آسیب‌‌های ورزشی در رشته ی هندبال

      اگرچه در این ورزش عمدتا"بازیکنان از دست‌های خود برای پاس‌کاری توپ استفاده می‌کنند، ولی جالب است بدانید که آسیب‌های این رشته بیشتر در اندام تحتانی ایجاد می‌شود. طبق تحقیقات انجام شده، بیشتر از 50 درصد آسیب‌های ورزشی در رشته هندبال در ناحیه پاها است. شاید علت این آسیب‌ها دویدن و پرش‌های سریعی است که بازیکن باید در طول بازی هندبال داشته باشد.

مهم‌ترین آسیب‌ها در این ورزش عبارتند از:

* کشیدگی عضلات‌ هامسترینگ: عضلات این مجموعه در ناحیه پشت ران‌ها قرار دارند.

* کشیدگی عضلات چهارسر: این عضله در جلوی ران قرار می‌گیرد.

* کشیدگی تاندون آشیل: تاندونی که باعث اتصال عضلات ساق به ناحیه پاشنه می‌شود.

* آسیب مینیسک زانو

* پیچ‌خوردگی مچ پا

* پارگی لیگامان صلیبی در زانوها

* آسیب مفاصل کتف

علل آسیب

    علت‌های گوناگونی برای بروز این آسیب‌ها در ورزش هندبال وجود دارد نداشتن آمادگی جسمانی کافی برای انجام این ورزش از مهم‌ترین این علل است. بیشتر ورزشکاران قبل از ورود به زمین بازی، بدن خود را به اندازه کافی گرم نمی‌کنند و در نتیجه فشار ناگهانی وارده بر عضلات، به آنها آسیب می‌رساند. بهتر است ورزشکاران قبل از شروع بازی، چند بار در اطراف زمین بدوند و نرمش‌های لازم برای گرم کردن نواحی حساس مثل مچ پاها و کتف‌ها را انجام دهند. یکی دیگر از مهم‌ترین عوامل آسیب رسان به ورزشکاران، عدم انعطاف‌پذیری است. این عامل بیشتر در افراد بالای 30 سال باعث آسیب می‌شود و اگر ورزشکاران بدون انجام ورزش‌های کششی، یک باره وارد زمین بازی شوند، ممکن است باعث آسیب به قسمت‌های مختلف بدن خود شوند.

یکی از علت‌های مهم آسیب‌دیدگی مزمن، بی‌توجهی به درمان به موقع آسیب‌های حاد وارده است. بسیاری از آسیب‌های وارده در هندبال، به علت بروز فشار بیش از حد هنگام بازی در قسمت‌های مختلف بدن است. بیشتر ورزشکاران به این آسیب‌ها توجهی نمی‌کنند و به بازی و تمرین خود ادامه می‌دهند، در نتیجه آسیب‌دیدگی حالت مزمن پیدا می‌کند. به همین علت به ورزشکاران هندبال توصیه می‌شود در صورت احساس ناراحتی در هر یک از اعضای بدن خود، از درمان مناسب و استراحت کافی غافل نشوند.

بعضی از ورزشکاران به علت مهارت نداشتن در تکنیک‌های ورزش هندبال، از حرکات غیرفنی و عجیب برای پوشاندن ضعف خود استفاده می‌کنند. این کار آسیب شدیدی به بدن ورزشکار وارد می‌کند. توصیه می‌کنیم که ورزشکاران به جای انجام حرکات غیرفنی، تمرین بیشتری بکنند تا تکنیک‌های این ورزش‌ را به درستی یاد بگیرند. اگر ورزشکاران بتوانند این نکات را رعایت کنند می‌توانند تا حد زیادی از آسیب‌های وارده به بدن خود پیشگیری کنند

 

 

