهاب شده است. برخلاف کوفتگی، درد ناشی از کشیدگی عضلات در حین تمرین شروع می‌شود. یخ و استراحت کامل برای چند روز درمان کشیدگی عضله است.

پارگی ماهیچه

وقتی ماهیچه بیش از حد توان کشیده شود، ممکن است برخی از فیبرهای آن پاره شده و فرد دچار پارگی ماهیچه شود. بهتر است در این شرایط به پزشک مراجعه کنید.

چگونه درد را ساکت کنیم؟

درمان آسیب‌های ورزشی در چهار کلمه «استراحت»، «یخ»، «کمپرس» خلاصه می‌شود. استراحت به شما کمک می‌کند دچار آسیب‌ جدید و خون‌ریزی نشوید. یخ سبب فروکش کردن التهاب می‌شود و درد را ساکت می‌کند. کمپرس هم مانع از کبودی می‌شود.
یخ تنها می‌تواند برای 10 دقیقه رگ‌های خونی را سفت کند اما بعد از این مدت محل آسیب ورم می‌کند. بهتر است ابتدا برای 10 دقیقه یخ را روی محل بگذارید. بعد 10 دقیقه به آن استراحت دهید و بعد مجددا برای یک تا دو ساعت این کار را تکرار کنید. درنهایت به کمک باند کمپرس محل را ببندید تا خون در نواحی اطراف پخش نشود. در روزهای بعد برای جلوگیری از خون‌مردگی و ورم استفاده از یخ را ادامه دهید اما می‌توانید به جای هر 10 دقیقه مدت آن را 30 دقیقه کنید.


ادامه مطلب

مرگ ناگهانی در ورزشکاران

 

مرگ ناگهانی معمولا به عنوان یک مرگ غیرمترقبه و غیرمنتظره که فوری و در عرض چند ثانیه به خاطر تغییر ناگهانی حالت بالینی قبلی فرد عارض می گردد، تعریف می شود. پدیده مرگ ناگهانی همیشه تراژدی دردناکی است. اما وقوع آن برای یک ورزشکار که در آمادگی کامل به سر می برد و به ویژه ورزشکاران جوان همگان را متاثر می کند و به اندیشه وا می دارد. مرگ ناگهانی در یک ورزشکار ممکن است در جریان تمرین ورزش عارض شود و یا ممکن است ارتباط مستقیم به حالت فیزیکی نداشته باشد. بهتر است در ابتدا به شناخت علل مرگ ناگهانی و احتمال وقوع آن در گروه های سنی مختلف بپردازیم و سپس به شناسایی افرادی که در معرض این خطر هستند اهتمام ورزیم.

اختلالات گوناگون ساختمانی و الکتروفیزیولوژیک

ناهنجاری هایی که گمان می رود از عمده ترین علل مرگ ناگهانی در ورزشکاران هستند به اجمال در زیل دسته بندی شده اند.
1- کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک: از علل میوکاردی (مشکلات عضله ای قلب) مرگ ناگهانی است. کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک از رایج ترین اختلال قلبی در بین ورزشکاران جوانی است که در حین ورزش شدید، ناگهانی می میرند که مشخصه اش افزایش حجم (هیپرتروفی) بطن چپ است که به اضافه بار فشاری مربوط نمی باشد. (یعنی همراه با فشار خون یا تنگی آئورت نمی باشد) .
2- علل مربوط به کرونر قلب
الف) بیماری های تصلب شرائین کرونر قلب
ب) ناهنجاری های شرائین کرونر
ج) انقباض عروق کرونر
- ناهنجاری های مادرزادی شرائین کرونر که به عنوان علت مرگ ناگهانی گزارش شده اند عبارتند از: جدا شدن شریان اصلی کرونر چپ از سینوس والسالوای طرف راست، سرچشمه گرفتن شریان کرونر چپ از تنه شریان ریوی.
- انقباض ناگهانی (اسپاسم) شریان کرونر هم به عنوان علت مرگ ناگهانی منظور شده ولی فعلا فقط به عنوان علت فرض می شود، چرا که اثبات آن مشکل است.
به نظر می رسد که مکانیزم مرگ ناگهانی به علت بیماری عروق کرونر، ایجاد فیبریلاسیون بطنی ناشی از کم خونی عضله قلب (میوکارد) است. در مواردی که عروق کرونر به طور غیرطبیعی سرچشمه گرفته باشند، تصور می شود که با ورزش و اتساع شریان ریوی و آئورت، شریان کرونر، به صورت ناهماهنگی تحت فشار قرار می گیرد و یا خم شدگی آن زیاد می شود، لذا کاهش جریان خون و در نتیجه کاهش اکسیژن عضله قلب رخ می دهد.
3- علل دریچه ای: پرولاپس دریچه میترال (MVP) به عنوان یکی از عمده مرگ های غیره منتظره در نزد ورزشکاران جوان است. همچنین اختلالاتی هم که تنها علت همه یا بعضی از مرگ های غیرمنتظره است، در این بیماران وجود دارد. همچنین با اینکه شیوع پرولاپس دریچه میترال عمومیت دارد (حدود 5 درصد) و با توجه به اینکه شیوع آن در ورزشکارانی که دچار مرگ ناگهانی می شوند، زیاد نیست، به نظر نمی رسد که پرولاپس دریچه میترال یک عامل مهم در مرگ های ناگهانی در ورزشکاران باشد. به طور کلی این بیماری عموما خوش خیم است. پرولاپس دریچه میترال تا 5 درصد کل جمعیت و 17درصد زنان و دختران جوان را درگیر می کند . MVP به معنی جابه جایی غیرعادی لت های دریچه میترال به سمت بالا و عقب از بطن چپ به درون دهلیز چپ در هنگام سیستول می باشد. MVP هر دو جنس را درگیر می کند، اما بیش از 60 درصد بالغین مبتلا را زنان تشکیل می دهند.
میزان شیوع MVP در ورزشکاران مشخص نیست. مبتلایان به سندرم MVP دارای مجموعه ای از علائم سیستمیک هستند. سیر بروز این علائم به خوبی شناخته نشده است اما چند علتی به نظر می رسد. این بیماری اغلب به علت حجم داخل عروقی کم، دچار فشار ناشی از ورزش قرار می گیرد. از دیگر علائم می توان به درد قفسه صدری، عدم تحمل ورزش، سر درد، اضطراب، اختلال خواب، سندرم روده تحریک پذیر و علائم عروقی مانند اندام های سرد و فلاشینگ (گرگرفتگی) اشاره کرد.
4- علل آئورتی: پاره شدن آئورت سینه ای به دلیل ضعیف بودن دیواره آئورت که از کاهش تعداد فیبرهای الاستیک داخل آن، ناشی می شود نیز ممکن است اتفاق بیفتد. بیمارانی که سندرم مارفان یا همان اختلال منتشر بافت همبند دارند ممکن است دچار مشکلات آئورت و یا حتی دچار پارگی آئورت شوند.
5- اختلالات سیستم هدایت قلب: جیمز و همکارانش نیز این اختلالات را در ورزشکاران جوان که دچار مرگ ناگهانی شده اند، گزارش کرده اند. در دو مورد که افراد مبتلا به تنگی شریان گره سینوسی بوده اند و تغییرات دیگر مرضی در گره سینوس دیده شده اند. گره دهلیزی بطنی و دسته ی هیس نیز اختلالاتی داشتند که این اختلالات ممکن است موجب آریتمی های (اختلال ریتم قلب) کشنده شوند . مواردی از مرگ در ورزشکاران وجود دارد در حالی که هیچ اختلال قلبی عروقی که دلیل مرگ آنها باشد، وجود نداشته است.
ضربانات زودرس بطنی یا PVC در بین مردم بسیار شایع است که از جمله مواردی می باشد که در مرگ های ناگهانی مطرح می باشد. این حالت به صورتی است که قلب در فاصله بین دو سیستول یک بار دیگر نیز منقبض می شود که با ایجاد حالت ناخوشایندی در ورزشکار همراه می باشد.
روش های بررسی: تست ها و روش های آزمایشگاهی شناخته شده در زمینه پیشگیری از مرگ های ناگهانی، مکانیزم های پیگیری کننده برای تشخیص اختلالات قلب و عروق که ورزشکاران را به مرگ ناگهانی دچار می کند و ارزیابی شدت این اختلالات از مهم ترین اجزاء معاینات است. نوع بررسی بستگی به سن (بررسی دقیق عروق کرونر در سنین بالای 30 سال) و وجود یا عدم وجود اختلالات مادرزادی قلب به خصوص در ورزشکاران جوان دارد.
موارد منع فعالیت ورزشی: موارد منع در انجام فعالیت های ورزشی شدید برای کسانی که به شدت در معرض مرگ ناگهانی قرار دارند و مبتلا به یک یا چند مورد از موارد زیرند:
1- کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک
2- افزایش حجم (هیپروتروفی) بطن چپ با علت نامعلوم
3- سندرم مارفان یا آئورت متسع
4- بیماری های عروق کرونر قلب
5- نارسایی احتقانی قلب
6- ناهنجاری های مادرزادی عروق کرونر
7- بی نظمی های ریتم بطنی کنترل شده
8- بیماری های شدید دریچه ای (شامل تنگی آئورت و شریان ریوی)
9- کورکتاسیون آئورت
10- میوکاردیت حاد (التهاب بافت قلب)
11- کاردیومیوپاتی اتساعی (بزرگ شدن قلب)
12- بیماری های مادرزادی سیانوتیک قلب (سیاه کننده)
13- افزایش فشار خون ریوی
مواردی که به طور نسبی و بالقوه می توانند خطرات جدی به همراه داشته باشند و یا نیاز به درمان قبل از انجام فعالیت های فیزیکی دارند عبارتند از:
1- فشار خون متغیر
2- بی نظمی های ریتم دهلیزی یا بطنی کنترل شده
3- بیماری های دریچه ای مهم شامل: نارسایی آئورت، تنگی دریچه میترال و یا نارسایی میترال
در ضمن سوابق عمومی طبی شامل: تب رماتیسمی، فشار خون، بیماری های قلب و عروق و دیابت نیز از اهمیت برخوردارند .

