تنفس فرایندی است که از طریق آن،‌ بدن اکسیژن کسب می کند (برای تولید انرژی) و دی اکسید کربن (محصول دفعی اصلی) را دفع می کند. هوا از طریق بینی یا دهان وارد شده، از طریق نای (لوله هوا) به طرف برونش ها (راه های هوایی تحتانی) و برونشیول ها (راه های هوایی کوچکتر) در ریه ها می رود. برونشیول ها به کیسه هایی به نام آلوئول ختم می شوند که در اطراف آنها رگ های خونی قرار دارد. اینجا اکسیژن وارد خون و دی اکسید کربن وارد ریه ها می شود تا به خارج دمیده شود. تنفس توسط دیافراگم (یک عضله) و عضلات بین دنده ای انجام می شود. دستگاه تنفسی شامل حلق (گلو)، حنجره و اپی گلوت نیز هست. لوزه ها و آدنوئیدهـای واقع در حـلق به مبارزه با عفونت ها کمـک می کنند. حنجره، حاوی طناب های صوتی است که برای تولید صدا به لرزش در می آیند. اپی گلوت در طول بلع، نای را می بندد تا غذا وارد ریه ها نشود
تنفس چگونه انجام می شود؟ تنفس عملی است که به وسیله آن بدن هوا را وارد و خارج می کند. جریان هوا به درون و بیرون از بدن، به خاطر حرکت هوا از نواحی پرفشار به کم فشار صورت می گیرد. برای تنفس به درون (دم)، دیافراگم و عضلات بین دنده ها منقبض شده، قفسه سینه را بزرگ می کنند. در نتیجه، فشار هوا در ریه ها کاهش پیدا می کند، به طوری که کمتر از فشار هوای اطراف می شود و هوا وارد ریه ها می گردد. برای تنفس به بیرون (بازدم)، عضلات شل شده، حجم ریه را کاهش می دهند. فشار هوا در ریه ها بیش از هوای اطراف می شود و باعث خروج هوا از بدن می شود.
تبادل گاز در بدن بافت های بدن، دایماً اکسیژن رااز خون مـی گیرند و دی اکسید کربن را در خون آزاد می کنند. اکسیژن محیط وارد ریه ها می شود و از آلوئول ها (کیسه های نازک) وارد رگ های خونی به نام مویرگ می گردد که در آنجا به ماده ای به نام هموگلوبین که درگلبول های قرمز وجود دارد، متصل می شود. در همین زمان، دی اکسید کربن از پلاسما (قسمت مایع خون) وارد آلوئول ها می شود تا با بازدم خارج گردد. درمویرگ های بافت ها، گلبول قرمز اکسیژن را آزاد می کند در حالی که دی اکسید کربن وارد پلاسما می شود.

ادامه مطلب

دستگاه تناسلی مرد، تولید اسپرم )سلول هایی که می توانند به تخمک زن متصل شده، نوزاد را به وجود بیاورند( را برعهده دارد. همچنین این دستگاه هورمون های جنسی لازم برای تولید اسپرم و تکامل جنسی در دوران بلوغ را می سازد. اعضای تناسلی مرد از آلت تناسلی، بیضه و کیسه بیضه که بیضه ها در آن آویزان هستند، تشکیل می شوند. هر بیضه حاوی لوله های سمینیفر است که اسپرم می سازند. اسپرم در اپیدیدیم )یک لوله پیچ در پیچ که پشت هر بیضه قرار دارد(، نگهداری می شود. یک لوله دیگر به نام وازدفران، هر اپیدیدیم را به یک مجرای انزالی وصل می کند که این مجرا خود به پیشابراه وصل می شود. سه غده )یک جفت غده ساخت منی و غده پروستات(، مایعاتی را ترشح می کنند که وظیفه انتقال و تغذیه اسپرم را برعهده دارند؛ این ترشحات همراه اسپرم، مایعی به نام مایع منی را تشکیل می دهند. در طول فعالیت جنسی، بافت نعوظی آلت تناسلی، پر خون شده، آلت تناسلی را دراز و سفت می کند تا بتواند وارد مهبل زن شود. در هنگام ارگاسم، انقباضات عضلانی مایع منی را از طریق هر وازدفران به طرف پیشابراه و خارج از آلت تناسلی می رانند.
تغییرات حاصل از بلوغ در پسران بلوغ دوره ای است که طی آن مشخصات جنسی ظاهر و اعضای جنسی بالغ می شوند. در پسران، معمولاً بلوغ بین۱۲ ‌تا ۱۵ سالگی شروع شده،۳ ‌تا۴ ‌سال طول می کشد. غده هیپوفیز واقع در قاعده مغز شروع به ترشح هورمون هایی می کند که بیضه را برای تولید هورمون جنسی مردانه یعنی تستوسترون تحریک می کنند. این هورمون ها باعث ایجاد تغییراتی مثل بزرگی اعضای تناسلی و رشد موی بدن و سپس تولید اسپرم و افزایش میل جنسی می شوند.
تولید اسپرم با فرا رسیدن زمان بلوغ، ساخت مداوم اسپرم در بیضه ها با سرعت حدود۱۲۵ ‌میلیون اسپرم در روز شروع می شود. اسپرم ها در اطراف دیـواره های لوله های سمینیفر تکامـل پیـدا مــی کنند و دم های آنها که آنها را قادر به شنا کــردن مـی کـنند، بـه سمت مرکز لوله ها قرار می گیرند. اسپرم بالغ در یک لوله پیچ در پیچ به نام اپیدیدیم که پشت هر بیضه قرار دارد، نگهداری می شود. سرانجام اسپرم ها یا در طی فعالیت جنسی با انزال بیرون می روند و یا به داخل بدن بازجذب می شوند.

