منشا مبارزات 100 نفره به کجا بر می گردد؟

می توان گفت اولین کسی که نام او برای انجام مبارزات 100 نفره ثبت شده است و او را بنیان گذار مبارزات 100 نفره می دانند " یامو اکاته سشواین " که یک شمشیرزن حرفه ای ژاپنی می باشد که در اواسط قرن 19 می زیسته. او توانست با استفاده از وسیله ای به نام "شینای" که یک نوع شمشیر از جنس چوب بامبو می باشد و در تمرینات کندو مورد استفاده قرار می گیرد  با 100 مرد شمشیر زن مبارزه کند. کسانی که با سبک کندو آشنایی داشته باشند می دانند که این رشته چقدر طاقت فرسا است.

مبارزات 200 نفره و ماساهیکو کیمورا

" ماساهیکو کیمورا" که معروف ترین جودو کار در تاریخ ژاپن است یکی از دوست های صمیمی استاد اویاما بود. سوسای اویاما در مورد او می گوید: کیمورا تنها کسی است که تاکنون دیده ام مانند من باشد و سخت تر از من به تمرین کردن مشغول باشد.
کیمورا 12 سال پشت سر هم قهرمان جودو بود و تا مدت ها پس از او نیز هیچ کس نمی توانست رکورد او را بزند. در مورد او یک ضرب المثل ژاپنی وجود دارد که می گوید" قبل از کیمورا هیچ کس و بعد از کیمورا هیچ کس".
بر اساس اسناد موجود کیمورا توانسته است که در دو روز متوالی با 200 نفر مبارزه کند و حتی یک بار هم در طی این مبارزات شکست نخورده است.

مبارزات 300 نفره و سوسای اویاما

با وجود مردان قوی که قبل از اویاما وجود داشته اند او نیز برای اثبات توانایی های خود شروع به مبارزه 300 نفره کرد که این مبارزه در 3 روز متوالی انجام شد. او نیز تمام مبارزات را با پیروزی پشت سر گذاشت و با وجود اینکه آسیب دیده بود خواست که در روز چهارم هم مبارزات ادامه داشته باشند اما کسی حاضر نشد با او مبارزه کند.
پس از آن اویاما موسسه ای جهت نظارت بر مبارزات 100 نفره که در آن زمان هر کس برای ارتقا به دانهای 4 و 5 باید انجام می داد تشکیل داد اما پس از مدتی دریافت که بیشتر افراد روحیه چنین آزمونی را ندارند. هرچند شاید فرد از نظر جسمی در شرایط ایده آل قرار داشت، اما روح سرکش ،شجاع وآزمایشگر یا در یک کلام (روح اویاما)چیزی نبود که در افراد دیگر پیدا شود. از این رو چنین مبارزاتی بصورت اختیاری برای داوطلبین مبارزات صد نفره در نظر گرفته شد. تا سال 1967 میلادی مبارزه گر می توانست به دلخواه خود مبارزات 100 نفره اش را در دوروز پیاپی انجام دهد و از آن پس سوسای تصمیم گرفت که در یک روز مبارزات به صورت اجباری اجرا گردد.

نحوه امتیاز دادن به کل مبارزات:

کسی که چنین مبارزاتی انجام می داد برای قبول شدن باید حداقل 50 درصد مبارزاتش را برنده شده باشد و در صورت ناک دادن 5 ثانیه زمان داشت تا به ادامه مبارزه مشغول باشد. با این حال در اکثر کشورها بجز ژاپن که مبارزات 100 نفره برای بیشتر افراد سنگین بود مبارزات 50 نفره متداول شد و تعیین تعداد نفرات بر عهده داوطلب بود.

چه کسانی مبارزات 100 نفره انجام داده اند؟

افراد زیادی تا به حال مبارزات 100 نفره را انجام داده اند:مثل فرانسیسکو فیلهو ،هاجیمه کازومی، شوکی ماتسویی، کنجی یاماکی،آرتور هواسنیان،تاریل نیکولوشی،و…که همه از مشاهیر و قهرمانان دنیای کیوکوشین هستند.
اولین زنی که توانست مبارزات 100 نفره را انجام دهد " ناموی مود" از کشور استرالیا بود که توانست در سال 2006 با وجود شکستگی انگشت با و صدمات وارد شده مبارزات خود را به اتمام برساند.
در تصویر زیر یک حکم انجام مبارزات 100 نفره که در سال 2009 توسط آرتور هواسنیان دریافت شد را مشاهده می کنید.