پیشگیری از مرگ ناگهانی:

پیشگیری از مرگ ناگهانی در ورزشکاران در درجه اول نیاز به فهم دقیق مساله و شرایط طبی که ورزشکاران در معرض خطر آنها هستند، دارد و در درجه دوم به توجه کافی نسبت به تکامل مکانیسم هایی که ورزشکاران را دچار مرگ ناگهانی می کند، نیاز دارد. استراتژی پیشگیری نیاز به فهم دقیق موضوع دارد. مرگ ناگهانی که بارها در سال رخ می دهد بستگی به شاخص هایی دارد که از آنها ناشی می شود. چون تعداد مرگ ها به نسبت تعداد زیاد ورزشکاران، ناچیز است. اغلب به صورت نسبت بیان نمی شود. استراتژی پیشگیری از مرگ ناگهانی شامل هدایت صحیح جلسات تمرینی و ارزیابی دقیق ورزشکاران می باشد. بررسی بیمارانی که مشکوک به بیماری های زیر هستند به وسیله معاینات اختصاصی مناسب قابل انجام است.
به دلیل شیوع و اهمیت پرولاپس دریچه میترال و گزارش آن از سوی مربیان به توصیه هایی پیرامون برخورد با این موضوع می پردازیم . حدود 3 - 5 درصد مرگ های ناگهانی مرتبط با قلب و در حین ورزش به دلیل وجود MVP است.

درمان

با توجه به شدت پرولاپس دریچه میترال برنامه درمان برای بیمار طراحی می شود به هر حال در فرم شدید پرولاپس دریچه میترال گاهی تعویض دریچه نیز لازم می شود.
البته براساس تحقیقات فقط بیمارانی که مبتلا به پرولاپس دریچه میترال و یکی از شرایط ذیل باشند باید از ورزش محروم شوند:
1- سابقه سنکوب
2- سابقه خانوادگی مرگ ناگهانی ناشی از پرولاپس دریچه میترال
3- درد قفسه صدری که با ورزش تشدید شود
4- افزایش ضربان قلب (تاکیکاردی های فوق بطنی) به خصوص اگر با ورزش تشدید شوند
5- نارسایی متوسط یا شدید دریچه میترال
6- همراه بودن با مواردی نظیر اتساع آئورت صعودی و با سندرم مارفان


ادامه مطلب

 
 