ادامه مطلب

ساختارهای داخلی دستگاه تناسلی زن (تخمدان ها، لوله های حمل تخمک، رحم و مهبل) در یک سوم پایینی شکم قرار دارند. تخمدان ها، حاوی فولیکول هایی هستند که تخمک ها (سلول هایی که با اسپرم مرد ترکیب شده، نوزاد ایجاد می کنند) را در خود نگه می دارند. هر ماه یک تخمک بالغ شده، از تخمدان رها می شود؛ شیپور (فیمبریا) تخمک را به داخل لوله حمل تخمک هدایت می کند و از آنجا تخمک به طرف رحم رانده می شود. مهبل که مسیری با جدار عضلانی است، ارتباط رحم را با خارج بدن برقرار می سازد. ساختارهای خارجی که مجموعاً فرج نام دارند، شامل کلیتوریس حساس و چین های پوستی به نام لب هستند که ورودی مهبل و پیشابراه را محافظت می کنند. غدد بارتولن که مایعی را برای لیز کردن در حین مقاربت جنسی ترشح می کنند، درست در داخل ورودی مهبل قرار دارند.

تغییرات حاصل از بلوغ در دختران بلوغ دوره ای است که در طی آن، مشخصات جنسی ایجاد و اعضای تناسلی بالغ می شوند. در دختران، بلوغ بین‌۱۰ تا ۱۴ ‌سالگی شروع می شود و۳ ‌تا ۴ ‌سال طول می کشد. غده هیپوفیز شروع به ترشح هورمون هایی می کند که تخمدان ها را برای تولید هورمون های جنسی زنانه یعنی استروژن و پروژسترون، تحریک می کنند. این هورمون ها باعث ایجاد تغییرات فیزیکی از جمله بزرگی پستان ها و لگن ها و رشد موهای عانه و زیر بغل می شوند و به دنبال آن، تخمک گذاری و قاعدگی را تحریک می کنند.
چرخه قاعدگی چرخه قاعدگی
در طول چرخه قاعدگی، بدن زن برای بارداری احتمالی آماده می شود. این چرخه به وسیله ۴ هورمون تنظیم می شود. هورمون تحریک کننده فولیکول و هورمون لوتئینی که از غده هیپوفیز ترشح می شوند، باعث بلوغ یک تخمک در یک فولیکول و آزاد شدن آن می شود. تخمک و فولیکول آن، استروژن و پروژسترون ترشح می کنند که باعث ضخیم شدن مخاط رحم می شوند. اگر یک تخمک بارور شود، خود را وارد سطوح داخلی رحم می کند و اگر بارور نشود، در طول قاعدگی به همراه خون و سلول های حاصل از مخاط داخلی رحم، از بدن خارج می شود. این چرخه حدود ۲۸ ‌روز طول می کشد ولی مدت زمان آن ممکن است از ماهی تا ماه دیگر و از زنی به زن دیگر فرق کند. یک چرخه قاعدگی کامل
این تصویر تغییرات حاصل در آندومتر(مخاط رحم) و تخمـدان را در طی چرخـه قاعدگی نشـان می دهد. تخمک می تواند در زمان تخمک گذاری که از فولیکول آزاد می شود، به وسیله یک اسپرم بارور گردد.
نقس پستان ها پستان ها در تحریک جنسی نقش دارند و نقش اصلی آنها تولید شیر برای نوزادان است. در طول بلوغ، هورمون استروژن باعث رشد و تکامل پستان ها می شود. در طول بارداری، تغییرات هورمونی، پستان ها را باز هم بزرگتر می کنند و در اواخر بارداری، تولید شیر را درغده هایی به نام لوبول تحریک می کنند. این غده ها به مجاری وصل می شوند که به کانال هایی به نام آمپول ختم می شوند. آمپول در سطح نوک پستان به بیرون باز می شود. بقیه بافت پستان عمدتاً چربی است و مقدار کمی بافت همبند نیز دارد که به نگهداری پستان کمک می کند.
ساختار پستان پستان ها عمدتاً از لوبول ها و مجاری شیر به همراه چربی و بافت همبند تشکیل می گردند. شیر از نوک پستان خارج می شود. ناحیه تیره اطراف نوک پستان آرئول نام دارد.
یائسگی یائسگی زمانی است که چرخه قاعدگی متوقف می شود این امر معمولاً بین۴۵ ‌تا۵۵ ‌سالگی رخ می دهد. تخمدان ها دیگر به هورمون تحریک کننده فولیکول پاسخ نمی دهند و هورمون های جنسی زنانه (استروژن و پروژسترون) کمتری تولید می کنند. در نتیجه، تخمک گذاری و قاعدگی خاتمه می یابد. به محض این که زنـی به مرحـله یائسگی برسد، دیـگر بارور محسوب نمی شود. درست در سال های قبل و بعد از یائسگی، تغییرات هورمونی باعث ایجاد علایمی چون نوسان خلق، گر گرفتگی، خشکی مهبل و عرق کردن شبانه می گردد. یائسگی ممکن است منجر به تغییرات فیزیکی طولانی مدت مثل پوکی استخوان شود.
استخوان دچار پوکی هورمون جنسی استروژن برای تقویت استخوان ها لازم است. غلظت پایین استروژن پس از یائسگی می تواند منجر به پوکی استخوان شود که همان گونه که در این تصویر میکروسکوپی نشان داده شده است، یک بیماری است که در آن استخوان ها تراکم خود را از دست می دهند و ممکن است نازک و شکننده شوند.