انواع آسیب های رایج در ورزش هندبال

 
    تاول: تاولها در تمام ورزشکاران دیده می شود. تاولها به واسطه اصطکاک ایجاد می شوند و ممکن است آنها را سوختگی ناحیه مبتلادر نظر بگیرند. این ضایعات، روش مقابله طبیعی برای حمایت یک ناحیه با میزان اصطکاک زیاد هستند. در این حالت لایه های پوست جدا شده و مایعی میان آنها جایگزین می گردد. بهترین راه درمان تاولها، پیشگیری از آنهاست. کمکهای اولیه: برای درمان تاول ابتدا باید سطح آن را با آب و صابون تمیز کرد و سپس با استفاده از چسب زخم، باند یا گاز استریل کوچک روی آن را پوشاند. معمولاتاول پاره شده، بخشی از پوست نمایان می شود که در این صورت قبل از پوشاندن موضع باید با گاز استریل آن را شستشو داد و قسمت پاره شده را صاف روی موضع گذاشت تا آن را بپوشاند و سپس چسب زخم را با فشار اندک روی آن چسباند و یا با تکه ای چسب زخم نواری، آن را محکم کرد. هر چه زودتر این کار انجام شود، احتمال عفونی شدن محل تاول، کمتر است.

  ساییدگی: از آسیب های بسیار شایع، ساییدگی یا سوختگی ناشی از اصطکاک با کف زمین است. در صورت بروز ساییدگی، زخم سطحی بر روی لایه خارجی پوست ایجاد می شود و به آن نمای خراشیده می دهد. کمکهای اولیه: در صورتی که پوست، کثیف و آلوده شده باشد یا خاک و علف به محل آسیب وارد شده باشد، موضوع اصلی پیشگیری از عفونت خواهد بود. بنابراین می توان با تمیز کردن کامل پوست آسیب دیده از طریق شستن با آب و صابون، هر گونه آلودگی، علف و مواد خارجی را برطرف نموده و درمان اساسی را انجام داد. یک برس نرم مویی یا لیف زبر به شرطی که با حرکت دایره وار و به آرامی روی محل کشیده شود، مناسب است. پس از پاک کردن باید محل را با وازلین استریل یا پماد آنتی بیوتیک (به عنوان مثال پماد تتراسیکلین) پوشاند و با باند یا گاز استریل بست. نکته مهم اینکه خراشیدگی در اثر بی توجهی، به سهولت به عفونت پوست منجر می گردد. 
    کوفتگی: از آسیب های شایع دیگر، کوفتگی است که در اثر برخورد مشت یا لگد با بافت غیر استخوانی نرم بدن یا بافت زیر جلدی ایجاد می شود. در این بافت ها به دلیل نرمی بافت و عروق خونی، به راحتی خونریزی رخ می دهد. به دنبال وارد آمدن ضربه شدید به بافت زیر جلدی، خونریزی در اثر پارگی عروق کوچک خونی که در بافت چربی وجود دارند، رخ می دهد. در این حالت تقریبا بلافاصله در ناحیه ضربه دیده، تورم ایجاد می شود و رنگ پریدگی متمایل به آبی رخ می دهد. کمکهای اولیه: استفاده بی درنگ از یخ و پانسمان فشاری (مانند باندکشی) در پی کوفتگی به طور قابل ملاحظه ای میزان تورم، خونریزی و درد را کاهش می دهد. این شیوه سریع کمکهای اولیه، سختی و ناراحتی بعدی را نیز تخفیف می دهد. قرار دادن یخ روی موضع باید حد اقل به مدت72 ساعت یا تا زمان فروکش نمودن تورم ادامه یابد. پس از آن ماساژ آب گرم یا استفاده از کیسه های آب گرم روی موضع آسیب دیده، به روند بهبود کمک خواهد کرد. محل کوفتگی های شدیدتر و دردناک تر باید هنگام تمرین با بالشتک لاستیکی یا اسفنجی محافظت گردد تا کاملابهبود یابد. 