یکی از عواملی که در تمرین تیم‌های ورزشی در سطح قهرمانی و همچنین در تمرین ورزشکاران مبتدی و گاهی هم در زمان مسابقه، موجب ناراحتی و درد، و در نتیجه فقدان کارایی مطلوب ورزشکار در انجام مهارت می‌شود، گرفتگی عضلات متفاوت بدن است. اغلب همواره می‌پرسند:
علل گرفتگی چیست؟
راه‌های مبارزه با آن کدامند؟
آیا می‌توان از این درد نامطلوب پیشگیری کرد؟
گرفتگی عضلات چند دلیل دارد. از مهم‌ترین دلایل آن، کمبود آب، کمبود پتاسیم و کلسیم موجود در خون، و خستگی ناشی از تمرین‌های بیش از حد توان است. برای پی بردن به علت اصلی گرفتگی عضله پیشنهاد می‌شود، خود را از جنبه‌های گوناگون امتحان کنید.
بیش از 2/3 وزن بدن آب است. انسان با از دست دادن 20 درصد از آن، در معرض خطر مرگ قرار می‌گیرد. ورزشکاران، بر اثر تمرین‌های زیاد و گاهی سخت و تعریق بیش از حد از طریق پوست، به خاطر ایجاد تعادل درجه‌ی حرارت درونی بدن که در نتیجه باعث از دست رفتن مقدار زیادی آب و املاح آن می‌شود، در معرض خطر کمبود آب قرار می‌گیرند. این، یکی از عمده‌ترین مشکلات تغذیه‌ای ورزشکاران است که در اغلب آنان نیز دیده می‌شود.
در این زمینه، شناگران آسیب پذیرترین قشر ورزشکاران هستند، زیرا تمرین‌های آنان در آب انجام می‌شود و مقدار آبی که از طریق پوست تبخیر می‌شود، مانند سایر رشته‌های ورزشی، آشکارا مشخص نمی‌شود. بنابراین، شناگران متوجه نمی‌شوند که آب بدنشان در حال خارج شدن است و معمولاً به خاطر دمای آب و محیط اطرافش، احساس تشنگی هم نمی‌کنند. پس آب از دست رفته را نیز جبران نمی‌کنند و در نتیجه، دچار صدمات بعدی خواهند شد.
در تحقیقات کاملی که دکتر کاستیل و هیگدان، از دانشگاه ایالتی بال آمریکا انجام داده‌اند، ثابت شده است، انسان دارای غریزه‌ی طبیعی رفع کامل خستگی نیست. در نتیجه، شناگر در تمرین‌های ورزشی، دو تا سه لیتر از آب بدنش را از دست می‌دهد، اما بعد از خوردن دو لیوان متوسط آب، فکر می‌کند که آب از دست رفته جایگزین شده است. باید توجه داشت که دو لیوان آب، فقط500 گرم آب از دست رفته‌ی بدن را تأمین می‌کند که آن هم بسیار کم است.
در تحقیقات مشابهی برای تعیین غریزه‌ی طبیعی حیوانات، اسبی را مدت زیادی دواندند، طوری که حدود 20 لیتر از آب بدنش را از دست داد. اما در مدت پنج تا شش ساعت، به تدریج و با تناوب، کل این مقدار از دست رفته را دوباره نوشید و جایگرین کرد. یکی از راه‌های کنترل کمبود آب، تعیین وزن بدن، قبل از شروع تمرین و بعد از آن است. برای هر 500 گرم کم شدن وزن، حتماً دو لیوان پر از مایعات بنوشید. این عمل را به مرور و به صورت هر 15 دقیقه یک لیوان، انجام دهید. روده‌ی انسان می‌تواند، در عرض یک ساعت، چهار لیوان 250 گرمی آب را جذب کند و به جریان خون بدن برساند. پس هیچ‌گاه آب را یکباره، به مقدار زیاد و خیلی سرد میل نکنید؛ چون اضافی آن در روده به انتظار جذب می‌ماند و باعث نفخ و دردهای شکمی می‌شود.
راه دیگر تشخیص کم‌آبی، کنترل رنگ و بوی ادرار بعد از مسابقه و تمرین است. انسان در حالت طبیعی و سلامت کامل باید دارای ادراری با رنگ زرد کمرنگ (به رنگ آبلیمو) و بدون بوی خیلی تند و زننده باشد. معمولاً اگر دقت کنید، پس از هر تمرین یا مسابقه، رنگ ادراری پررنگ‌تر و بوی آن تند می‌شود. این نشانه‌ی کمبود آب است و باید به تدریج بر حجم مایعات بدن افزود.
نوشیدن 8 تا 12 لیوان آب در روز، به‌ویژه در فصل تابستان و بعد از هر تمرین ورزشی، واجب و ضروری است . رنگ ادرار در بعضی موارد خاص نمی‌تواند ملاک خوبی باشد؛ مانند زمانی که شخص از بعضی از ویتانین‌ها استفاده می‌کند. در این صورت، ادرار بدرنگ و بسیار تند می‌شود و حتی به رنگ قهوه‌ای و یا قرمز در می‌آید. اما این حالت‌ها ارتباطی به کمبود آب بدن ندارند.
پس از انجام دو مرحله وزن کردن بدن و بررسی رنگ ادرار، اگر باز در عضلات خود، به ویژه در قسمت ساق پا و ران، احساس انقباض و گرفتگی کردید، حتماً با مراجعه به پزشک و گرفتن آزمایش خون، بدن خود را از نظر مقدار لازم کلسیم و پتاسیم آزمایش کنید. مقدار مصرف لازم و کافی پتاسیم به منظور سالم نگه داشتن اعمال حیاتی بدن، از 1/875 تا 5/625 میلی گرم در روز است. پتاسیم در اغلب غذاها مانند شیر، گوشت، بعضی از سبزی‌ها و میوه‌ها یافت می‌شود. بنابراین، خوردن انواع گوناگون و کافی از این موارد، مقدار کافی پتاسیم مورد احتیاج بدن را تأمین می‌کند. در فهرست زیر با مقدار کلسیم و پتاسیم موجود در بعضی از غذاها و میوه‌ها آشنا می‌شوید:
«لبنیات کم چربی- آلوخشک- لوبیا- هویج- پرتقال- تخمه آفتابگردان- طالبی» کمبود کلسیم نیز باعث گرفتگی عضلانی می‌شود. مقدار لازم آن در 11 تا 18 سالگی، 1200 میلی گرم و در بزرگسالان 1200 تا1500 میلی گرم است. با خوردن لبنیات، بستنی، اسفناج، هویج، سیب زمینی، گوجه‌فرنگی و زردآلو، دیگر هیچ کمبود مواد معدنی و ویتامینی در بدن شخص ایجاد نمی‌شود. پس مربیان و ورزشکاران باید روی رژیم غذایی خود دقت کافی داشته باشند و در صورت داشتن گرفتگی عضلانی، با متخصص تغذیه مشورت کنند تا با بررسی کیفیت و ارزش خوراکی رژیم غذایی خود، تغذیه‌ی صحیح و مناسبی را پیش گیرند.


ادامه مطلب

 

پیش زمینه
در خلال فعالیتهای شدید شکمی مثل ژیمناستیک، وزنه برداری، پاروزدن، کشتی و پرش از روی مانع امکان دارد عضلات شکم دچار کشیدگی یا پارگی شوند همچنین اصابت ضربه مستقیم به شکم هم امکان دارد منجر به آن شود.

علائم و نشانه ها

• حساسیت در لمس ناحیه دچار کشیدگی عضله
• التهاب و تورم ناحیه دچار کشیدگی عضله
• در صورت پارگی عضله یک درد تیز تیرکشنده بدنبال آسیب رخ می دهد.
• در موارد کشیدگی عضله درد آن با انقباض عضله تشدید می شود مثل انجام حرکت کرانچ (در حال نشسته روی صندلی پاها را جلو بیاوریم (
• در موارد پارگی عضله امکان بروز فتق شکم وجود دارد.