ادامه مطلب

دستگاه ادراری، مواد دفعی را از خون پاک کرده، آنها را به همراه آب اضافی با ادرار دفع می کند. همچنین غلظت مایعات بدن را تنظیم و تعادل اسید ـ باز بدن را برقرار می کند. این دستگاه از یک جفت کلیه، مثانه، حالب که کلیه را به مثانه وصل می کند( و پیشابراه )لوله ای که از طریق آن ادرار بدن خارج می شود تشکیل می شود. کلیه ها اعضایی لوبیایی شکل و به رنگ قرمز مایل به قهوه ای هستند که در پشت شکم و در دو طرف ستون فقرات قرار دارند. آنها حاوی واحدهایی به نام نفرون هستند که خونی را که از کلیه ها می گذرد، تصفیه و ادرار تولید می کنند. سپس ادرار از حالب ها به سمت مثانه پایین می رود. مثانه به وسیله یک حلقه عضلانی (اسفنکتر) که دور خروجی پایینی آن قرار دارد، بسته می ماند. این عضله می تواند به طور ارادی شل شود و اجازه خروج ادرار از پیشابراه را بدهد. پیشابراه مرد، بزرگتر از پیشابراه زن بوده، به عنوان محل خروج مایع منی(مایعی که حاوی اسپرم است و در حین فعالت جنسی خارج می شود) عمل می کند. از آنجا که پیشابراه زن کوتاهتر است و نزدیک به مهبل و مقعد باز می شود، زنان بیش از مردان، مستعد عفونت های ادراری هستند.

ساختار کلیه کلیه شامل۳ ‌ناحیه است: قشر (لایه خارجی)، مدولا(لایه میانی) و لگنچه کلیوی (ناحیه داخلی). قشر حاوی واحدهای کارکردی به نام نفرون است. هر نفرون شامل یک گلومرول (مجموعه ای از مویرگ های تخصص یافته که خون در آنها تصفیه می شود و یک لوله کلیوی که از آن مایعات دفعی حاصله عبور کرده، به ادرار تبدیل می شوند) است. مدولا شامل گروهی از مجاری جمع کننده ادرار اسـت. ادرار از این مجـاری وارد کالیس های کوچک و سپس کالیس های بـزرگ مـی شود که به لگنچه کلیوی باز می شوند. از اینجا ادرار وارد حالب می شود.
ادرار چگونه ساخته می شود؟ ادرار از موادی تشکیل می شود که در نفرون ها بر اثر تصفیه خون ایجاد شده اند. هر کلیه حدود یک میلیون نفرون دارد. هر نفرون از مجموعه ای از مویرگ های باریک به نام گلومرول و لوله ای به نام لوله کلیوی تشکیل می شود. این لوله ۳ قسمت دارد: لوله پیچیده نزدیک، قوس هنله و لوله پیچیده دور. خون ابتدا از گلومرول عبور می کند. دیواره های مویرگ ها، منافذی دارند که اجازه عبور آب و ذرات کوچک (مثل نمک ها ) را می دهند، ولی ذرات بزرگتر مثل پروتئین ها و گلبول های قرمز از آنها عبور نمی کنند. مایعی که از خون گرفته شده است و ماده تصفیه شده نام دارد، وارد لوله کلیوی می شود و در آنجا آب و سایر مواد مفید آن مثل گوکز و نمک ها در صورت لوزم به داخل جریان خون بر می گرداند.

ادامه مطلب

حواس ما، ما را از تمام جنبه های محیط خود آگاه می سازند. چشم ها اطلاعات بینایی را فراهم می کنند؛ گوش ها صوت راتشخیص می دهند و در تعادل نیز نقش دارند؛ بینی و زبان به ترتیب به بوها و مزه های مختلف پاسخ می دهند و اعصاب حسی پوست، ما را قادر به احساس تماس فیزیکی (لمس)، تغییرات دما و درد می کنند. در هر مورد اطلاعات محیطی که به وسیله اعضای حسی تشخیص داده می شود، به وسیله اعصاب به مغز منتقل می شوند و در آنجا مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند.