هنرهای رزمی چیزی فراتر از دفاع شخصی و تناسب اندام را برای ما فراهم می کنند، آنها راه و رسم زندگی را نیز به ما می آموزند. اینکه شما تازه کار هستید یا خیلی وقت است مشغول به فعالیت هستید فرقی نمی کند، در هر شرایطی می توان از آن درس های زندگی را آموخت.

یادگیری هنرهای رزمی نه تنها شما را به یک رقیب بهتر تبدیل می کند بلکه می توانید تجربه های زیادی نیز از آن یاد گرفته و برای رسیدن به موفقیت از آنها استفاده کنید. در ادامه این مقاله از سایت ژیار آنلاین قصد داریم به برسی نکاتی بپردازیم که شما در هنرهای رزمی یاد گرفته و می توانید از آنها در زندگی واقعی خود نیز استفاده کنید.

سرمایه گذاری در تکنیک

بروس لی می گوید: " من از مردی که هزار ضربه را یک بار تمرین کرده نمی ترسم، ولی از کسی که یک ضربه را هزار بار تمرین کرده باشد می ترسم". باهوشی و تکنیک می توانند شما را در دنیای بی رحم بیشتر بار بیاورند. اگر می خواهید در مورد هر چیزی اطلاعاتی کسب کرده و آن را یاد بگیرید به مطالعه و تحقیق بپردازید.

کنار زدن محدودیت های خود

بدن شما می تواند طولانی تر و بیشتر از آنکه در ذهن تان می گنجد انعطاف پذیر بوده و قوی باشد. مبارزات فیزیکی می توانند بیشتر از هر چیزی با روان شما در ارتباط باشند. سعی کنید تا محدودیت های خود را تشخیص داده و برای رفع آنها تلاش کنید.

یادگیری از دیگران

هر کسی که می بینید ممکن است توانایی و قابلیت هایی داشته باشد که برای شما جدید باشند. شما می توانید از کسانی که زندگی خود را صرف انجام آن کار خاص کرده اند چیزهای جدید یاد بگیرید. همچنین شما می توانید به نقاط قوت و تکنیک های دیگران نگاه کرده و چیزهای جدیدی از آنها یاد گرفته و وضعیت خود را بهبود دهید. مهم نیست که شما در چیزی چقدر خوب هستید، همیشه جایی برای یادگیری وجود دارد که می توان آن را از دیگران آموخت.

رسیدگی به بدن

شاید شما هم به بدنی با عضلات ورزیده، دو سر بازوی قوی و عضلات 6 تکه شکم علاقه مند باشید. با این حال، هنرهای رزمی نیازمند هوشیاری ذهنی، استقامت و تغذیه صحیح می باشد که با استفاده از آنها می توانید توانایی های بدن خود را توسعه داده و به سطح مورد نظر برسید.

هزینه های فیزیکی برای موفقیت

هر آنچه که شما در زندگی تان می خواهید باید برای رسیدن به آن هزینه ای بدهید. هنرهای رزمی نیز با درگیری فیزیکی قوی تر خواهند شد. ممکن است که پس از چند روز از ورزش عضلات تان تنگ شده و یا اینکه احساس درد کنید. ممکن است چند بار مصدوم شوید. به همان اندازه که مایل هستید چیزی را بدست آورید باید برای آن تلاش کرده و هزینه های مربوط به آن را بپردازید.

تعیین ماندن

اینکه اهداف خود را تعیین و برای رسیدن به انها تلاش کنید بسیار مهم است. راهی که در پیش دارید همیشه آسان نیست. اما زمانی که با مشکلات مواجه هستید باید در برابر آنها مقاومت کردن و خود را با شرایط پیش آمده سازگار کنید. هنرهای رزمی می توانند به شما ویژگی هایی بدهند که شما را تبدیل به یک رهبر خوب کنند.