آنچه باید ورزشکار انجام دهد

• استراحت تا زمان برطرف شدن درد
• یخ درمانی در 4-3 روز اول به تعداد 4-3 بار در روز و هر بار به مدت 30-20 دقیقه
• گرمادرمانی با استفاده از کیسه آب گرم بعد از 48 ساعت اول.

آنچه پزشک می تواند انجام دهد

• تجویز داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی
• استفاده از لیزریا امواج فراصوت برای ایجاد گرمای عمقی در بافت.
• تزریق کورتون در صورت ادامه یافتن التهاب بعد از 2 هفته استراحت.
• جراحی در صورت پارگی کامل عضله جلو شکم یا بروز فتق شکمی.
• توصیه به انجام یک دوره توانبخشی برای جلوگیری از عود آسیب.

مدت طول کشیدن علائم

کشیدگی های شدید چند ماه طول می کشند تا بهبودی کامل یابند در حالی که کشیدگی های خفیف طی چند هفته بهبود می یابند بدیهی است در صرت پارگی و اقدام به جراحی زمان بهبودی بر حسب نوع جراحی متفاوت است.

بازگشت به فعالیت

هدف از درمان بازگشت سالم به فعالیت نرمال است. زمان بازگشت به فعالیت زمانی است که بتوانید از حالت خم شده به جلو در حالت ایستاده به حالت کاملاً ایستاده درائید و درد نداشته باشید و در انقباض عضلات شکم دردی نداشته باشید.

پیشگیری

با گرم کردن عضلات شکم قبل از ورزش و فعالیت های شدید می توان از این آسیب پیشگیری نمود. می توان با نشستن روی صندلی و بالا آوردن پاها بصورت باز شدن کامل زانو و بالا آوردن پا در سطحی بالاتر از صندلی عضلات شکم را منقبض و گرم کرد.


ادامه مطلب

 
پیش زمینه
شایع ترین علت درد قسمت تحتانی کمر در ورزشکاران کشیدگی و اسپاسم عضلانی و یا پارگی رباطها عمدتاً در ناحیه لومبوساکرال می باشد . 13-7% از کل آسیبهای ورزشی را جراحات ناحیه تحتانی پشت تشکیل می دهند . که شایعترین جراحت پشت کشیدگی عضلانی (60% ) و بعد از آن آسیب های دیسک کمر می باشد ( 7% ) .

آناتومی کاربردی

Sprain یا کشیدگی و پارگی تاندونها عمدتاً از انقباض ناگهانی شدید و یا چرخش ناگهانی و یا مقاومت شدید در برابر یک نیروی جلوکشنده ایجاد می شود. همه رباطها و لیگامانهای اصلی ستون مهره مثل رباط طولی قدامی, رباط طولی خلفی ، رباط زرد ، رباط بین زوائد خاری و رباط فوق خاری می توانند دچار پارگی جزئی یا کامل شوند . اما به هر حال رباط طولی خلفی بیش از بقیه مستعد به sprain می باشد . این رباط بزرگترین و بلندترین رباط این ناحیه بوده و نسبت به نوع قدامی کمتر تکامل یافته است.
Strain به کشیدگی و پارگی کامل یا ناکامل واحد عضله _ تاندون می گویند و عمدتاً ناشی از یک مقاومت شدید و یک انقباض شدید عضلانی می باشد . این امر می تواند در عضلات خلفی ستون مهره در هر جایی و از جمله در کمر اتفاق بیفتد. عضلاتی که چند مفصل را می پوشانند بیشتر در معرض این آسیب قرار دارند .

بیومکانیک ورزش

مهره های کمر تمام وزن نیمه فوقانی بدن را تحمل نموده بعلاوه سایر نیروها مثلا در برداشتن اشیاء و ... نیز به آنها وارد می گردد . مهره های کمر و مفصل ران مسئول حرکات تنه می باشند . مهره های تحتانی کمر بیشترین وزن را متحمل و مسئول بیشترین حرکات نیز هستند لذا این ناحیه بیشترین آسیبها از نظر کشیدگی عضلانی یا پارگی رباط را متحمل می شود .
بیشترین آسیبها در هنگام انجام حرکات ترکیبی حادث می شود مثل خم شدن به طرفین و نیز خم شدن همزمان به جلو یا عقب . و یا چرخش به یک سمت همراه با خم شدن به طرفین .
استخوانهای ستون مهره و رباطهای آن جزء ساختاری ستون مهره و عضلات و تاندونها جزء دینامیک ستون مهره را شکل می دهند . لذا استخوانها و رباطها عامل حفظ ستون مهره و پایداری آن عمدتاً در زمان استراحت بوده و عضلات در زمان انجام حرکات نقش مهم در پایداری ستون مهره را بازی می کند . چنانچه یک عضله آسیب ببیند اگر سایر عضلات کار آن را جبران نکنند ناپایداری ستون مهره را خواهیم داشت . در مورد رباطها ، رباطهایی که نزدیک به مفاصل مورد حرکت قرار دارند بیشترین اثر را در پایداری مفصل و در کل ستون مهره خواهند داشت تا آنهایی که بزرگترند و چند مفصل را می پوشانند . وقتی عضلات و رباطها آسیب می بینند حس عمقی که در تاندون عضلات رفلکس نخاعی وجود دارد آسیب دیده و کنترل وضعیت و تعادل دچار اختلال میشود . همین اختلال می تواند ستون مهره را به صدمات بعدی مستعد کند و یک سیکل معیوب ایجاد کند . آسیب عضلات و تاندون ها عمدتاً در هنگام حرکات ترکیبی غیر معمول ورزشی و یا در هنگام تمرین و بلندکردن اشیاء ورزشی روی می دهد . یک سری عوامل شانس ایجاد آسیب را افزایش می دهند که از همه مهمتر اختلالات بدشکلی های ستون مهره قبلی است و دیگر عدم تعادل توده عضلانی و یا ضعف عضلات شکمی و یا عضلات خلفی ستون مهره می باشد .

شرح حال

• مکانیسم دقیق آسیب دیدگی که چگونه و طی انجام چه حرکتی و در چه وضعیتی از بدن رخ داده است.
• پرسیدن محل دقیق درد و مدت آن.
• آیا درد به جایی هم تیر می کشد یا خیر.
• چه حرکاتی درد را تشدید و چه حرکاتی آن را تسکین می دهند.
• درد حاصل از کشیدگی های تاندونی _ رباطی عمدتاً دردی همراه با اسپاسم عضلات ستون مهره ای است و در امتداد ستون مهره حس می شود.
• حرکات ستون مهره به خصوص در خم شدن به جلو دردناک و کاهش یافته است.
• هیچ گونه علائمی دال بر آسیب عصبی همراه ( مثل درد تیر کشنده به پا ) یا آسیب های ساختمانی ستون مهره ( مثل قوز پشت ) نباید وجود داشته باشد .