بینایی اعضای بینایی، چشم ها هستند. شعاع های نوری که به هر چشم وارد می شود، به وسیـله قرنیـه و عدسی متمرکز شده، روی شبکیه می افتند و یک تصویر وارونه بر روی آن تشکیـل می دهنـد. سلـول های شبکیه این تصویر را به تکان هـای الکتریکی تبدیـل مـی کنند که از طریق عصب بینایی به مغز می روند و در آنجا رمز گشایی شده، باعث بینایی می شوند. عنبیه، اندازه مردمک را تغییر داده، مقدار نوری را که به شبکیه می رسد، کنترل می کند. رگ های خونی شبکیه و لایه ای به نام مشیمیه، مواد غذایی را به چشم می رسانند.
نمای شبکیه سلول های شبکیه، رنگ و شدت نور را ثبت می کنند. در پشت شبکیه، دیسک بینایی قرار دارد که در آنجا رشته های عصبی به هم نزدیک شده، عصب بینایی را تشکیل می دهند و رگ های خونی وارد چشم می شوند. دیسک، هیچ گونه سلول حساس به نور ندارد و«نقطه کور» خوانده می شود. این عکس با یک افتالموسکوپ گرفته شده است که داخل چشم را بزرگ و روشن می کند.
شنوایی و تعادل گوش نه تنها وظیفه شنیدن بلکه برقراری تعادل را نیز به عهده دارد. گوش شامل قسمت های خارجی، میانی و داخلی است. گوش خارجی، امواج صوتی را به پرده صماخ می رساند، باعث لرزش آن می شود. استخوان های گوش میانی، این لرزش ها را به گوش داخلی منتقل می کنند. این پیام ها در آنجا به پیام های الکتریکی تبدیل می شوند. این پیام ها از طریق سلول های عصبی به مغز رفته، مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند. گوش داخلی همچنین ساختارهایی دارد که با تشخیص وضعیت و حرکت سر به تعادل کمک کرده، به ما اجازه می دهند بدون یان که بیافتیم، قائم بایستیم و حرکت کنیم.
ساختار گوش گوش خارجی شامل لاله (قسمت قابل مشاهده) و مجرای گوش است که به پرده صماخ ختم می شود. گوش میانی حاوی ۱۳ ‌استخوان ظریف است که پرده صماخ را به غشای جدا کننده گوش میانی و داخلی، مرتبط می کنند. حلزون که حاوی گیرنده های حسی شنوایی است و نیز ساختارهای تنظیم کننده تعادل در گوش داخلی قرار دارند.
بویایی بوها به وسیله سلول های گیرنده تخصیص یافته در سقف حفره بینی تشخیص داده می شوند. این سلول های گیرنده مولکول های بودار موجود در هوا را تشخیص می دهند و این اطلاعات را به تکان های الکتریکی ظریفی تبدیل می کنند. این تکانه ها از طریق عصب بویایی به پیاز بویایی (انتهای عصب بویایی) و سپس مغز منتقل می شوند و در مغز مورد تحلیل قرار می گیرند. حس بویایی انسان بسیارحساس بوده، ما را قادر به تشخیص بیش از ۱۰۰۰۰ بوی مختلف می کند.
گیرنده های بویایی مولکول‌های بودار با ورود به بینی،‌ مژه های (موهای ظریف)متصل به سلول های گیرنده سقف حفره بینی را تحریک می کنند. این گیرنده ها پیام ها را از طریق عصب بویایی به پیاز بویایی متصل می کند که پیام ها را به مغز می برد.
چشایی مزه ها به وسیله جوانه های چشایی تشخیص داده می شوند این ساختارها در دهان و گلو قرار دارند و اکثر آنها (حدود ۱۰۰۰۰ عدد) در سطح فوقانی زبان واقع شده اند. آنها تنها می توانند۴ ‌مزه اصلی را تشخیص دهند. شیرینی، ترشی، شوری و تلخی. هر مزه به وسیله جوانه های چشایی واقع در یک ناحیه خاص از زبان تشخیص داده می شود: تلخی در پشت، ترشی در کناره ها، شوری در جلو و شیرینی در نوک. حس بویایی ما به همراه این4 ‌مزه اصلی، ما را قادر به افتراق طیف وسیعی از مزه های جزئی تر می کند.
ساختار جوانه چشایی مواد داخل دهان در تماس با موهای ظریفی قرارمی گیرند که روی جوانه های چشایی زبان واقع هستند. این موها، تکانه هایی عصبی تولید می کنند که از طریق رشته های عصبی به یک ناحیه تخصص یافته در مغز می روند.
لامسه حس لامسه شامل حواسی چون درد، فشار، ارتعاش و دماست. این حواس به وسیله دو نوع گیرنده واقع در زیر سطح پوست، تشخیص داده می شوند: انتهاهای عصبی آزاد (بدون پوشش) و انتهاهای عصبی پوشیده به صورت اجسام حسی، انواع مختلف انتهاهای عصبی یا اجسام حسی، حواس ویژه را می گیرند. تعداد گیرنده ها در بدن فرق می کند: برای مثال، نوک انگشتان دست به شدت حساس هستند و گیرنده های زیادی دارند در حالی که ناحیه میانی پشت گیرنده های کمتری دارد.
گیرنده های لامسه لمس به وسیله گیرنده های مختلفی در سطوح مختلف پوست انجـام مـی شـود. گیرنده های عصبی آزاد در نزدیک سطح پوست، به لمس، درد، فشــار و دمــا پـاسـخ مــی دهند. که اجسام مرکل و مایسنر، لمس ظریف و اجسام پاچینی، فشار عمقی و ارتعاش را تشخیص می دهند.