هنرهای رزمی پایه ای بزرگ برای موفقیت ارائه می دهند. شما در باشگاه درس های زندگی را نیز خواهید آموخت. آیا شما می توانید تغییراتی که هنرهای رزمی در زندگی تان ایجاد کرده اند را ببینید.

فقط داشتن نظم و انضباط برای اهداف کوتاه مدت اغلب منجر به از دست دادن منافع بلند مدت نیز می شود. اشتباه بسیاری از ما این است که فقط به فکر منافع کوتاه مدت (ارضای سریع) هستیم  که اغلب منجر به درد بلند مدت خواهد شد."

تمرین هنرهای رزمی باعث بهبود کیفیت زندگی، بدون توجه به سن و سطح مهارت هایتان می شود. تمرینات یاد گرفته شده به راحتی می توانند در خارج از باشگاه نیز تمرین و بکار گرفته شوند. داشتن تعهد دراز مدت در تمرینات هنرهای رزمی نه تنها به آن نظم و انضباط می دهد و سلامت جسمی را افزایش می دهد بلکه باعث افزایش استقامت و سر سختی نیز می شود.

مزایای بهبود استقامت

بهبود استقامت و پایداری یکی از مزایای بزرگی می باشد که در هنرهای رزمی می توانید به آن دست پیدا کنید. شما می توانید به راحتی هر روال فیزیکی سخت و بدون تنفس و خسته کننده را به راحتی انجام دهید. افزایش فعالیت بدنی از طریق هنرهای رزمی راهی سالم برای لاغر شدن است و می توانید کالری های اضافی را بسوزانید. همچنین مطالعات انجام شده نشان داده اند که با افزایش فعالیت بدنی عملکرد شناختی نیز بهبود می یابد.

حالت بهبود یافته

آیا تاکنون متوجه شده اید که از یک تمرین سخت بدن تان بیشتر احساس راحتی کند؟ در حالیکه دستیابی به اهداف فیزیکی در طول تمرین می تواند برای شما یک چالش باشد اما پس از انجام آن بدن تان احساس بهتری خواهد داشت. بدن شما پس از یک تمرین سخت شروع به ترشح آندروفین می کند که می تواند به عنوان یک مسکن و همچنین بهبود خلق و خوی شما بکار بیاید.
تمرینات بلند مدت هنرهای رزمی و قلبی عروقی راهی طبیعی برای مبارزه با افسردگی در زمستان بوده و به عنوان یک تقویت کننده خلق و خو بدون استفاده از مواد مخدر مفید می باشد.

بهبود وضعیت قلبی عروقی خود

اگر شما برای بهبود در استقامت و پایداری خود جدی هستید انجام تمرینات قلبی و عروقی در خارج از باشگاه می تواند کمک خوبی به شما بکند. دویدن، دوچرخه سواری و دیگر تمرینات قلبی عروقی برای شما همزمان با انجام تمرینات رزمی باعث می شود که در بلند مدت هم پیشرفت کنید. شما می توانید سلامت قلب خود را بهبود بخشیده و تاثیر مثبت آن را در ورزش و دیگر امور  زندگی مشاهده کنید.
با توجه به نکاتی که در این مقاله به آن اشاره کردیم در کل می توان گفت که داشتن اهداف بلند مدت و پایبندی به آن ها می تواند کمک خوبی برای شما جهت رسیدن به اهداف تان باشد. البته شما می توانید اهدف بلند مدت را به چند هدف کوتاه مدت تقسیم کنید تا بتوانید انگیزه تان را حفظ کرده و آن را از دست ندهید.
 

یک رزمی کار حرفه ای باید چه خصوصیاتی داشته باشد

هنگامیکه در مورد دنیای حرفه ای در ورزش های رزمی صحبت می کنیم اغلب شما حرفه ای بودن را به گرفتن مدال، مسابقه و مبارزات عالی تلقی می کنید. این فکر تا حدی صحیح است اما ایا می دانید که پشت پرده مبارزات عالی چه چیزهایی پنهان است؟ به نظر شما فقط با تمرین کردن می شود یک رزمی کار حرفه ای شوید؟ مطمئن باشید که اینگونه نیست. در ادامه این مقاله قصد داریم به برسی نکاتی بپردازیم که به شما کمک خواهند کرد که تبدیل به یک رزمی کار حرفه ای شوید.