معاینه

• فرد را در وضعیت ایستاده قرار داده باید امتداد مهره های کمر ، حساسیت عضلات در لمس و اختلالات احتمالی ساختار ستون مهره بررسی شود.
• باید میزان حرکات ستون مهره به طرفین و جلو و عقب بررسی شود ( با این معاینه می تواند به وجود اسپاسم عضلانی و در نتیجه کاهش حرکات پی برد)
• باید لمس عضلات ناحیه ای که درد می کند را در وضعیت خوابیده به شکم انجام داد و محدوده آسیب ( که اسپاسم دارد ) و محل دقیق آن مشخص گردد.
• یک معاینه عصبی کامل در اندام تحتانی از نظر معاینه حرکتی، حسی و بررسی رفلکس های زانو و مچ پا لازم است صورت گیرد. همچنین باید سلامت دیسک های کمر را با انجام تستهای اختصاصی بررسی نمود.

تشخیصی های افتراقی

آسیب دیسک
رادیکولوپانی های کمری خاجی
آسیب استخوانی به ستون مهره ( شکستگی _ اسپوندیلوز)
آسیب مفصل ساکروایلیاک

تصویربرداری

رادیوگرافی : اگر چه sprain و strain بافت نرم را درگیر می کند ولی جهت رد سایر علل باید یک عکس رادیوگرافی AP و lateral از بیمار گرفته شود .
MRI یا CT : چنانچه بیمار به درمان حمایتی پاسخ ندهد یا علائم نورولوژیک در وی ایجاد گردد بر حسب تشخیص احتمالی ضرورت دارند .

برخورد با آسیب

فاز حاد:
سرما درمانی ( تا 48 ساعت اول ) : التهاب موضعی را کاهش می دهد .
در صورت لزوم تحریک الکتریکی همراه با یخ درمانی .
حفظ پوسچر(حالت) طبیعی ناحیه آسیب دیده با فعالیت خفیف روی آن ناحیه .
درمان پزشکی: استراحت در بستر ( 48 ساعت اول)
حفظ مقدار کمی تحرک مثل بلند شدن از تخت و دوباره خوابیدن.
NSAID یا داروهای شل کننده عضلانی برای کاهش درد و التهاب مفیدند .
می توان از طبی طی این فاز برای کاهش اسپاسم استفاده نمود که بلافاصله بعد از رفع اسپاسم باید برداشته شود .
نباید در این فاز ماساژ درمانی انجام گیرد .
فاز بهبودی:
درمان فیزیکال : هدف رسیدن به بهبودی با یک برنامه سبک کششی _ قدرتی است که باید روی عضلات شکمی و ستون مهره صورت گیرد .
می توان درمانهای رایج فیزیوتراپی مثل ماساژ _ تحریک الکتریکی را نیز بکار برد.

بازگشت به رقابت

علائم معمولاً بعد از سه روز کاهش می یابد و طی یک الی شش هفته بهبود می یابند. زمان بازگشت وقتی است که فرد احساس درد یا ناراحتی نداشته باشد. باید از رفتارهای منجر به آسیب قبلی پرهیز کند و هرگز زمانی که هنوز درد دارد شروع به ورزش نکند.

پیش آگهی

نود درصد این آسیب ها طی شش هفته بهبود می یابند ولی 10% دچار درد مزمن کمر خواهند شد


ادامه مطلب

 

پیش زمینه

• در رفتگی آرنج شایعترین در رفتگی در اطفال و دومین در رفتگی در بالغین بعد از شانه است.
• پایداری مفصل آرنج بر خلاف سایر مفاصل بدن توسط یک قاب استخوانی و کمتر توسط رباطها تامین می گردد.
• نیروی لازم برای ایجاد این آسیب آرنج باید قابل توجه باشد تا آنرا ایجاد کند.
• ورزش عامل 50% از در رفتگی های آرنج است که عمدتاً‌ در نوجوانان و جوانان ورزشکار ایجاد می شود.
• دو نوع در رفتگی آرنج داریم : در رفتگی به عقب که در 90% موارد مشاهده می شود و در رفتگی به جلو که در 10% موارد رخ می دهد
• در اطفال علت عمده در رفتگی آرنج لغزندگی سر استخوان زند زبرین است.

فرکانس

• 100000 / 13-6 در طول عمر
• مردان < زنان
• 50% ناشی از ورزش و صدمات ورزشی
• 90% از نوع در رفتگی به عقب

آناتومی کاربردی

• آرنج مفصلی با حرکات باز و بسته شدن می باشد که دامنه حرکات آن از زاویه صفر درجه تا 150 درجه می تواند تغییر کند.
• مفصل آرنج را دو استخوان بازو و زند زیرین شکل می دهند که مفصلی با یک ساختار استخوانی قوی می باشد و توسط سر استخوان زند زبرین و زائده منقاری حمایت می گردد و لذا به همین خاطراست که در رفتگی آن نیاز به نیروهای شدید دارد.
• پایداری رباطی مفصل را دو رباط جانبی داخلی و جانبی خارجی تامین می کنند. این رباطها آرنج را در برابر نیروهایی که از جوانب به آرنج وارد می شود حمایت می کنند.
• از آنجا که در رفتگی به عقب شایعتر است آسیبهای بافت نرم ( عصب, عضله , عروق ) هم شایعتر است چرا که اغلب در نوع در رفتگی به عقب آسیب بافت نرم همراه داریم.

بیومکانیک ورزشی

بصورت تئوریکال ورزشهایی مثل دوچرخه سواری و ژیمناستیک ریسک در رفتگی و درد آرنج را افزایش می دهند اما هنوز قطعا ثابت نشده است.

شرح حال

در رفتگی خلفی:
• فرد اغلب سابقه ای از افتادن روی دست را بیان می کند ( سقوط از روی دوچرخه )
• وضعیت دست هنگام سقوط در حالتی بوده که بازو دور از بدن و آرنج بازبوده است.
• می تواند در رفتگی در وضعیتهای رخ دهد که آرنج بیش از حد در مقابل فشاری باز شود. ( وزنه برداری )
در رفتگی قدامی:
• عمدتاً‌ ناشی از ضربه مستقیم به پشت آرنج و اغلب شکستگی همزمان استخوانی داریم.

معاینه بالینی

• درد شدید در لمس ناحیه آرنج
• تورم و محدودیت حرکات آرنج
• تغییر شکل واضح در شکل مفصل
• بررسی آسیب همراه در رباطهای جانبی آرنج در زاویه 20 درجه خم شده آرنج
• در صورت وجود شکستگی همراه احتمال دارد قطعه شکسته در لمس آرنج زیر دست حس گردد.
• بررسی حس در پائین آرنج
• بررسی حرکت عضلات در پائین آرنج
• بررسی نبض و خونرسانی در ناحیه پائین آرنج

علل در رفتگی

• بر خلاف در رفتگی شانه در رفتگی قبلی آرنج یک عامل مستعد کننده برای آسیب مجدد نیست.
• عمدتاً ناشی از سقوط بر روی دست است.
• لغزندگی سر استخوان زند زبرین در اطفال علت مهمی است.