ادامه مطلب

نوزاد بدنبال از دست دادن حفاظت کامل رحم مادر باید با تغییرات فیزیکی عمده ای، کنار بیاید به ویژه بدن نوزاد باید برای تنفس هوا و کارکرد مستقل از مادر سازگار شود. دستگاه های بدن کارکردهای اساس مورد نیاز زندگی را برعهده می گیرند ولی به تکامل و بلوغ خود در سراسر کودکی ادامه می دهند. همچنین نوزاد، الگوهای رفتاری خاصی را از خود نشان می دهد که به زنده ماندن وی کمک می کنند که از آن جمله می توان به این موارد اشاره کرد: پیدا کردن پستان مادر، مکیدن، پاسخ به محرک هایــی چون سر و صدا و گریه کردن برای جلب توجه و مراقبت.

اعمال و حرکات بازتابی نوزادان با الگوهای رفتاری خودکار خاصی به دنیا می آیند. برخی از این فعالیت ها، اعمال غیر ارادی مثل تنفس و دفع ادرار و مدفوع و بقیه، اعمال بازتابی یعنی حرکات غریزی برای در امان بودن و زنده ماندن هستند. برخی از اعمال بازتابی مثل مکیدن و »جست و جو کردن (دنبال پستان مادر گشتن) آشکارا به زنده ماندن کمک می کند. سایرین ممکن است باقیمانده یک مرحله ابتدایی تر از تکامل انسان باشند؛ برای مثال، گمان می رود بازتاب گرفتن از نیاکان میمون ما منشأ گرفتـه باشـد کـه نوزادانشـان مـی بـایـست در هنـگام حمل شدن به مـادر خـود مـی چسبیدند. نهایتاً با بلوغ دستگاه عصبی و عضلات کودک، اعمال ارادی کنترل شده جایگزین حرکات بازتابی و حرکات غیر ارادی مثل دفع ادرار می شوند. دو پاسخ بازتابی بسیار معمول در زیر نشان داده شده است:
بازتاب راه رفتن اگر یک نوزاد قائم نگه داشته شود، به طوری که پاهایش روی یک سطح محکم باشد، حرکاتی را انجام خواهد داد که شبیه گام برداشتن یا راه رفتن هستند.
بازتاب ترسیدن (مورو) اگر نوازد بترسد، حرکاتی محافظتی به صورت باز شدن بازوها و کشیده شدن پاها ایجاد می شود.
قلب قبل و بعد از تولد در جنین، وظیفه تحویل اکسیژن به خون و دفع گازهای دفعی بر عهده جفت است ولی در هنگام تولد، نوزاد باید تنفس را شروع کند و اکسیژن را از ریه ها بگیرید. قبل از تولد، قلب جنین خون را به سراسر بدن و طناب نافی پمپ می کند ولی بیشتر خون با عبور از دو مدخل ویژه در قلب، سرخرگ های ریوی(عروقی که به ریه منتهی می شوند) را میان بر می زند. با اولین تنفس نوزاد، ریه ها متسع شده، هوا را وارد می کنند؛ این امر تغییراتی را در قلب و گردش خون برمی انگیزد و باعث بسته شدن دو ورودی قلب می شود، به طوری که بعد از آن تمام خون بقیه بدن، از سرخرگ های ریوی به ریه ها می رود تا اکسیژن دار شود.
گردش خون در قلب جنین مدخلی به نام سوراخ بیضی و کانالی به نام مجرای سرخرگی،‌بیشتر خون را از سرخرگ های ریوی منحرف می کنند.
گردش خون در قلب در هنگام تولد سوراخ بیضی و مجرای سرخرگی بسته می شوند به طوری که تمام خون از قلب به ریه ها می رود تا اکسیژن دار شود.

ادامه مطلب

اسکلت به بدن شکل می دهد، به عنوان تکیه گاهی برای آن عمل می کند و از آن حفاظت می کند. این اسکلت از ۲۰۶ استخوان تشکیل می شود که خود تحت حمایت غضروف (یک ماده سفت و لیفی) قرار دارند. اسکلت محوری (جمجمه، ستون فقرات، قفسه سینه) از ۸۰ استخوان تشکیل می شود و از مغز، طناب نخاعی، قلب و ریه ها حفاظت می کند. اسکلت جانبی ۱۲۶ استخوان دارد و شامل استخوان های اندام ها، ترقوه استخوان کتف و استخوان های لگن است. تمام استخوان ها، بافت های زنده هستند و سلول هایی دارند که مرتباً‌ با مواد جدید جایگزین استخوان قدیمی می شوند. استخوان ها، حاوی یک ماده نرم و چربی دار هستند که مغز استخوان نام دارد؛ اطراف آن استخوان اسفنجی قرار می گیرد که خود با استخوان متراکم که چگالی بیشتری دارد، محصور می شود. مغز استخوان در ستون فقرات، جمجمه، دنده ها و گردن، سلول های خونی را می سازد.