داشتن برنامه و عمل کردن به آن  

افراد حرفه ای نه تنها برای تمرینات خود بلکه تمام امور زندگی شان برنامه منظمی دارند. داشتن برنامه به تنهایی کافی نیست! در صورتی که بهترین برنامه جهان را داشته باشید ولی به آن عمل نکنید هیچ نفعی برایتان ندارد. افراد حرفه ای به برنامه ای که دارند پایبند بوده و کل آن را عملی خواهند کرد.

داشتن خواب کافی

آیا سر وقت خود می خوابید؟ مظمئنا پاسخ بسیاری از شما منفی است. با گسترش شبکه های اجتماعی بیشتر افراد شب ها تا دیر وقت بیدار بوده و وقت خود را در آنجا سپری می کنند اما باید بدانید که یک رزمی کار حرفه ای به موقع می خوابد و به موقع بیدار شده و در کل خوابش با کیفیت است. آنها به این چیز بسیار اهمیت داده می دانند که اگر خواب کافی نداشته باشند نمی توانند از توانایی خود به نحو مطلوب استفاده کنند. نداشتن خواب کافی باعث کاهش انگیزه تان شده و باعث می شود که همیشه احساس خستگی و بی حوصلگی کنید.

داشتن رژیم غذایی سالم

یک سوال از شما می پرسم، آخرین باری که تنقلات خوردید کی بود؟ یا اصلا چند دقیقه پیش بود؟ می دانم که زندگی بی تنقلات کمی کسل کننده است. مطمئنا دوست دارید هنگام تماشای تلویزیون یک بسته چیپس در دست داشته باشید و یا هنگام خوردن چایی یک دونات با خامه و شکلات بخورید. اما بهتر است بدانید که غذاهای فرآوری شده دشمن درجه یک عضلات و ماهیچه های تراش خورده شما هستند.
 

تمرینات منظم همراه با برنامه

عده ای بر این باورند که اگر بخواهند حرفه ای شوند باید از همان ابتدا به صورت شدید و طاقت فرسا تمرین کنند، اما اینگونه نیست، فایترهای حرفه ای نیز تمرینات سبک انجام می دهند، فقط آنها درست، اصولی و طبق برنامه پیش می روند. آنها برای لاغری، پر خوری و یا تنبیه خود تمرین نمی کنند، بلکه به این دلیل تمرین می کنند که به آن علاقه مند هستند.  آنها به هیچ وجه باشگاه و تمرینات خود را فدای بهانه های پوچ و بی هدف شان نمی کنند.

دادن فرصت به خود

باور کنید همه شکست شکست را تجربه کرده اند، هیچ رزمی کار حرفه ای نیست که تا کنون شکست نخورده و یا ضربات دردناک و شدیدی را تحمل نکرده باشد. اما آنها پس از هر شکست به جای اینکه نا امید شوند و دست از تلاش کردن بردارند مصمم تر شده و تلاش بیشتری می کنند. آنقدر روی کارشان تمرکز کرده و آن را آنالیز می کنند که عیب های آن را تشخیص داده و آنها را رفع کنند. رزمی کارهای حرفه ای اگر آسیب دیده باشد به تمرین نمی رود و کاری نمی کند که بیشتر آسیب ببیند بلکه فرصت بهبودی به خود می دهد.

رزمی کاران حرفه ای در کارشان جدی هستند

جدی بودن تنها به این معنی نیست که نخندید! رزمی کارهای حرفه ای در هر شرایطی جدی هستند و در زمان تمرین به کار دیگری نمی پردازند و تمام تمرکزشان را بر روی انجام تمرین می گذارند. آنها به راهنمایی های مربی شان گوش کرده و دوست دارد عیب هایش را به او بگوید. آنها زمانی که تمرینات را با شدت بالایی انجام می دهند جدی تر و پر تلاش تر می شوند و بهانه دست خود نمی دهند که از تمرین کردن بپرهیزند. آنها همیشه در برابر حریف شان چه قوی باشد یا ضعیف جدی بوده و او را دست کم نمی گیرند.