تصویربرداری

• قبل از جا انداختن باید یک عکس AP و lat رادیوگرافی گرفته شود.
• بعد از جا انداختن هم باید رادیوگرافی صورت گیرد و وضعیت بررسی گردد.
• CT اسکن می تواند در ارزیابی کامل و گسترده شکستگی های همراه با در رفتگی مفید باشد.
• MRI کاربرد کمی دارد.

درمان

فاز حاد
• جا انداختن سریع و بدون درنگ همراه با بررسی بعد از جا انداختن بوسیله رادیوگرافی است.
• باید هر چه سریعتر بعد از جا انداختن حرکات آهسته مفصلی صورت گیرد. در مطالعات دیده شده که بی حرکت 3 هفته ای بعد از جا انداختن می تواند منجر به قفل شدن مفصل گردد. لذا هر چه سریعتر باید حرکت مفصلی بصورت باز و بسته کردن آرنج صورت گیرد.
• در صورت وجود علائم عصبی – عروقی نیاز به جراحی وجود دارد.
فاز بهبودی
• افرادی که در پیگیری آسیب قبلی دچار کاهش دامنه حرکات مفصلی شده اند نیاز به یک دامنه فیزیوتراپی شدید دارند تا دامنه حرکات بهبود یابد. در این فاز باید تقویت عضلات موثر روی مفصل هم صورت گیرد.
بازگشت به رقابت
• اغلب افراد 3 هفته بعد از آسیب دیدگی می توانند به فعالیت ورزشی باز گردند.
• در صورت عمل جراحی این زمان بیشتر خواهد شد.
• قبل از بازگشت به تمرین باید معاینه کامل از نظر قدرت عضلانی, دامنه حرکات و وضعیت عصبی- عروقی توسط متخصص پزشکی ورزشی صورت گیرد.

پیشگیری

• در ورزشهای با ریسک بالا می توان از محافظهای آرنج استفاده نمود.
• در کودکان نباید آنها را از ساعد یا مچ دست بطرف خود کشید یا بلند کرد.

پیش آگهی

• 50% از افراد دچار در رفتگی بهبودی کامل و دامنه حرکات طبیعی مفصلی پیدا می کنند.
• 35% از افراد دچار در رفتگی دچار درجاتی از کاهش دامنه حرکت مفصلی می شوند.


ادامه مطلب

پیشگیری از آسیب های ورزشی

 
برنامه تمرینات ورزشی پیشگیری کننده از آسیب ، شش جزء اصلی دارد که عبارتند از :
۱- انعطاف پذیری ( flexibility )
۲ - تمرینات قدرتی ( strength training )
۳ - تمرینات هوازی ( Aerobic training )
۴- آنالیز عملکرد زنجیره حرکتی
۵ - مهارتهای اختصاصی ورزشی
۶- برنامه عملی تمرینات
در زیر به طور مختصر به تشریح هر یک از اجزاء می پردازیم :

۱ - انعطاف پذیری

برای حفظ انعطاف پذیری نیاز به تمرینات کششی ( Stretching ) داریم . در اینجا باید به موارد عدم تقارن ( Asymetry ) توجه نموده و با کشش مناسب آن را برطرف نمود . چرا که یکی از مهمترین زمینه های آسیب در آینده ، ، وجود تاریخچه آسیب قبلی و وجود هر گونه انعطاف ناپذیری و عدم تقارن است که ریسک آسیب های اسکلتی - عضلانی را بالا می برد .
کشش از نظر فیزیولوژیک کمک شایانی به پیشگیری از آسیب ، از طریق برطرف نمودن اثر مهاری عضلات انعطاف ناپذیر بر گروه عضلات آنتاگو نیست و علاوه بر این افزایش دمای تاندون که از طریق افزایش توان کششی ( tensile ) عضله اثر محافظتی اعمال می نماید ، می کند .
تکنیک درست کشش بسیار مهم است ، چرا که وضعیت بدن در هنگام کشش و نیز مدت زمان ادامه آن در به حداکثر رساندن اثرات کشش ، مؤثرند . زمان توصیه شده برابر حداقل سی (۳۰ ) ثانیه است . ایده آل آنست که کشش قبل و بعد از مسابقه یا تمرین انجام شود اما اگر تنها یکبار انجام می شود ، بهتر است که پس از ورزش باشد ، چرا که درصد افزایش طول تاندون ، هنگامی که دمای تاندون بالاتر باشد ؛ بیشتر است . حتی دویدن برای مدت کوتاه دمای بافت را بالا برده و کشش را تسهیل می نماید .
در ضمن باید نکات خاصی را در رابطه با سن و نوع ورزش جهت کشش در نظر گرفت . مثلاً سفتی عضلانی خاص ( مثل سفتی عضله چهار سر ران ، در نوجوانی می تواند باعث مشکلات اسکلتی - عضلانی مربوط به رشد ، همچون بیماری Osgood - Schlatter بشود . بنابراین در این مرحله تمرکز بیشتر روی عضلات دو مفصلی مثل هامسترینگ ( خلف ران ) ، فلکسورهای هیپ ( قدام ران )‌ و رکتوس فموریس ( قدام ران ) ، مهم است . افراد بزرگسالتر مشکلات انعطاف پذیری در رابطه با وضعیت گیری بدن و بیومکانیک آن دارند . با افزایش سن حفظ انعطاف پذیری عضلات هامسترینگ و فلکسورهای هیپ اهمیت پیدا می کند .
از طرفی کشش اختصاصی برای بیومکانیک و حرکت شناسی هر ورزش مهم است . مخصوصاً در صورتی که فرد در چندین رشته ورزشی فعال باشد . مثلاً یک دوچرخه سوار ممکن است در تابستان دچار سفتی رکتوس فموریس ( قدام ران ) شده ، که این مسئله بر فعالیت هایش در پاییز مثل والیبال و دو( Cross - Country running ) اثر می گذارد .

۲ - تمرینات قدرتی :

نقش تمرینات قدرتی در پیشگیری از آسیب به دو مکانیسم بستگی دارد . اول آنکه عضله قویتر قادر به جذب نیرو و بار کششی بیشتر در خود عضله یا اتصال تاندون - عضله می باشد .
دوم آنکه از نظر کلینیکی پیدا کردن هر گونه ضعف نسبی عضله ،‌عدم تقارن یا عدم تعادل با اهمیت است . مثلاً ضعف فیبرهای مایل عضله ( vastus medialis ) ( قدام ران ) باعث دردهای ناحیه کشکک و ران می شود . ضعف عضلات تثبت کننده کتف ، باعث درد و اختلال عملکرد شانه می شود و ضعف عضلات شکم باعث مشکلات کمر و اندام تحتانی می گردد .