انواع مفصل مفاصل در محل اتصال هر یا چند استخوان تشکیل می شوند. انواع مختلف مفاصل، درجات مختلفی از حرکت را تأمین می کنند. تعدادکمی از مفاصل، از جمله مفاصل جمجمه، ثابت هستند. مفاصل نیمه متحرک مثل مفاصل ستون فقرات، پایداری و تا حدی انعطاف پذیری راتأمین می کنند. بیشتر مفاصل که مفاصل سینوویال نام دارند، آزادانه حرکت می کنند. انواع اصلی مفصل سینوویال و صفحات حرکتی آنها در زیر به تصویر کشیده شده است.
ستون فقرات ستون فقرات که ستون مهره ها نیز خوانده می شود، بدن را در وضعیت قائم نگه می دارد؛ تکیه گاه سر است و طناب نخاعی را دربر گرفته، از آن محافظت می کند. ستون فقرات از ۳۳ استخوان به نام مهره تشکیل شده است. مفاصل و دیسک های حاوی بافت لیفی در بین مهره ها، ستون فقرات را انعطاف پذیر می کنند و باعث پایداری رباط ها و عضلات و کنترل حرکات آن می شوند.

ادامه مطلب

ورزش و خطرات قاعدگی

به بیشتر خانم‌‌ها توصیه می‌شود تا در دوران قاعدگی بعضی از فعالیت‌های ورزشی خود را محدود یا متوقف کنند. این توصیه‌ها بخصوص درباره فعالیت‌‌های ورزشی استقامتی و یا رقابت‌های جدی قوی‌تر هستند و به طور کلی زنان را به حداقل تحرکات ورزشی در طول دوران قاعدگی تشویق می‌کنند در این میان بایدها و نبایدهای ورزش در این دوران همیشه مورد سوال خانم‌ها بوده است. ‌

شواهد افزایش خطر آسیب ورزشی در قاعدگی چقدر مورد اعتماد هستند؟ آیا می‌توان با درمان خاص یا ایجاد تغییر در ورزش از خطر جلوگیری کرد؟ آیا همه ورزش‌ها خطرناکند یا این که فقط تعداد خاصی از ورزش‌ها را نباید انجام دهید؟ اگر قاعدگی روی آسیب‌پذیری موثر است، اگر قاعدگی‌مان نامنظم باشد چه کار باید کرد؟ آیا باید فعالیت‌های ورزشی خود را در دوره قاعدگی محدود کنیم یا نه؟ هنوز در مورد ورزش و چگونگی آن در دوران قاعدگی اما و اگرهای جدی وجود دارد.

برخی از مطالعات انجام شده ـ ولی نه همه آنها ـ ‌توانسته‌اند رابطه‌ای بین افزایش خطر آسیب در طول برخی مراحل چرخه قاعدگی پیدا کنند. برای مثال، در مطالعه‌ای در سوئد که در سال 1989 به چاپ رسید محققان 84 زن فوتبالیست را مورد مصاحبه قرار دادند و در مورد قاعدگی و آسیب‌ها از آنها سوال کردند. آنها افزایش آسیب‌های ناشی از ضربه را در دوره پیش‌قاعدگی و در حین قاعدگی گزارش کردند که این آسیب در کسانی که علائم پیش‌قاعدگی (مانند تحریک‌پذیری و ناراحتی سینه)‌ داشتند بیشتر بود.

مطالعه دیگری از میشیگان که در سال 1998 به چاپ رسید، آسیب وارده به رباط را در40 زن مورد مطالعه قرار داد و به این نتیجه رسید که این آسیب‌ها در میانه چرخه بیشتر اتفاق می‌افتند. در مطالعه جدیدتر دیگری که روی دونده‌ها صورت گرفت معلوم شد اختلال قاعدگی با دوری طولانی‌تری از ورزش به علت آسیب عضلانی ـ اسکلتی همراه است و این مساله با زمان خاصی از چرخه قاعدگی مرتبط نمی‌‌باشد.

 

علت عدم وجود پاسخ چیست؟

هریک از شواهد فوق در مورد اثر قاعدگی بر آسیب به نتایج مختلفی دست یافته‌اند. قسمتی از این مساله به این خاطر است که این مطالعات روی تعداد اندکی از خانم‌ها صورت گرفته است و روش مطالعه آنها با هم متفاوت بوده است. چیزی که بیشتر باعث پیچیده شدن نتایج می‌شود این است که تعداد متغیرها بسیار است. مثلا نوع ورزش، شدت ورزش و نوع آسیب که هریک می‌توانند اثری متفاوت داشته باشند و نتیجه‌گیری را برای ما دشوار کنند.

تئوری‌های مختلفی برای توضیح ارتباط بین ورزش، آسیب و چرخه قاعدگی ارائه شده‌اند. یکی از آنها بیان می‌کند که افزایش و کاهش برخی هورمون‌های خاص بر استحکام و انعطاف رباط‌ها یا تاندون‌ها تاثیر می‌گذارد، اما این تئوری یا هیچ تئوری دیگری نیست که تاکنون توانسته باشد درست بودن خود را به اثبات برساند.

 

فعالیت ورزشی و چرخه قاعدگی

مطالعه‌ها ادامه پیدا کردند و در یک مطالعه معلوم شد که گروهی از شناگران عملکرد ضعیف‌تری قبل از قاعدگی داشتند در حالی که در هنگام قاعدگی رکوردهای بهتری را از خود به جا گذاشتند. همچنین اسکی‌بازان پس از قاعدگی نتایج بهتری کسب کردند و ورزشکاران پرش طول در دوره قاعدگی موفقیت بیشتری کسب کردند.