بررسی عملکرد حریفان نسبت به خود

مربی های رزمی کاران بزرگ و حرفه ای همیشه حریفان آنها را چه قوی باشد و چه ضعیف مورد برسی قرار  داد و به شناسایی نقاط ضعف و قوت آنها پرداخته و آنها را توانایی های رزمی کار خود مقایسه می کنند تا اختلافات آن را متوجه شده و برای رفع آنها تلاش کنند.
 

بازی ورزشی (به انگلیسی: Sports game) سبکی از بازی‌های ویدئویی است که عملی مرتبط با ورزش را شبیه‌سازی می‌کند. بیشتر این ورزش‌ها برای بازی دوباره‌سازی می‌شوند که شامل ورزش تیمی، ورزش‌های مخاطره‌آمیز، ورزش‌های رزمی و دو و میدانی می‌باشند. بازی ورزشی معمولاً در زمان واقعی و در شرایط محدودی انجام می‌شود، و برای موفقیت در آن‌ها به دو شاخصه مهارت و هوش نیاز است. این سبک از بازی معمولاً با اهداف انتزاعی در ذهن، همانند به دست آوردن امتیاز همراه است، و شامل چالش‌های فیزیکی و تاکتیکی و آزمون‌های دقت و صحت بازیکن است. بیشتر بازی‌های ورزشی به صورت چندنفره انجام می‌شوند و در آن‌ها سعی شده طرحی مشخص از ویژگی‌ها و مشخصات ورزشکار مورد نظر با آن ورزش، شامل سرعت، قدرت، شتاب، دقت و قابلیت‌های دیگر در بازی گنجانده شوند.[۱]

ورزش‌کار، کسی است که به‌طور منظم در ورزش شرکت دارد. ورزشکار می‌تواند حرفه‌ای یا غیرحرفه‌ای باشد.

بیش‌تر ورزشکاران حرفه‌ای هیکل‌های پرورش‌یافتهٔ خوبی دارند که با تمرینات فیزیکی سنگین و تمرین سخت همراه با رژیم غذایی سخت‌گیرانه به دست آمده است.

ورزشکار برتر کسی است که مهارت‌های فیزیکی (زور، چابکی و استقامت) بالاتر از میانگین دارد و بنابراین برای رقابت فیزیکی مناسب‌تر است.

ورزش حرفه‌ای به ورزشی گفته می‌شود که در آن ورزشکاران برای فعالیت خود دستمزد دریافت می‌کنند. ورزش حرفه‌ای در نقطه مقابل ورزش آماتور قرار می‌گیرد که در آن ورزشکاران فقط برای علاقه شخصی به ورزش می‌پردازند.

اغلب ورزش‌هایی که به صورت حرفه‌ای دنبال می‌شوند، ورزشکاران آماتوری نیز دارند که تعداد آن‌ها بسیار بیشتر از همتایان حرفه‌ای خود است. طرفداران ورزش آماتور معمولاً ورزش حرفه‌ای را در تضاد با اصول اخلاقی ورزش می‌دانند و معتقدند رقابت‌های ورزشی نباید وسیله امرار معاش باشد. این گروه در برخی رشته‌های ورزشی تا مدت‌ها توانستند در مقابل جاذبه‌های مالی و تبلیغاتی ورزش حرفه‌ای مقاومت کنند. برای مثال اتحاد راگبی برای سال‌ها یک ورزش نیمه‌وقت مخصوص آماتورها باقی‌مانده بود.