    کشیدگی های عضلانی: آسیب هایی هستند که در محل اتصال عضله و تاندون رخ می دهند. کشش عضلانی در نتیجه کشش بیش از حد و نیز فشار یا استفاده بیش از اندازه از یک عضله یا تاندون رخ می دهد. کمکهای اولیه: تا زمانی که بهبودی کامل حاصل شود، برای درمان سریع بایستی روی محل آسیب دیده، کیسه های یخ گذاشت و پس از آن موضع را با باندکشی به صورت فشرده، باندپیچی کرد. بخش آسیب دیده باید استراحت نماید تا در مقابل بروز صدمه بعدی محافظت شود. حرکات کششی روزانه و انقباض آهسته عضو آسیب دیده همراه با گذاشتن یخ، بهبودی را سرعت می بخشد. 

    پیچ خوردگی ها: پیچ خوردگی عبارت است از وارد آمدن آسیب به ساختمان رباط و شدت آن بستگی به میزان آسیب وارده دارد. در نوع پیچ خوردگی خفیف فقط بخش کوچکی از رباط آسیب می بیند. پیچ خوردگی های متوسط همراه با درد و تورم بوده و گاهی شخص آسیب دیده قادر به حرکت دادن مفصل نیست و چون هنوز پنجاه درصد رباط سالم است، عدم ثبات مفصلی وجود ندارد. کمکهای اولیه: در پیچ خوردگی های خفیف فقط تسکین درد کافی بوده و بهترین روش قرار دادن یخ بر روی موضع آسیب دیده است که با بالابردن آستانه درد، مانع از احساس درد می شود. همچنین باندکشی محافظ نیز، مفید است. در پیچ خوردگی های متوسط احتمالابهترین درمان، بی حرکت نگاه داشتن کامل مفصل به کمک یک استوانه پلاستیکی می باشد که از بروز آسیب بعدی تا حصول بهبود کامل جلوگیری می کند. پیچ خوردگی شدید به معنی پارگی کامل رباط بوده و گاهی نیاز به جراحی ترمیمی دارد. 

    خلاصه: به هنگام درمان کلیه آسیب های وارده به بافتهای نرم، عضله و استخوان، از یک شیوه سریع و آسان به نامRICE استفاده می شود. R)Reset( : به معنی استراحت دادن عضو آسیب دیده در مراحل اولیه
     می باشد. بنابر این کلمهRice را به خاطر بسپارید و زمانی که با آسیب های مذکور مواجه شدید، امور مربوط به هر یک را به کار ببندید.(I)Ice : به معنی قرار دادن یخ روی ناحیه آسیب دیده است که ابتدا انجام می شود. Compression()C : به معنی تحت فشار قرار دادن (کمپرس کردن) ناحیه آسیب دیده است که در وهله دوم انجام می شود. Elevation()E : به معنی بالانگه داشتن ناحیه آسیب دیده است. 

    
     شکستگی ها 

    انواع شکستگی ها عبارتند از؛ 

    شکستگی درجه یک: شکستگی بدون جابه جایی یک استخوان نابالغ در یک ورزشکار در حال رشد، شکستگی درجه یک می باشد. این شکستگی به شکستگی یک شاخه از یک درخت سبز زنده شباهت دارد. در حالی که ممکن است زاویه ای بین دو قطعه شکسته ایجاد شود، شکستگی به جابه جایی قطعات منتهی نمی شود. بنابر این به آن شکستگی ترکه سبز می گویند.

    شکستگی تنش: یک شکستگی بدون جابه جایی است که تحت فشار شدید یا مکرر روی می دهد. این نوع شکستگی ممکن است در استخوان درشت نی یک بازیکن بسکتبال پس از هزاران بار پرش و فرود بر روی زمین رخ دهد. 

    شکستگی درجه دو:1 - شکستگی همراه با مختصری جابه جایی2 - شکستگی با مختصری زاویه

    شکستگی درجه سه: شکستگی با جابه جایی کامل 

    شکستگی پیوسته: نوعی شکستگی است که در آن استخوان به بیش از دو قسمت تقسیم می شود. 