در مطالعه مروری که در سال 1994 روی این مساله انجام شد معلوم شد که در بیشتر خانم‌ها قاعدگی تاثیر قابل توجهی روی عملکرد ورزشی ندارد چرا که مدال‌‌های مختلف و رکوردهای جهانی در مراحل مختلف چرخه قاعدگی کسب شده است. به علاوه اغلب ورزش متوسط برای رفع علائم پیش‌قاعدگی توصیه می‌شود. بنابراین به نظر نمی‌رسد که قاعدگی تاثیر منفی روی عملکرد ورزشی شما داشته باشد.

 

نتیجه چیست؟

دانسته‌های فعلی ما در مورد تاثیر چرخه قاعدگی بر آسیب‌های ورزشی و عملکرد ورزشکاران ناکافی است و نمی‌توان توصیه واضحی را مطرح کرد. فاکتورهای فردی شامل سلامت کلی، نوع ورزش و وضعیت تغذیه ممکن است بیش ازمرحله چرخه قاعدگی موثر باشند.

واضح است برخی خانم‌ها که از علائم پیش قاعدگی یا قاعدگی رنج می‌برند تمایلی برای ورزش کردن در آن هنگام ندارند. این که در هنگام قاعدگی ورزش کنید یا نه یک انتخاب شخصی است. در حالی که تحقیقات همچنان برای افزایش دانسته‌های ما ادامه دارند، خانم‌ها می‌خواهند بدانند که می‌توانند در بعضی مواقع خاص در ماه ورزش کنند یا نه.

دانسته‌های فعلی ما در مورد تاثیر چرخه قاعدگی بر آسیب‌های ورزشی و عملکرد ورزشکاران ناکافی است و نمی‌توان توصیه دقیقی را در این زمینه ارائه کرد

این شک و تردید باید با توجه به فواید و نشاط ناشی از ورزش تعدیل شود. بعلاوه خطرات ورزش بیش از اندازه که ممکن است منجر به قطع قاعدگی و افزایش خطر پوکی استخوان شود باید مد نظر قرار گیرند.

شواهدی وجود ندارد که نشان دهد فعالیت ورزشی باید فقط در مرحله خاصی از قاعدگی محدود یا متوقف شود یا تغییری در آن داده شود. تحقیقات معلوم کرده‌اند که تقویت ماهیچه‌ها می‌تواند از آسیب رباط‌ها پیشگیری کند و این کار برای جلوگیری از آسیب موثرتر است.

ادامه مطلب

مطالعه‌ای که برای یافتن بهترین ورزش شکمی‌انجام شده، نشان می‌دهد که بهترین ورزشهای شکمی‌شامل این موارد هستند:

- درازنشست دوچرخه‌ای :

این حرکت بهترین ورزش برای تقویت عضله مستقیم شکمی‌است. در این ورزش علاوه بر فعالیت عضله مستقیم شکم، پاها نیز با حرکت دوچرخه فعال هستند. دستها را باید به حالت کاملا مستقل کنار سر قرار دهید و با دستها هیچ نیرویی به سر وارد نکنید. سپس یکی از زانوها را 90 درجه خم کرده و به طرف شکم بیاورید و آرنج دست مخالف و زانو را به هم نزدیک کنید. سپس این کار را برای طرف دیگر با دست و پای مخالف تکرار کنید. باید مراقب باشید که هنگام نزدیک کردن آرنج یک دست به زانوی پای مخالف، با دستها به گردن هیچ فشاری وارد نکنید چون در این صورت ممکن است مهره های گردن آسیب ببیند.

 دراز نشست دوچرخه‌ای

- صندلی کاپیتان :

این تمرین بهترین ورزش برای تقویت عضله مایل داخلی و مایل خارجی شکم است. در این ورزش فرد به حالت نشسته قرار دارد و زانوها و لگن با بدن زاویه 90 درجه دارند. سپس به کمک دستها بدن از زمین جدا می‌شود. در این حالت به عضله مایل داخلی و خارجی شکم نیرو وارد می‌شود.

نکته‌ی مهم این است که به خاطر داشته باشید که ورزش منفردی وجود ندارد که بتواند همه‌ی عضلات شکمی ‌راتقویت کند. بهترین راه برای داشتن شکمی ‌متناسب این است که ‌از انواعی از ورزشهای شکمی‌استاده کنید تا همه‌ی عضلات شکم را فعال کرده و آنها را تقویت کند.

آیا با درازنشست زیاد می‌توانم چربی شکم را از بین ببرم؟

متاسفانه باید بگویم که نه. نمی‌توانید.

واقعیت این است که انجام تعداد زیادی دراز نشست،  چربی شکم را از بین نمی‌برد. در واقع بهتر است بدانید که این تفکر که فقط با انجام ورزش خاصی،  می‌توانید چربیهایی که در نقطه خاصی قرار دارند از بین ببرید،  یک افسانه است و بارها و بارها غلط بودن آن اثبات شده است.

حتی سالها پیش محققان نشان داده اند که ورزشهای شکمی‌، میزان چربی شکم را کاهش نمی‌دهند.