ورزشکارانی که در سطح اول ورزش حرفه‌ای فعالیت می‌کنند درآمدهای بسیار بالایی را دریافت می‌کنند. تایگر وودز بازیکن گلف اهل آمریکا پردرآمدترین ورزشکار دنیاست و بر اساس گزارش سال ۲۰۰۹ نشریه فوربز مجموع جوایز و دستمزدهایی که وی از فعالیت‌های ورزشی خود دریافت کرده از یک میلیارد دلار فراتر رفته‌است. مایکل جردن بازیکن بسکتبال آمریکایی با ۸۰۰ میلیون دلار و میشاییل شوماخر راننده فرمول یک آلمانی با حدود ۷۰۰ میلیون دلار درآمد از ورزش در رتبه‌های بعدی قرار می‌گیرند.[۱]

ده بازیکن برتر تنیس دنیا به‌طور میانگین سالانه ۳ میلیون دلار دریافت می‌کنند و میانگین درآمد بازیکنان لیگ برتر بیسبال آمریکا ۳ میلیون و ۴۴۰ هزار دلار بوده‌است. در فصل ۱۱-۲۰۱۰ میانگین دستمزد بازیکنان لیگ برتر فوتبال انگلستان ۷ میلیون پوند، بازیکنان سری آ فوتبال ایتالیا ۵ میلیون یورو و بازیکنان بوندسلیگا ۳.۳ میلیون یورو بوده‌است.

به ورزش‌هایی که برای ورزشکار خطر جانی دارد ورزش‌های مخاطره‌آمیز می‌گویند. از این نوع ورزش‌ها می‌توان به پرش بانجی و پارکور اشاره کرد.

ورزش‌های extreme که به نام action sports نیز شناخته می‌شوند، تفریحات و ورزشهایی جدید و هیجان انگیز هستند که معمولاً خطر نیز جزوی از آن‌ها محسوب می‌شود. این نوع ورزش هامعمولاً ترکیبی از سرعت، خطر، ارتفاع، حرکات آکروباتیک و حادثه جویی هستند.

در این ورزش‌ها عموماً خطر نقش بزرگی را بازی می‌کند اما این داشتن مهارت، سرعت بالا و قابلیت انجام حرکات آکروباتیک شخص ورزشکار است که به پیشواز خطر می‌رود تا حس حادثه جویی و پیروز شدن بر خطرات را تحریک کند.

انجام این ورزش‌ها بیشتر در میان افراد جوان طرفدار دارد. جایی که جوانان سعی دارند تا انرژی خود را در بی‌نهایت‌ترین حالت خطر و حادثه خرج کنند. یکی دیگر از دلایل انجام این نوع ورزشها، مبارزه با استرس و فشار درونی و روحی انسان است. از زمانی که این ورزش ها همه گیر شد، جوانان بسیاری به ویژه در کشورهای پیشرفته علاقه‌مند به انجام این ورزش شدند. اتفاقاً اکثر این جوانان، افرادی شاغل بودند که از پست‌های شغلی خوب و مهمی نیز برخوردار بودند.

اما از ورزش‌های extreme می‌توان به «اسکیت‌بردینگ»، «موج سواری»، «شیرجه آزاد [۱]- از روی صخره»، «اسنو برد» یا «بانجی جامپینگ - یا همان سقوط با طناب فنری» اشاره کرد.

تقریباً برای انجام تمامی ورزشهای extreme شخص می‌بایست دارای شرایط فیزیکی، روحی و سنی خاصی باشد. برای مثال می‌بایست شخص ورزشکار هیچگونه مشکل قلبی نداشته باشد، شخصی با سن کم یا زیاد نباشد، و همچنین فردی باشد که در شرایط بحرانی قابلیت کنترل جسمی و روحی خود را از دست ندهد.

همچنین برای انجام این ورزش‌ها، می‌بایست فرد تمریناتی را قبلاً انجام داده باشد تا شرایط فیزیکی خود را نسبت به انجام آن ورزش آماده سازد.