    در شکستگی ها، دستورRICE را اجرا کنید. 

    کمکهای اولیه:در مواجه شدن با شکستگی های بسته می بایست اقدامات ذیل را انجام دهید؛ 
    مصدوم را در راحت ترین حالت قرار دهید - بر روی محل آسیب دیده یخ بگذارید -اجازه ندهید مصدوم روی عضو آسیب دیده فشار وارد کند - مصدوم نبایستی روی پا راه برود (در صورت شکستگی پا) - سعی نکنید عضو آسیب دیده را صاف کنید و یا با آتل، آن را ثابت کنید - بلافاصله با پزشک تماس بگیرید. 

    در مواجه شدن با شکستگی های باز اقدامات ذیل را انجام دهید؛ 

    - خونریزی را کنترل کنید -محل آسیب دیده را تمیز نگاه دارید - مصدوم را حرکت ندهید - عضو آسیب دیده را نکشید و بعد از کنترل خونریزی از تخته شکسته بندی استفاده کنید - بلافاصله با پزشک تماس بگیرید. 

    خونریزی
    در آسیب های ورزشی، خونریزی یکی از شایع ترین آسیب ها می باشد که شامل دو نوع خارجی و داخلی است؛ 
    خونریزی خارجی: به نوعی از خونریزی اطلاق می شود که از یک شکاف یا زخم باز و قابل رویت از بدن خارج شود. 

    انواع خونریزی خارجی: خونریزی های خارجی بر حسب نوع رگ عبارتند از

 1؛- خونریزی سرخرگی (شریانی)

2 - خونریزی سیاهرگی (وریدی)

3 - خونریزی مویرگی 

    کمکهای اولیه: فشار مستقیم - بالانگه داشتن عضو- فشار بر نقاط فشار - تورنیکه )شریان بند(
    خونریزی داخلی: خونریزی داخلی به خونریزی ای گفته می شود که در داخل بدن اتفاق افتاده و قابل رویت نیست. 

    نشانه ها و علائم

1 - خونریزی از طریق لوله گوارش یا دستگاه دفع ادرار2 - خونریزی زنانه غیر قاعدگی و غیر عادی3 - کبودی یا له شدگی4 - نبض تند5 - پوست سرد و مرطوب6 - مردمکهای گشاد7 - تهوع و استفراغ8 - درد، حساسیت در اثر فشار و سفتی شکم9 - شکستگی دنده و یا کبودی در قفسه سینه.

    نکته: احتمال مرگ و میر در خونریزی داخلی، سه برابر خونریزی خارجی می باشد. 

    کمکهای اولیه: مصدوم را از نظر شکستگی بررسی کنید و در صورت نیاز آتل بندی نمایید -ABC را بررسی کنید و با فشار زیاد اکسیژن بدهید - مصدوم را آرام کنید- شوک را با بالابردن پا به میزان30 سانتی متر درمان کنید، مگر اینکه مشکوک به آسیب های وارده به ستون فقرات باشید - منتظر بروز شوک باشید. به او هیچ مایعی ندهید و در صورت بروز استفراغ، مصدوم را به پهلو بخوابانید - هر پنج دقیقه یکبار علائم حیاتی را کنترل نمایید - مصدوم را با کنترل علائم حیاتی و همراه با دادن اکسیژن به مرکز درمانی منتقل کنید -در صورت بروز کبودی می توان با گذاشتن یک کیسه آب داغ بر روی موضع، بالابردن عضو جراحت دیده و بستن باندکشی، وسعت کبودی را کمتر کنید - در صورت خونریزی با گذاشتن یک کیسه آب سرد بر روی موضع از خونریزی بیشتر جلوگیری کنید. 

     در رفتگی

    به خارج شدن سر استخوان از حفره مفصلی، در رفتگی گویند. در رفتگی زمانی روی می دهد که یک مفصل بیش از حد طبیعی حرکتی خود به حرکت واداشته شود. 