در یک مطالعه،  مردانی که در مطالعه شرکت کردند در شرایطی برابر،  در مدت 27 روز 5000  دراز نشست انجام دادند. محققان در این مطالعه میزان چربی شکم،  باسن،  و قسمت بالایی پشت تنه را اندازه گیری کردند.

 اگر لاغری موضعی وجود داشت،  طبیعتا باید در این افراد میزان چربی شکم کاهش می‌یافت. چون در انجام درازنشست،  قسمتهای بالای پشت تنه و باسن به کار گرفته نمی‌شوند.

 مطالعه نشان داد که تغییری در ضخامت چربی شکم یا در اندازه ی دور کمر ایجاد نشده است.

نمونه برداری بافتی نیز نشان داد که تغییر مهمی‌در قطر لایه ی سلولهای چربی شکم ایجاد نشده است.

در واقع ورزشهای شکمی‌تنها عضلات دیواره ی شکم را استوار و محکم می‌کنند و با شکل گیری و استوار شدن عضلات شکم، ظاهر شکم بهتر می‌شود.

شما برای کاهش چربی شکم خود به چیزی بیشتر از درازنشست نیاز دارید.
شما به یک برنامه ی تناسب اندام منظم روزانه نیاز دارید که شامل یک رژیم غذایی معقول و مناسب،  ورزشهای قلبی عروقی و نرمشهای استقامتی باشد.

ادامه مطلب

امروزه یکی از مهمترین روشهای تمرینی برای افزایش قدرت تمرینات با وزنه است. ولی باید بدانیم که تمرین با وزنه بسیار پیچیده و ظرف است.بنا بر این حتما باید زیر نظر مربی انجام شود.قبل از طرح موضوع کار با وزنه بهتر است کمی در مورد قدرت صحبت کنیم.قدرت یکی از مهمترین فاکتورهای آمادگی جسمانی است. اما باید بدانیم که در هر رشته از ورزش به نوع بخصوصی از قدرت نیاز داریم که سعی می کنیم تقسیمات قدرت از نظر آقای اسپاسوف را که یکی از بهترین مدرسان قدرت در سطح بین المللی است را بیان کنیم.لازم است اشاره کنیم که ایشان تحقیقات زیادی در این زمینه و در رشته های مختلف داشته اند.قدرت شامل :

 ۱   قدرت انفجاری

2    قدرت نسبی

3    قدرت مطلق

در اینجا روش تمرینی هر کدام از موارد بالا را بررسی می کنیم .

1-    قدرت انفجاریباید 28درصد حداکثر قدرت را بعنوان وزن وزنه آماده کنید.حد اکثر قدرت مقدار وزنه ای است که ورزشکار فقط می تواند یکبار آنرا جابجا کند.حالا 28 درصد آن را گرفته و در 10 ثانیه آنرا بر حسب حرکتی که انتخاب کرده اید جابجا می کنیدو باید بین 8 تا 12 تکرار داشته باشید.برای مثال اگر شما می خواهید روی اسکاد پا کار کنید و حداکثر قدرت عضلات پای شما مثلا 50 کیلو است باید برای قدرت انفجاری روی این عضلات هالتر , 14 کیلوئی انتخاب کرده و در 10 ثانیه بین 8 تا 12 تکرار داشته باشید و این کار را در سه ست سه باره تکرار کنید . یعنی جمعا 9 بار این کار را انجام دهید که هر سه بار یک ست حساب می شود.در بین هر تکرار بین 30 تا 45 ثانیه استراحت لازم است و بین هر ست  تا 3 دقیقه استراحت فعال لازم است.استراحت فعال شامل دویدنهای آرام و کارهای کششی است.توجه داشته باشید که این روش تمرینی قدرت انفجاری است که تا 90 درصد تمرینات مورد نیاز فوتبالیستهاست. بهتر است بازیکنان فوتبال از روشهای دیگر که قدرت نسبی یا قدرت انفجاری است استفاده نکنند مگر اینکه مربیان شما تشخیص دهند که شما بعلت کمبود حجم عضلات در بدن نیاز به این سبک از تمرینات دارید.در تمرین با وزنه به نکات زیر توجه کنید :1-     روشهای کار با وزنه را از قبل آموش ببینید.2-     موارد سلامت کار را در جریان تمرین رعایت کنید.3-     سه جلسه تمرین در هفته کافی است.4-  بین 8 تا دوازده هفته وقت لازم است تا اثرات تمرین با وزنه کامل مشهود شود, و بعد از پشت سر گذاشتن این دوره تنها هفته ای یک جلسه قدرت را در سطح بدست آمده حفظ می کند.5-     در دوره تمرینات با وزنه  در تغذیه هفتگی باید از مواد پروتئینی بیشتر استفاده کنید.6-     تناسب کار را در  عضلات مختلف حفظ کنید.{ عضلات:جلو,پشت,جانبی}.

2-قدرت نسبیدر این سبک تمرین باید بین 60 تا 70 در صد حد اکثر قدرت وزن وزنه باشد و 4 تا 6 بار تکرار انجام شود. تعداد ستها مانند قدرت انفجاری است.

3-قدرت مطلقوزن وزنه 90 در صد حداکثر قدرت وبین 2 تا 3 بار تکرار شود. ستها مثل قبل است.

ادامه مطلب