چطور یک قهرمان ، قهرمان شده است ؟!
آیا تا به حال با خود فکر کرده اید که ورزشکارانی چون ،LeBron James، Serena Williams  Tiger Woods چه برتری هایی دارند که شما ندارید ؟!
این مسئله از گذشته تا کنون موضوعی قابل تعمق بوده ، با مطالعه بروی انتشارات اخیر مانند کتابهای Malclom Gladwell`s و Daniel Coyle`s ، شاید به این نتیجه برسید که مهارت ها و استعدادهای ذاتی یک شخص به همراه انگیزه و شرایط محیطی مناسب موجب کسب مقام های قهرمانی می شود . نویسنده های هر دو کتاب مذکور ، در زمینه ی ورزش صراحتا" این نکته را اشاره نکرده اند که حتی اگر کسی تمام شرایط فوق را دارا باشد ، نمی تواند بدون ژن های لازم موجود در او و در نتیجه کسب آمادگی جسمی در حد بسیار بالا ، به این درجات برسد . بطور مثال ، یک نوجوان بسکتبالیست که می تواند بهترین پرش را داشته باشد ، این ذاتی است و به دلیل قد بلند او است که به قولی " قد و توانایی پرش هر انسان چیزی اکتسابی نیست "
در مقابل ، توانایی جسمی بالا نیز به تنهایی کافی نیست . برای رسیدن به درجه قهرمانی ، یک قهرمان ، باید تمامی این موارد را بطور همزمان کسب کرده باشد : توانایی های جسمانی ذاتی ، اکتسابی  و شرایط محیطی مناسب .ضمن دارا بودن تمامی این سه عامل ، باید بر ذهن خود نیز مسلط باشد .
طبق تحقیقات صورت گرفته ، پنج ملاک توانی جسمانی است که قهرمانان را از دیگران برتری می دهد .
ذوق و انگیزه
اشتباه ما این است که تنها نام و مقام قهرمانان ورزشی را می دانیم ، اما هیچ گاه نمی بینیم که آنها چه سختی ها و چه زمان هایی را در تمرین ها ، برای رسیدن به این درجات طی کرده اند . می توانیم اسم آن را ، انگیزه ، عزم و اراده  نامید . این قهرمانان تا آخرین توان خود تمرین می کنند و بطور ذاتی شور و اشتیاق بالایی را در رشته ورزشی خود دارند. برای مثال ، Maria Sharapova از همان زمان کودکی ،بسیار مستعد و با اراده بود ، بطوریکه اولین نفر به زمین تمرین می آمد و آخرین نفر بود که آن جا را ترک می کرد!
اطمینان و اعتماد به نفس
منظور ما از این واژه ، خودنمایی ، غرور و فخر فروشی نیست ، بلکه نوعی باور عمیق و زنده در درون هر قهرمان شکل گرفته که او را به این مقام سوق می دهد ، بطور مثال Micael Jordan در یکی از بازی های دهه 1980 ، حتی اگر ده ثانیه هم از بازی مانده بود ، باز هم اینقدر خود را باور داشت که توپ را هر طور شده از رقیب می گرفت و در آخرین ثانیه ها ، گل را نصیب تیم خود می کرد.
خونسردی
مسلما"، این قهرمانان بدرستی می دانندکه چطور تحت فشار تماشاگران و محیطی پر اضطراب ، با خونسردی و آرامش ، بر خود مسلط باشند. تصور کنید ، آنها باید در مقابل جمعیت عظیمی که بین آنها طرفداران رقیبان آنها نیز هستند ، بازی کنند.
تمرکز :
به نحوه ی نگاه یک قهرمان دقت کنید ،متوجه خواهید شد که چطور برای نهایی شدن هدف خود ،  مثل یک نقطه لیزر به هدف خود خیره و تمرکز می کند . او با این کار فشارهای موجود در ذهن و محیط را از خود دور می کند . مثل ، شلوغی تماشاگران ، استرس محیط و وجود رقیبان ، یادآوری شکستها و حتی تصور نتایج بعدی ...
در این رابطه می توانیم به ) Tigerقهرمان گلف ) اشاره کنیم که با وجود انتظارات هوادارانش و فشار روی او ، در حین خونسردی ، سر خود را پایین نگاه داشته و با نگاه و ذهن خود روی توپی تمرکز می کرد و نهایتا" موفق به کسب امتیاز دلخواه می شد .
حالات روحی و دیدگاه طرفداران
و این آخرین و مهمترین لازمه  در راه کسب مقام قهرمانی است . همواره آنها تحت این فشار هستند که  طرفداران وی چه دیدی به او دارند و چه تجسمی از دیدن نام او در ذهن خود تداعی می کنند. بطور مثال :  Peyton Manning   ، قهرمان جوان در رشته NFL( فوتبال آمریکایی ) ، چه تصوری از او در ذهن دیگران است ؟! مطمئنا" در مورد هر قهرمانی ، کسی به زندگی خصوصی گذشته و حال او چندان اهمیتی نمی دهد. اینکه  او یک فلسفه دان است که طرفدار سقراط است و ...، مهم این است که Peyton Manning از نظر مردم آوای شور و هیجان است .
یا در مورد John McEnroe ، ( قهرمان تنیس ) او نیز همانند Peyton Manning بسیار هیجانی است ، با روشی متفاوت ! روش او تحت فشار گذاشتن حریف و بر هم ریختن اعصاب اوست . اگر ضربه ای را از دست دهد ، بر داور ، حریف و حتی خودش فریاد می زند . نهایتا" فکر می کنید چه اتفاقی می افتد ؟ بله ! ا و معمولا" پیروز از میدان بیرون می آید !