    علائم و نشانه ها:1 - تغییر شکل مفصل2 - درد شدید در سطح مفصل که با تغییر وضعیت بدتر می شود3 - تورم اطراف مفصل4 - تغییر رنگ اطراف مفصل5 - ناتوانی در حرکت دادن ناحیه صدمه دیده6 - اختلاف ظاهری در مقایسه با مفصل سالم7 - حساسیت موضع به لمس یا فشار )تندرنس( 
    کمکهای اولیه: نبض، حس و قابلیت پر شدن مویرگی را در اندام صدمه دیده بررسی کنید - قسمت آسیب دیده را با طرف مقابل قسمت آسیب ندیده مقایسه نمایید - توصیه می شود که در رفتگی را نیز مانند شکستگی با استفاده از آتل ثابت نمایید - در صورت وجود شکستگی، عضو را آتل بندی کنید - مفاصل را حرکت ندهید زیرا ممکن است آسیب عروق خونی و اعصاب روی دهد - مفصل در رفته را جا نیندازید - در صورت بروز شوک، آن را درمان کنید - مصدوم را به مرکز درمانی انتقال دهید. 

    
     زخمها
    به از بین رفتن تداوم و یکپارچگی لایه های پوست گفته می شود. 

    انواع زخم:1 - زخم باز: به جراحتی در پوست گفته می شود که موجب خونریزی خارجی قابل رویت می گردد و شامل خراشیدگی یا ساییدگی، بریدگی، پاره شدگی، کنده شدگی، سوراخ شدگی و قطع عضو می باشد2 - زخم بسته: در اثر جراحات زیر جلدی ایجاد می شود و شامل )کوفتگی و له شدگی( 
    می باشد. 

    کمکهای اولیه: سطح زخم را با مواد ضد عفونی کننده شستشو و تمیز نمایید - در صورت بروز خونریزی با وارد آوردن فشار مستقیم و بالانگه داشتن عضو، آن را متوقف کنید - چنانچه جسم خارجی در زخم مانده باشد سعی در خارج کردن آن ننمایید. 

    - در صورت نیاز، کمکهای اولیه در مورد شوک را انجام دهید - در صورت قطع شدگی، عضو قطع شده را داخل کیسه یخ به همراه مصدوم به بیمارستان انتقال دهید - کوفتگی های بزرگ را می توان با کمپرس آب سرد یا یخ، محدود ساخت و از درد و تورم آن کاست - بالابردن عضو از سطح قلب موجب کاهش درد و تورم می شود 

    
     شوک
    به اختلال دستگاه گردش خون برای خون رسانی کافی به سلولها شوک گویند. عدم خون رسانی کافی، عامل آغاز کننده شوک به حساب می آید. انواع شوک عبارتند از 1؛- شوک ناشی از کاهش حجم خون (هایپوولمیک)2 - شوک توزیعی3 - شوک عصبی    4 - شوک روانی5 - شوک عفونی6 - شوک آنافیلاکتیک (حساسیتی)7 - شوک قلبی

    مراحل شوک:1 - مرحله جبران پذیر2 - مرحله پیشرونده یا غیر قابل جبران3 - مرحله برگشت ناپذیر و مرگ. 
    امدادگر می تواند از بروز شوک جلوگیری کند ولی نمی تواند آن را درمان کند. زمان طلایی برای درمان شوک، رسیدگی به جراحات و صدمات شدید و سایر عوامل بحرانی یک ساعت اول حادثه است. 
    کمکهای اولیه: ABC را بررسی نمایید و در صورت وجود هر گونه مشکل، اقدام مقتضی را به انجام رسانید- خونریزی h() را کنترل کنید - به بیمار اکسیژن خالص صد درصد با فشار حد اکثر طبیعی 6( لیتر در دقیقه) بدهید - بیمار را در وضعیت پیشگیری از شوک قرار دهید - استخوان های شکسته را آتل بندی کنید - بیمار را از نظر روانی حمایت نموده و او را آرام کنید - در صورتی که شوک ادامه یافت یا دچار عارضه شد به بیمارستان منتقل نمایید. 