۳ - تمرینات هوازی :

تمرینات هوازی جزء کلیدی برنامه تمرینات اسکلتی - عضلانی پیشگیری کننده است . اثرات محافظت کننده قلبی - عروقی این نوع تمرینات به خوبی شناخته شده و برای ورزشکاران استقامتی به منظور بهبود حداکثر جذب اکسیژن ( Vo2max) ضروری است .
اثرات تمرینات هوازی بر سیستم اسکلتی - عضلانی کمتر شناخته شده و آثار اثبات شده عبارتند از :
۱ - افزایش تراکم مویرگ ها
۲- افزایش تعداد میتوکندری ها و آنزیم های اکسیداتیو آنها
۳ - بهبود استفاده از اسیدهای چرب آزاد
۴ - افزایش درصد فیبرهای عضلانی تیپ A
که مجموعه این عوامل باعث تجمع دیرهنگام ترلاکتات در خون و کاهش خستگی عضله و نیز بهبود عملکرد سیستم اسکلتی عضلانی می گردد . مشاهده شده که بیشترین آسیب اسکی ، در اواخر هفته اسکی یا آخر روز اسکی ایجاد می شوند و احتمالاً مربوط به خستگی عضله بعلت تحلیل ذخائر گلیکوژن می باشند ، بنابراین تمرینات هوازی می تواند جزء اصلی تمرینات جهت پیشگیری از خستگی زودرس اسکلتی - عضلانی باشد ، که می تواند به پیشگیری از آسیب کمک نماید .
تمرینات قدرتی می تواند برخی آثار مفید افزایش تراکم مویرگی را خنثی نماید و یک جزء آئروبیک منظم ، می تواند به ایجاد تعادل در این مورد کمک نماید .
به طور کلی سیستم های انرژی در بدن بر سه نوعند :

۱ - سیستم انرژی ( ATP - Phosphocreatinine ) :

که انرژی لازم نیروهای انفجاری را تأمین کرده و بسیار کوتاه مدت است ( ۵ تا ۱۰ ثانیه ) تمرین در این سیستم باعث افزایش سرعت و چابکی می گردد . تمرینات با وزنه سبک تر و تکرار بیشتر که بر سرعت و ناگهانی بودن حرکت تأکید دارند ، به تقویت این سیستم انرژی کمک می کنند .

۲ - سیستم انرژی آنائروبیک ( بی هوازی ) :

این سیستم نیرو با مدت زمان متوسط ( ۶۰ تا ۹۰ ثانیه ) ، انرژی را از راه گلیکولیز تأمین می کند تقویت این سیستم امکان فعالیت های سریع و شدید را بطور مداوم ، برای دوره های زمانی کوتاه ، فراهم می نماید .

۳ - سیستم انرژی آئروبیک ( هوازی ) :

تقویت این سیستم امکان ورزش های مداوم با شدت بیشتر و بازگشت ( Recovery ) سریعترین جلسات تمرین را فراهم می کند . در افراد با تناسب بدنی ، انتقال اکسیژن به بافت ها و عضلات کارآمدتر بوده و بازگشت به وضعیت عادی پس از یک روز ورزش و تمرین سخت ، سریعتر است .
مسلماً تمرینات اختصاصی برای هر ورزش ، بیشترین کار انجام شده را متوجه سیستم انرژی اصلی که مورد نیاز آن ورزش خاص است ، می نماید .

۴ - عملکرد زنجیره حرکتی :

توجه تنها به موضع درد و درمان آن ،‌ به طور قابل توجهی باعث تداوم علائم می شود . مثلاً در بیماری « آرنج تنیس باز » که با دردناک شدن بخش خارجی آرنج مشخص می شود ،‌می توان درمان موضعی با یخ و داروهای ضد التهابی انجام داد ، اما اگر نقائص بیومکانیک قدرت یا مکانیک قدرت یا مکانیک نامتناسب مچ و شانه برطرف نشوند ، یا اشکالات تجیهزات ورزشی در نظر گرفته نشوند ،‌مشکل ادامه پیدا خواهد کرد .
در مورد آسیب های اسکلتی - عضلانی در اثر استفاده بیش از توان از آنها یا ضربه ، باید قبل از بازگشت به ورزش یا فعالیتی که ایجاد مشکل نموده ،‌ مداخله درمانی برای « تغییر دادن بیماری » صورت گیرد . باید بافت آسیب دیده را به گونه ای اصلاح نمود که بطور مؤثرتری با نیروهای وارده کنار آمده و با پیشبرد عاقلانه تمرینات اختصاصی آن ورزش فعالیت انجام شده را دوباره با زنجیره حرکتی عملکردی یکپارچه نمود .
این تمرینات از گروههای عضلانی به شکل هماهنگ و نه مجزا ، استفاده می کنند و کشش ها در یک زنجیره حرکتی انجام می گیرد .
کشش های ایزوله می تواند به بهبود و اصلاح بافت در محل آسیب کمک نماید ، اما کشش عملکردی واقعی تنها وقتی صورت می گیرد که بافت بطور یکپارچه و هماهنگ با زنجیره حرکتی عمل نماید .

۵ - مهارتهای اختصاصی ورزشی :

قبل از آنکه فرد آسیب دیده به فعالیت های ورزشی بازگردد ، یا قبل از شروع رشته ورزشی خاص ،‌ بدست آوردن مهارتهای اختصاصی آن موقعیت یا ورزش ، برای اطمینان از آنکه مهارتهای وابسته به آن رشته ، با چیره دستی و سهولت انجام می شوند ، الزامی است .
یعنی ابتدا باید آمادگی لازم را ایجاد نمود و بعد ورزش را شروع کرد ، نه اینکه برای حصول آمادگی ورزش اختصاصی نمود .

۶ - ترکیب اجزاء بصورت برنامه عملی تمرینات :

هیچ یک از اجزاء ذکر شده در بالا مؤثر نخواهند بود ، مگر آنکه بصورت یک برنامه تمرینی ترکیبی شخصی یا گروهی ، بکار گرفته شوند .
در این مورد آموزش نقش بنیادی داشته و در سه سطح اعمال می شود .
۱- خود شخص از پزشک ، فیزیوتراپیست ، مربی و ... اطلاعات می گیرد .
۲ - در سطح منطقه ای و ناحیه ای ،‌ برنامه های ورزشی دانشکده و دبیرستان ، در بکارگیری این اجزاء در برنامه ورزشی نقش قابل توجهی دارند .
۳ - در سطح ملی ،‌ از برنامه هایی که توسط سازمان های وابسته به ورزش تدوین می گردند ، آموزش می گیرند .