۱- خودتان را در «حالت فیزیکی قدرتمند» قرار دهید

قهرمانان ورزشی پیش از شروع مسابقه معمولاً بدن خود را به حالت کشیده در می آورند، شانه های خود را عقب می دهند و سرشان را بالا نگه می دارند. اتخاذ حالات فیزیکی به خصوصی، با تغییر دادن سطح هورمون های بدن می توانند به بهبود عملکرد ما کمک کنند.

پژوهش تازه ای از سوی دکتر ایمی کادی از مدرسه ی کسب و کار هاروارد نشان داده است که اتخاذ یک «حالت فیزیکی قدرتمند» سطح تستوسترون را افزایش و میزان کورتیزول را کاهش می دهد، که اولی با بازسازی و دومی با استرس در ارتباط است.

۲- تنفس همراه با آرامش را تمرین کنید

استرس و تنش باعث افت عملکرد شما می شوند و در بروز بیماری های مزمن نقش مؤثری ایفا می کنند. چند تنفس عمیق و آرامش بخش و بازدم آرام می تواند حالت روانی شما را به میزان چشمگیری تغییر دهد و عملکردتان را تقویت کند. بنابراین هر از چند گاهی کمی مکث کنید و چند نفس عمیق آرامش بخش بکشید تا کنترل بدن و ذهن خود را مجدداً در دست بگیرید.۳- تمرکز کنید

حفظ تمرکز برای موفقیت ورزشکاران حیاتی است. علم فیزیولوژی بدن به ما می گوید انسان ها نمی توانند در آنِ واحد روی چند چیز مختلف تمرکز کنند. ما در عصری زندگی می کنیم که در تمام طول روز توسط ایمیل، شبکه های اجتماعی و پیام های متنی گوناگون بمباران می شویم. به این ترتیب برای اینکه بهترین عملکرد را داشته باشیم، لازم است هر روز حداقل یک ساعت از زمان خود را به تمرکز کامل روی مهم ترین پروژه ها و کارهایمان اختصاص دهیم.

۴- آب فراوان بنوشید

ورزشکاران به خوبی از اهمیت آب رسانی به بدن خود آگاهی دارند. بدن و مغزی که به اندازه ی کافی آب به آن نرسیده باشد، چه در میدان ورزش و چه در محل کار عملکرد مناسبی نخواهد داشت. مصرف کافئین در حد اعتدال مشکلی ایجاد نمی کند؛ مثلاً یک یا دو فنجان قهوه در روز، ترجیحاً ۳۰ دقیقه قبل از زمانی که به انرژی ذهنی خود نیاز دارید. اما به غیر از چای و قهوه، سعی کنید در تمام طول روز آب فراوان بنوشید تا تمرکز و توان بیشتری داشته باشید- هر روز ۱٪ نسبت به روز قبل بهتر باشید

قهرمانی که در میدان مسابقه عملکرد بی نظیری از خود نشان می دهد، نتیجه ی هزاران ساعت تمرین را به نمایش می گذارد. شما نیز می توانید همین کار را با تغذیه، خواب، ورزش، تفکر و کار خود انجام دهید. سعی کنید هر روز ۱٪ بهتر از روز قبل باشید. تغییری یک درصدی شاید تغییر بزرگی به نظر نرسد، اما همین پیشرفت های روزانه ی کوچک، در دراز مدت زندگی شما را متحول خواهند