     پیچ خوردگی (قطع رباطها) و کشیدگی (قطع عضلات یا زردپی ها)   پیچ خوردگی یا کشیدگی درجه یک: که شامل قطع حدود5 درصد ساختار مربوط می شود. به عنوان مثال در مورد رباطهای خارجی پا، پیچ خوردگی درجه یک، ضایعه ای است که می توان آن را به راحتی با استراحت، یخ، کمپرس و بالابردن عضو آسیب دیده درمان نمود. 

    پیچ خوردگی یا کشیدگی درجه دو: شامل قطع حدود50 درصد ساختار مربوط می شود. مثلادر مورد رباطهای خارجی مچ پا، پیچ خوردگی درجه دو ضایعه ای است که اغلب با استراحت بیشتر و با 
    آتل بندی با قالب های ویژه درمان می گردد. 

    پیچ خوردگی یا کشیدگی درجه سه: شامل قطع کامل ساختار می شود. مثلادر مورد رباطهای خارجی مچ پا، پیچ خوردگی درجه3 را می توان با وسایل درمانی پیشرفته تر جراحی و درمان نمود. 

    
    صدمات چشم

    صدمات چشمی در ورزش با وجود اینکه شیوع نسبتا بالایی دارند ولی تقریبا به طور کامل قابل پیشگیری هستند. از دست دادن دید حتی یک چشم باعث ایجاد تغییرات اساسی در زندگی فرد می شود و عواقب جدی و مهم روانی، اقتصادی و اجتماعی را به همراه دارد. لذا در صورت امکان باید با اجباری شدن اطاعت از قوانین ایمنی موجود و نظارت بر اجرای آنها و یا با ایجاد تغییراتی در قوانین ایمنی موجود، صدمات چشمی به حد اقل ممکن برسد. می توان ورزشها را براساس مقدار خطر و شدت صدمه چشمی، به سه گروه ورزشهای کم خطر، پرخطر و خیلی خطرناک تقسیم نمود. اکثر رشته های ورزشی که با خطر صدمه چشم همراه هستند در صورت به کارگیری وسایل محافظت کننده چشمها کاملاایمن می شوند. موارد گوناگونی وجود دارند که به چشمها و ساختارهای اطراف آن آسیب می رسانند. صدماتی مانند سیاه شدن اطراف چشم یا ساییدگی در اطراف چشم که باید همچون تمامی صدمات بافت نرم که در قسمت صدمات نرم توضیح داده شده است درمان شود. 
    کمکهای اولیه: - ورزشکار باید مکررا پلک بزند - از مالاندن چشم پرهیز کند - بر روی چشم آب استریل یا آب پاکیزه ریخته، آن را در حالت باز بشوید. 

    
     ضربه مغزی

    اصابت هر گونه ضربه فیزیکی به ناحیه سر را که باعث تغییر سطح هوشیاری شود، ضربه مغزی 
    می گویند. تغییر سطح هوشیاری از یک گیجی چند ثانیه ای تا اغماء کامل را در بر می گیرد. ضربه مغزی اگرچه بسیار خطرناک است، ولی اگر اقدامات اولیه به خوبی انجام گیرد از عوارض بعدی آن کاسته 
    می شود. نکته مهم در ضربه مغزی وجود آسیب توام ضربه مغزی با آسیب های گردنی است که باید همیشه در هر ضربه مغزی نکته فوق مد نظر قرار گیرد.

     
    آسیب های مغزی اگر منجر به مرگ سلول های عصبی ) نورون( شود، ترمیم عصبی صورت نمی گیرد. ضربه مغزی در اکثر ورزشها دیده می شود، ولی ورزشهای بوکس و فوتبال بیشترین میزان شیوع ضربه مغزی را دارا هستند. بیش از بیست درصد بازیکنان فوتبال در مقاطع تحصیلی دبیرستان دچار ضربه مغزی می شوند. شایع ترین نوع ضربه مغزی در ورزشکاران، «تکان مغزیConcussion » است. 