ادامه مطلب

چربی های پا و انـدام پایتان را آب کنید

به نظر می رسد که این موضوع این روز ها محبوبیت زیادی پیدا کرده است . مخصوصاً خانم ها این روز ها خیلی نگران شکل باسن خود هستند و هر لباسی که تن می کنند نگرانند که باسن شان در آن بزرگ جلوه نکند . در این مقاله می خواهیم چند راه بسیار موثر برای شکل دادن و لاغر کردن باسن های چاق عنوان کنیم .
نام علمی باسن ، عضلات سرینی بزرگ می باشد . این عضلات همان عضلات گرد بالای مفصل ران است که در همه حرکات پا ها شرکت دارند .
عضلات باسن از عضلات مختلفی تشکیل شده است که عضلات سرینی خوانده می شوند که قوی ترین آنها عضله سریتی بزرگ است . همین عضله است که برای ساختن یک باسن سفت و شکل گرفته باید روی آن کار کنیم .
کار کردن روی عضله باسن
تمرین کردن روی عضله باسن آنقدر ها هم که فکر می کنید سخت نیست . تقریباً هر زمانی که از پا هایان استفاده می کنید روی این عضله کار می شود اما برای شکل دادن به عضله باید همه آن کار ها را کمی سخت تر و شدیدتر از معمول انجام دهید .
حرکات و تمرینات زیر به خوبی روی عضلات باسن کار می کنند :
• پله نوردی
• دویدن در کوه
• دوچرخه سواری
• دو سرعت
• لانگز
• اسکات
اما با انجام اسکات های ساده و معمولی نمی توانیم به عضلات باسن خود شکل بدهیم ، با بالا رفتن عادی از چند پله هم همین طور . در مورد این عضله هم درست مثل همه عضلات دیگر برای رشد باید با اضافه کردن وزنه و شدت به تمرینات خود استقامت را بالا ببرید . یکی از بهترین نمونه ها حمل کردن یک ساک سنگین حیت پله نوردی به مدت نیم ساعت است . این حرکت به حدی روی عضلات باسنتان کار می کند که فردای آن حتماً پا درد خواهید داشت .
اما این هم کمکی افراطی است . بهترین و قدیمی ترین راه برای شکل دادن به عضلات باسن همان انجام تمرینات بدنسازی و کار با وزنه در باشگاه است .
ساختن یک باسن شکل گرفته و زیبا کاری کاملاً احساسی است . مدت زمان زیادی می برد و نتیجه هم خیلی کند عایدتان می شود . اما ، با اطلاعاتی که در این مقاله در اختیارتان قرار می دهیم ، آب کردن چربی های اضافه باسن و شکل دادن به عضلات آن بسیار ساده خواهد بود . برای از بین بردن چربی های باسن به سرعت هرچه تمامتر باید به موارد زیر دقت کنید :

1 . کاهش وزن عمومی بدن
 

بله ، احتمالاً حدس می زدید . اگر می خواهید باسنی خوش فرم و زیبا داشته باشید ، باید چربی هایی که احاطه اش کرده است را از بین ببرید . این هم مثل هر ماهیچه دیگر بدن است . اگر می خواهید تفکیک و شکل آن مشخص شود باید لایه چربی روی آن را آب کنید .
اینجا نمی خواهیم به بررسی این بپردازیم که اصلاً باسن بزرگ زیباست یا کوچک . هر دو آنها زیبایی خودشان را دارند . این مقاله مربوط به خانم هایی است که می خواهند چربی باسنشان را آب کنند و ما فقط روی این تمرکز می کنیم .
نکته ای که باید مثل همیشه متذکر شویم این است که شما نمی توانید فقط چربی یک قسمت خاص از بدنتان را آب کنید . اگر می خواهید باسنی خوش فرم داشته باشید باید چربی همه بدنتان را پایین بیاورید .
برای کاهش سریع چربی به سه چیز نیاز دارید :
1 . رژیم غذایی
2 . تمرینات بدنسازی
3 . تمرینات ایروبیک یا هوازی
در این مقاله هر سه آنها را به اختصار بررسی می کنیم . برای کاهش وزن باید ن بیشتر از آنچه که مصرف می کنید ، کالری بسوزانید . این را با بالا بردن متابولیسم تان با خوردن غذا ای مناسب و انجام صحیح تمرینات هوازی می توانید تقویت کنید .

2 . تمرینات شدید کاردیو ( هوازی )
 

تا به حال یک فوتبالیست یا دونده را دیده اید که باسن زشت و چاق داشته باشد ؟ مطمئناً این طور نیست . این افراد آنقدر می دوند و حرکات مخصوص باسن انجام می دهند که دیگر چربی روی باسنشان نمی ماند . اگر شما هم می خواهید باسنتان را شکل دهید باید همان کارها را انجام دهید .
بهترین نوع تمرینات هوازی مناسب برای باسن ، نوع هوازی شدید است . دویدن روی کوه ، حرکات لانگز ، اسکات با پرش و امثال آن . می بینید وقتی شیل سطح را افزایش می دهید یا ورزش هوازی می کنید که باعث می شود بیشتر از حد معمول خم شوید ، از عضلات باسنتان استفاده بیشتری می شود . پس اگر می خواهید باسنتان را شکل دهید باید سخت ترین نوع تمرینات هوازی را انتخاب کنید .

3 . تمرینات بدنسازی
 

تمرینات بدنسازی برای باسن آنقدر ها هم سخت نیست اما ضروری است . تمرینات بدنسازی نه تنها به عضلات باسن تان فرم می دهد بلکه متابولیسم بدن تان را هم بالا می برد و در نتیجه کالری و چربی بیشتری می سوزانید و در طول روز کالری کمتری جذب می کنید . همه اینها برای شکل دادن به عضله مورد نظرتان عالی است .
بهترین تمرینات بدنسازی مخصوص باسن :
همانطور که گفتیم ، اضافه کردن استقامت به حرکات عادی بهترین ایده ممکن است .
در زیر به بهترین تمرینات بدنسازی مخصوص باسن اشاره می کنیم :
1 . اسکات پرشی : این حرکت آنچنان روی پایین تنه تان کار می کند که حسابی به درد و سوزش می افتد . این حرکت خیلی سریع نتیجه می دهد .
2 . لانگز با وزنه : اگر زانو درد دارید این حرکت را انجام ندهید ، در غیر اینصورت حرکتی بسیار عالی برای شکل دادن به عضلات باسن است .
3 . استپ با وزنه : ابتدا با وزنه سبک شروع کرده و کم کم آنرا سنگین تر کنید .
4 . دویدن روی کوه : یکی از بهترین و محبوب ترین حرکات است .
5 . دستگاه پرس پا : این دستگاه بدنسازی اغلب کمتر توسط خانم ها در باشگاه استفاده می شود . با کمک این دستگاه و با استفاده از وزنه های سنگین می توانید خیلی خوب روی عضلات باسنتان کار کنید .
اینها نمونه هایی از بهترین حرکات بدنسازی مخصوص باسن بودند که برایتان عنوان کردیم . اگر همین پنج حرکت را هم به خوبی انجام دهید مطمئن باشید که نتیجه عالی نصیبتان خواهد شد .

ادامه مطلب