    علائم و نشانه ها: علائم اولیه ضربه مغزی، کاهش سطح هوشیاری و سردرد است. علائم دیگر عبارتند از تهوع و استفراغ، تغییرات الگوی تنفسی، افزایش فشار خون یا کاهش سرعت ضربان نبض، سردرد، تشنج، سردرد افزایش یابنده، اختلال بینایی (دو بینی)، خونریزی از گوش و بینی، خروج مایع مغزی نخاعی از گوش یا بینی (مایع خارج شده آبکی بوده و شیرین مزه است که گاهی اوقات ورزشکار تصور می کند دچار سرماخوردگی شده است) و اتساع یکطرفه مردمک چشم.

    انواع ضربه مغزی: 1 - ضربه مغزی خفیف یا تکان مغزی2 - ضربه مغزی درجه دو، له شدگی مغزی
    3 - پارگی مغز. 

    کمکهای اولیه: به یاد داشته باشید که پر اولویت ترین اقدامات در ترومای سر، باز کردن راه هوایی
     می باشد. زیرا اشکال در رسیدن اکسیژن به مغز، شایعترین علت مرگ متعاقب ضربه به سر است. از مانور بالاکشیدن اصلاح شده فک برای باز کردن راه هوایی استفاده کنید - اجسام خارجی را از داخل راه هوایی خارج سازید - در صورت لزوم لولهair way دهانی یا بینی بگذارید - فرد ممکن است استفراغ کرده و بعد آن را آسپیره نماید، لذا همواره مراقب استفراغ مصدوم باشید و در صورت بروز آن، سر را به پهلو خم کرده یا از ساکشن استفاده کنید - تنفس مصدوم را بهبود بخشید، در این مرحله از اکسیژن خالص صد درصد استفاده کنید - سعی نکنید که خونریزی یا خروج مایع مغزی - نخاعی از بینی یا گوش را بند بیاورید - هرگز در تروماهای سر، از فشار مستقیم برای بند آوردن 

    خونریزی های این ناحیه استفاده نکنید زیرا ممکن است شکستگی جمجمه یا کنار رفتن پوششها و استخوانهای روی مغز رخ داده باشد. تنها در صورت خونریزی از لبه استخوان غیر حساس با فشار مستقیم بر لبه استخوان، خونریزی را کنترل کنید. 

    
    صدمات سر، ستون فقرات و دستگاه عصبی

    اکثر صدمات ورزشی، سر، ستون فقرات و دستگاه عصبی را تحت الشعاع قرار می دهند. صدمات وارده به این نواحی حائز اهمیت می باشد، چرا که این دسته از صدمات ممکن است منجر به ناهمگونی دائمی این اعمال حیاتی شده یا حتی کشنده باشد. 

    پس از اینکه راه هوایی، تنفس و جریان خون برقرار گردید، صدمات سر و گردن باید بیشترین تقدم را در انجام کمکهای اولیه داشته باشند. زمان صرف شده برای جلوگیری از افزایش صدمات در قبال احتمال خطر فلج دائم، آسیب مغزی یا مرگ، بسیار ناچیز است. 

    پیشگیری های کلی: از تمرینات بدن سازی متناسب با رشته ورزشی، بهره گیرید - قبل از انجام هر گونه تمرین یا ورزش کردن، خود را گرم نمایید - قبل از آن که فعالیت بدنی شدید را آغاز کنید، عضلات ران و لگن را تقویت نموده و انعطاف پذیری و استقامت بدن را افزایش دهید - از کفش های مناسب استفاده کنید که پا به تدریج در آنها جای می گیرد - حتی المقدور دو جفت جوراب بپوشید- در مورد آسیب های ناشی از تاول از پودرهای ضد تاول همراه با دی کربنات منیزیم استفاده کنید.